เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาที่ห้องกว้างชายหนุ่มที่นอนโอบกอดหญิงสาวไว้ในอ้อมอกค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อย
“อืออ...”
“อื้อออ...”
“เช้าแล้วหรอเนี่ย”
ลืมตาตื่นขึ้นมางัวเงีย รู้สึกหนักที่แขนด้านซ้าย เมื่อมองไปข้างๆ ก็พบคนรักนอนหลับปุ๋ยหนุนแขนแกร่งของตัวเองอยู่ไม่รู้เื่รู้ราว
“อึหึ”
“ ^^ ”
ยกยิ้มขึ้นเอ็นดู ใช้มือว่างอีกข้างเกลี่ยผมสวยขึ้นไปทัดที่ใบหูเล็กก่อนที่จะมอบจูบ morning kiss ให้คนรัก
แต่เอ๊ะ!!ทำไมอุณหภูมิร่างกายของเธอมันดูจะร้อนผิดปกติล่ะคนตัวสูงขมวดคิ้วก่อนจะส่งมือแกร่งไปอังที่หน้าผาก จับๆ บริเวณหน้าสวย
“โอ๊ะ!”
“น้องแคทมีไข้นี่”
ารักเมื่อคืนทำเอาคนตัวเล็กถึงกับจับไข้ คนตัวสูงรีบปลุกเรียกคนตัวเล็ก
“น้องแคท!”
“น้องแคท!!”
“ตื่นเร็วครับ”
“อื้ออ…”
คนตัวเล็กงัวเงียไม่ยอมตื่นจากนิทรา
“น้องแคทตื่นมากินยาก่อนครับ”
“หนูมีไข้นะ”
“อื้อออ…”
ยังคงดื้อ หันตัวหนีเสียงดังรบกวน
“น้องแคทททท~”
คนตัวสูงเป็ห่วง ที่น้องแคทต้องมาจับไข้สาเหตุก็มาจากเค้านี่แหละ คนตัวสูงรีบลุกขึ้นพุ่งไปที่ห้องน้ำหาผ้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้คนตัวเล็ก
เมื่อผ้าเย็นๆ ถูกซับลงบนใบหน้าจิ้มลิ้มเพื่อทุเลาความร้อน สาวเ้าก็ขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตาอยู่แบบนั้น
“อื้ออ อ อ ออ…”
ขัดขืนเล็กน้อย
“ไม่เอา…”
“หนาว…”
พูดพึมพำ
“น้องแคท...”
“เช็ดตัวให้ไข้ลดลงก่อนนะครับ”
คนตัวสูงใช้ผ้าขนหนูซับน้ำหมาดๆ เช็ดหน้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้สาวเ้าที่ขนาดนอนไม่รู้เื่รู้ราวก็ยังแผลงฤทธิ์ความดื้อออกมา
“อื้ออ ออ อ ออ…”
“ไม่เอา…”
“หนาวววววว…”
บ่นงึมงำอยู่แบบนั้นแถมขัดขืนเล็กๆ แต่คนตัวสูงก็ใช้ความพยายามเช็ดตัวให้เธอจนเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จับเธอขึ้นมาใส่เสื้อกางเกงเพิ่มความอบอุ่นก็เมื่อคืนนอนโดยมีผ้าขนหนูพันไว้ผืนเดียวก็ไม่แปลกใจหรอกที่จะป่วย
“น้องแคท”
“กินยาครับ”
เอ่ยบอกคนตัวเล็ก เอายาจ่อปาก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะงับยาเข้าไป
“น้องแคททท”
“กินยาก่อนครับ”
บีบปากเล็กเบาๆ ให้อ้าขึ้น ก่อนที่จะป้อนยาลงไปและส่งแก้วน้ำตามให้เธอดื่ม
“อื้อออ…”
“ขม”
บ่นงึมงำไม่หยุด
“นอนพักก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวพี่ไปทำโจ๊กมาให้”
เอ่ยบอกคนตัวเล็ก ห่มผ้าให้อย่างดี ก่อนที่จะรีบลุกออกไปจากเตียง
.
.
ไม่นานนัก คนตัวสูงก็กลับมาพร้อมกับโจ๊กใส่ไข่กลิ่นหอมแต่ไม่ได้เรียกความสนใจจากคนป่วยได้นี่ซิ
“น้องแคท”
“ตื่นมากินโจ๊กก่อนครับ”
เรียกคนตัวเล็กและแน่นอนคนตัวเล็กนิ่งไม่สะทกสะท้านกับเสียงเรียก
“น้องแคทททท”
คนตัวสูงเข้าไปอุ้มคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นนั่ง
“อื้อออ…”
“ไม่เอาอ่ะ”
“หนูจะนอน”
คนตัวเล็กปฏิเสธหน้ามุ่ย
“กินก่อน”
“เดี๋ยวค่อยนอนใหม่นะครับ”
เอ่ยบอกใจเย็น น้องแคทเวลาป่วยนี่งอแงไม่ใช่เล่น
“มาครับ”
“เดี๋ยวพี่ป้อนนะ”
ตักโจ๊กขึ้นมาเป่าให้หายร้อน ก่อนที่จะจ่อไปที่ปากอิ่ม
งับบ
คนตัวเล็กงับโจ๊กเข้าปากไปคำแรก ทำเอาคนตัวสูงยิ้มคิดว่าจะงอแงไม่ยอมกิน
“อีกคำนะครับ”
จ่อไปที่ปากอิ่มต่อ
งับบบ
“เก่งมากครับ”
เมื่อกินไปเกือบครึ่งถ้วย
“หนูอิ่มแล้วค่ะ”
“หนูอยากนอนแล้ว”
คนตัวเล็กพูดขึ้นบอกความ้า
“อีกคำเดียวนะครับ”
“อ่ะ…”
คนตัวสูงต่อรองจ่อช้อนไว้ที่ปาก คนตัวเล็กมองหน้าคนตัวสูงสลับกับช้อนที่จ่ออยู่ที่ปาก
“นะครับ…”
พยักเพยิดเสียงอ้อนๆ
“อ่อาา า าา~”
แล้วทำเสียงเหมือนกำลังป้อนข้าวเด็กน้อย
งับบบ
คนตัวเล็กงับโจ๊กคำสุดท้ายตามที่คุณเค้าสัญญาเข้าปากเสร็จก็ไถตัวลง เตรียมจะนอนต่อ
“กินยาก่อนครับ”
ส่งยาดักคนตัวเล็กไม่ให้นอน
“อื้อ…”
“ไม่เอาอ่ะ”
“เมื่อกี้ก็กินไปแล้วไง”
คนตัวเล็กว่า
“ยาหลังอาหารครับ”
“จะได้หายไวๆ นะ”
คนตัวสูงพยายามเกลี้ยกล่อม
“ไม่เอาอ่ะ…”
คนตัวเล็กเบี่ยงหน้าเบี่ยงตัวหนี เตรียมจะล้มตัวลงนอน
หมับบ
คนตัวสูงตัดสินใจเอายาเม็ดนั้นงับไว้ที่ปากบางของตัวเองก่อนจะจับหน้าคนตัวดื้อให้หันมาหาบีบปากอิ่มเล็กน้อยให้เผยอออกรับยาหลังอาหารจากปากของคุณเค้า
“อื้อออ…”
“พี่จอมม ม ม ม!”
คนตัวเล็กประท้วงที่จู่ๆ คนตัวสูงป้อนยาเธอด้วยวิธีนี้ ลิ้นสากดันเม็ดยาเข้าไปที่โพรงปากเล็กก่อนที่จะส่งน้ำให้เธอรีบดื่มและก็เป็แบบนั้นเพราะถ้าเธอไม่รีบดื่มน้ำยาจะละลายจนขมไปทั้งปาก
อึกๆๆๆๆ
“ค่อยๆ ดื่มครับ”
เอ่ยกำกับคนตัวเล็กที่รีบดื่มน้ำตามเพื่อลบความขมของรสยา เมื่อดื่มน้ำจนหมดแก้ว
เปี๊ยะ!!! ตีเข้าไปที่แขนแกร่ง
“โอ๊ยย!!”
“น้องแคทตีพี่ทำไมครับ”
คนตัวสูงแกล้งถามงงๆ ลูบแขนป้อยๆ
“พี่จอมอ่ะ!!”
กระแทกเสียงงอนๆ ใส่คนตัวสูงก่อนจะล้มตัวลงนอน
“อึหึ”
คนตัวสูงยกยิ้มกับความงอนที่น่าเอ็นดูนี้
“พักผ่อนนะครับ”
“เด็กดื้อของพี่”
กระซิบข้างหูแล้วมอบจุ๊บไปที่หน้าแก้มเบาๆ ลูบหัวคนรักอย่างทะนุถนอมคนตัวเล็กช้อนตามองการกระทำของคนตัวสูง
“ทำหนูป่วย”
“แล้วจะรับผิดชอบยังไงคะ”
พูดเบาๆ ใกล้เข้าสู่ห้วงนิทราเต็มทน
“อึหึ”
หัวเราะเบาๆ
“จะดูแลอย่างดี…”
“ไปตลอดชีวิตเลยครับ”
พูดจบก็มอบจุ๊บไปที่หน้าผากมน ส่งคนตัวเล็กเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยฤทธิ์ยาไปอีกครั้ง
.
.
เนิ่นนานมาเกือบ 1 เดือน
“พี่จอม”
“เอาเสื้อโค้ทไปยังคะ”
เสียงเล็กเอ่ยถามขณะที่กำลังหยิบจับเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
“สีไหนดีครับ”
คนตัวสูงถามต่อพร้อมชูเสื้อโค้ท 2 ตัว 2 สี ให้คนตัวเล็กช่วยตัดสินใจ
“น้ำตาลค่ะ”
คนตัวเล็กเลือกสีที่ชอบ ทันทีที่เสียงเล็กเอ่ยบอก คนตัวสูงก็ยื่นสีนั้นมาให้คนตัวเล็กจัดลงกระเป๋า
“เอามาทั้ง 2 สีเลยดีกว่าค่ะ”
“เอาไว้ใส่สลับกัน”
คนตัวเล็กพูดไปด้วยพับโค้ทใส่กระเป๋าไปด้วย
“อีกอาทิตย์เดียวแล้วหรอครับ”
“เร็วจัง”
จู่ๆ คนตัวสูงก็พูดขึ้นมาเสียงติดใจหาย คนตัวเล็กที่นั่งพับโค้ทลงกระเป๋าชะงักไปครู่หนึ่ง
“รีบไปรีบกลับน้า”
“ ^^ ”
พูดออกไปสดใสพยายามทำตัวร่าเริง แต่ในใจก็รู้สึกหวิวๆ อยู่เหมือนกัน
พรึบบ
จู่ๆ คนตัวสูงก็เข้ามาดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นแล้วกระชับอ้อมกอดแน่น
“ไม่อยากไปเลยครับ”
พูดแล้วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น คนตัวเล็กกระชับอ้อมกอดตอบพยายามฮึ้บตัวเองให้เข้มแข็งอยู่
“พี่จอมต้องตั้งใจเรียนนะ”
“จะได้จบไวๆ”
“กลับมาหาหนูไวๆ”
คนตัวสูงคลายอ้อมกอดออกมามองหน้าคนตัวเล็กมือแกร่งประคองหน้าสวยอย่างทะนุถนอมก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปประทับจุมพิตไว้ที่ปากอิ่มอย่างอ่อนโยนเนิ่นนานอยากประทับรอยจูบนี้ให้ฝังไปในจิตใจคนตัวเล็กให้จดจำเพียงแต่เค้า
จ๊วบบบ…
จุ๊บบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบ…
“ไม่งอแงน้า”
คนตัวเล็กแหย่คนตัวสูงขำๆ จนคุณเค้าต้องส่งมือมาบีบแก้มยุ้ยๆ หมันเขี้ยว
“ป่ะ…”
“ไปจัดกระเป๋าต่อเร็ว”
จับมือคนตัวสูงให้นั่งลงจัดกระเป๋าด้วยกัน
.
.
“หนู…”
“คุณ…
“ทางนี้…”
พี่ชายคนตัวเล็กโบกมือเรียกคู่รักให้รู้ทิศทางของโต๊ะ
“หวัดดีคุณ”
คุณหมอตัวสูงเอ่ยทักทายเพื่อนรุ่นเดียวกัน
“ไง!… คุณหมอ”
เอ่ยทักเด็กตัวสูง
“อื้อ…”
“คุณหมออะไรละพี่”
“เรียนได้เทอมเดียวเอง”
เด็กตัวสูงพูดปัดๆ
“ไง… เรียนยากมั้ย”
ถามต่อ
“ก็เรื่อยๆ พี่”
“ดีนะเคยช่วยพ่อทำงานมาก่อน”
“เลยเข้าใจไว”
พูดไปคีบหมูเข้าปากไป
“อยากกินไรสั่งเลยนะ”
“วันนี้ผมเป็เ้าภาพ”
คุณพี่ชายออกตัว
“อูยยย”
“ทำไมวันนี้ใจดี”
น้องสาวแกล้งแหย่
“เลี้ยงส่งคุณเค้าน่ะ”
พยักเพยิดไปที่คนตัวสูง
“อึหึ”
คนถูกพูดถึงหัวเราะขึ้นเบาๆ
“เหี่ยวแน่!!”
พูดแล้วเอาตะเกียบชี้มาที่น้องสาว
“โอ๊ะ!!”
“อะไรเหี่ยว?!”
แว้ดขึ้นทันที
“ไม่เป็ไรนะพี่จอม”
“ระหว่างนี้”
“เดี๋ยวผมดูแลพี่แคทให้”
“ *w* ”
เด็กเ้าเล่ยืดอก เต็มใจดูแลระหว่างตัวจริงไม่อยู่
“แค่กๆๆ”
ทำเอาคุณหมอตัวสูงเค้าสำลักอาหารในปากขึ้นมาทันที
“โอ๊ะ!”
“พี่จอมน้ำค่ะ”
คนตัวเล็กรีบยื่นแก้วน้ำให้ หัวเราะขำๆ
“55555”
“ล้อเล่นพี่”
“แค่นี้ทำเป็สำลัก”
“ :D ”
เด็กหัวเราะให้กับคนตัวสูงคลั่งรักแฟน
มื้ออาหารเย็นที่ร้านหมูกระทะเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเสียงหัวเราะของคนทั้ง 4มื้อนี้คงเป็มื้อสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่พร้อมหน้ากันเพราะอาทิตย์หน้าคนตัวสูงก็ต้องบินไปอเมริกาแล้ว
.
.
D Day
“พี่จอม”
“เสร็จยัง”
“เดี๋ยวตกเครื่อง”
คนตัวเล็กะโเรียกคนตัวสูงผ่านรถยนต์ที่ตอนนี้สตาร์ทติดเครื่องรอไว้แล้ว
“มาแล้วครับๆ”
เสียงดังขึ้นพร้อมกับเ้าตัวที่กำลังไขกุญแจล็อครั้วแล้วยกกระเป๋าไปเก็บไว้ที่ท้ายรถ
“พี่ขับเองมั้ย”
เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งอยู่ที่ฝั่งคนขับ
“ไม่เป็ไรค่ะ”
“หนูขับไปส่ง”
พูดจบก็ขับรถออกไป ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ คนตัวเล็กก็กำลังหักพวงมาลัยเพื่อถอยรถเข้าซองอยู่โดยมีคนตัวสูงลงไปยืนโบก
“ถอยหลังมาเลยครับ”
ยืนกำกับและโบกเหย๊งๆ
“ถอยมาเลย”
“…”
“พอๆ”
“โอเค…”
“เรียบร้อย”
คนตัวเล็กพึมพำก่อนที่จะดับเครื่องและลงจากรถ
ทั้ง 2 จูงมือกันเข้าไปที่สนามบิน มีเวลาอีก 2 ชม. ถึงจะถึงเวลา check in
“ไปหาข้าวกินกันครับ”
คนตัวสูงเอ่ยชวนคนตัวเล็กกระชับมือแล้วพากันเดินไปดูร้านอาหาร
“อ่ะ”
“ร้านนี้ละกัน”
เมื่อตัดสินใจได้คนทั้งคู่ก็เข้าไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งที่ผู้คนไม่ได้เยอะมากระหว่างที่กินอาหารมื้อค่ำกันอยู่ จู่ๆ คนตัวเล็กก็ยื่นซองกระดาษ 2ซองไปตรงหน้าคนตัวสูง
“เลือก 1 อันค่ะ”
“ ^^ ”
คนตัวเล็กเอ่ยเสียงสดใส
“อะไรครับเนี่ย”
คนตัวสูงงง จู่ๆ เอากระดาษมายื่นให้เลือก
“ของขวัญ”
“วันที่พี่กลับมา”
“เลือกไว้ก่อนเร็ว”
คนตัวเล็กเอ่ยบอก
“อึหึ”
“ ^_^ ”
คนตัวสูงหัวเราะขึ้น
“ให้เลือกั้แ่ตอนนี้เลยหรอครับ”
“ใช่ค่ะ”
พยักหน้ายิ้มๆ
“อืมม…”
คนตัวสูงทำท่าคิด ก่อนที่จะคว้าใบที่อยู่ด้านซ้ายมือของตัวเองมา
“ไหนเป็อะไร”
“ขอดูหน่อยซิ๊”
คนตัวสูงอยากรู้ว่าข้างในคืออะไรแกะซองเปิดออก
“ขออะไรก็ได้จากหนู”
“โอ๊ะ!!”
คนตัวสูงช้อนตามองคนตัวเล็กที่นั่งกัดริมฝีปากลุ้นอยู่ว่าคุณเค้าได้ซองที่เขียนว่าอะไร
ตอนเขียนก็นึกสนุกอยู่นั่นแหละพอมาตอนนี้กลับตื่นเต้นซะงั้นว่าคุณเค้าจะจับได้ข้อความว่าอะไรแล้วถ้าดันเกิดจับได้ข้อความที่ให้ขออะไรก็ได้คุณเค้าจะขออะไรนะ
“ได้ข้อความว่าอะไรคะ”
คนตัวเล็กลุ้น
“อึหึ”
“ ^..^ ”
ยกยิ้มเ้าเล่ ก่อนจะพลิกกระดาษให้คนตัวเล็กอ่าน
“ขออะไรก็ได้จากหนู”
“ว่าแล้ววววว!!”
“พี่จอมถึงทำหน้าเ้าเล่”
เอ่ยออกไป
“55555”
“อ้าวน้องแคท”
คุณเค้าขำกับท่าทางของคนตรงข้าม คิดเองเล่นเองเข้าตัวเอง
“ขออะไรดีนะ”
คนตัวสูงพูดแหย่คนตัวเล็ก สายตาคมมองไปที่ดวงตายิ้มไล่ลงมาที่ปากอิ่มมองต่อไปยังสรีระอ้อนแอ้น
“พี่จอมอ่า”
“ -///- ”
คนตัวเล็กพูดขึ้นเมื่อมองสายตาคนตรงข้ามที่จดจ้องเธอราวกับจะกลืนกินเธอไปในตอนนี้
“อึหึ”
“อยากให้พรุ่งนี้”
“เป็วันที่พี่กลับมาแล้วอ่ะครับ”
“อยากขอของขวัญ”
คุณเค้าแหย่ต่อ สายตาจดจ้องคนตัวเล็กไม่วางตา
“พี่จอมม~”
คนตัวเล็กก็พอจะดูออกแหละว่าคุณเค้าหมายถึงอะไรไม่น่าเล่นอะไรแบบนี้เลยตรู
“อึหึ”
คนตัวสูงหัวเราะชอบใจ
“แล้วอีกใบเป็อะไรอ่ะครับ”
ถามขึ้น
คนตัวเล็กเลยเปิดซองให้ดู แบรนด์เนม 1 ชิ้น
“โอ้ววว”
คนตัวสูงอุทานขึ้น
“จะเปย์พี่หรอ”
ถามต่อ
“พี่ขอแบรนด์เนมหนูแทนก็ได้นะ”
“เปลี่ยนจากข้อความที่พี่ได้”
คนตัวเล็กพยายามโน้มน้าวคนตัวสูง
“อึหึ”
“พี่ไม่เอาแบรนด์เนมหรอก”
“พี่มีอะไรที่อยากได้มากกว่านั้น”
“ ^.,^ ”
พูดให้คิดมากแถมท่าทางคุณเค้าก็ชวนให้คิดมาก คนตัวเล็กเริ่มหน้าแดงยกแก้วน้ำมาดื่ม
“อีกตั้ง 1 ปี”
“พี่ไปคิดๆ มาก่อนก็ได้ค่ะ”
“ไม่ต้องรีบนะ”
“เผื่อเปลี่ยนใจ”
คนตัวเล็กพยายามพูดใจดีสู้เสือ
“อึหึ”
ขำกับท่าทางคนตัวเล็กที่เริ่มจะทำตัวไม่ถูก
“ขอบคุณนะครับ”
เอ่ยขึ้น
“คะ?”
คนตัวเล็กงง
“ขอบคุณล่วงหน้า”
“สำหรับของขวัญไงครับ”
“พี่จะรีบกลับมาทวงนะ”
พูดอารมณ์ดีกินข้าวต่อ
.
.
22.00 น.
“น้องแคททท~”
คนตัวสูงเอ่ยเรียกเสียงหวานมือกระชับจับแน่นเมื่อเวลาที่ต้องจากลามันมาถึงแล้ว
คนตัวเล็กยิ้มอ่อนให้ ว่าจะไม่เศร้าแล้วพอมาถึงเวลาจริงก็อดใจหายไม่ได้
“ตั้งใจเรียนนะคะ”
“จะได้รีบกลับมาหาหนู”
พูดเล่นติดตลกกลบเกลื่อน คนตัวสูงเอาแต่จ้องมองคนตัวเล็กอยู่แบบนั้นไม่เอ่ยอะไรออกมา
“คุณจอม…”
“ไปเร็ว”
เสียงหมอภัทรที่เดินขึ้นบันไดเลื่อนไปก่อนะโเรียกคนตัวสูง
“…”
“ไปเร็วค่ะ”
“หมอภัทรเรียกแล้ว”
คนตัวเล็กพูดเสียงหวานน้ำตารื้น
“…”
“ถ้าคิดถึงหนูก็ทักมา…”
“ไม่คิดถึงก็ต้องทักมา…”
“เข้าใจมั้ย”
“อึหึ”
“ขึ้นบันไดเลื่อนไปแล้วก็ทักมาเลยนะ”
“5555555”
พูดติดตลกไม่หยุด
พรึบบบ
คนตัวสูงดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดแแ่อยากซึมซับความรู้สึกนี้ไว้ให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะไม่ได้ััอีกตั้ง 1 ปี คนทั้งคู่กระชับอ้อมกอดกันแน่นนานราวนาที ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดจากกัน
“1 ปี แป๊บเดียวเอง”
“รีบกลับมาขอของขวัญจากหนูนะ”
พูดขึ้นยิ้มๆ
“อึหึ”
คนตัวสูงขำขึ้น ลูบหัวเอ็นดู
“หนูรักพี่จอมนะ”
“ ^^ ”
เอ่ยบอกลาด้วยคำว่ารัก เท้าเล็กเขย่งขึ้นมือเล็กประคองหน้าคมให้ก้มลงมาหารับจุมพิตจากเธอ
จุ๊บบบบ
หมับบบบบ
จ๊วบบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ…
คนตัวสูงใช้มือแกร่งประคองหน้าจิ้มลิ้มให้ได้องศาและมอบจูบดูดดื่มกลับไปให้คนตัวเล็กเช่นกันจูบนี้แทนความรักที่ตนมีต่อหญิงสาวตรงหน้า
“อ่า...”
จ๊วบบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ…
“…”
“พี่รักน้องแคทนะครับ”
“รอพี่นะ…”
“ ^_T ”
พูดขึ้นหลังถอนจูบตราตรึงเมื่อสักครู่ ก่อนที่จะค่อยๆ ปล่อยมือเล็กและเดินขึ้นบันไดเลื่อนไป
ระหว่างนั้นสายตาคมยังคงจับจ้องมองมาที่คนตัวเล็ก ที่ยืนโบกมือมองตามอยู่ไม่วางตาเช่นกัน
คนตัวสูงโบกมือครั้งสุดท้ายให้คนรัก ก่อนที่จะเดินหายลับเข้าไปข้างในบริเวณชั้นบน
“อึหึ”
“ T^T ”
คนตัวเล็กสะอื้นเล็กน้อย หัวใจหล่นวูบใจหาย ขนาดเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเสียน้ำตา
ตือดือดึ้ง…
เสียงข้อความเข้า ดึงความสนใจของคนตัวเล็กให้รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“อย่าร้องไห้นะครับ”
ส่งสติ๊กเกอร์กอดๆ
“อึหึ”
คนตัวเล็กเห็นข้อความก็ยิ้มและสะอื้นทั้งน้ำตาอยู่ที่เดิม ก่อนที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาตั้งสติได้แล้วก็เดินออกไปจากที่ตรงนี้
.
.
เมื่อเปิดประตูเข้าบ้านไปในเวลาเกือบๆ เที่ยงคืน
“ไงเรา…”
พี่ชายทักคนตัวเล็ก
“ยังไม่นอนอีกหรอ”
ถามขึ้นทิ้งตัวลงบนโซฟาเหนื่อยๆ
“เก่งกว่าที่คิดนี่”
“ตอนแรกนึกว่าจะร้องไห้ขี้มูกโป่งกว่านี้”
คุณพี่แซวๆ อยากให้น้องสาวไม่เครียด
“อึหึ”
หัวเราะเบาๆ
“ฮึ้บอยู่”
ว่าไปนั่น
“เอ่อ…”
“ไปอาบน้ำนอนเถอะ”
“พี่ขึ้นห้องก่อนนะ”
“ไม่ต้องคิดมากละ”
“ ^^ ”
เดินมาลูบหัวน้องสาวเบาๆ ก่อนเดินจากไปพร้อมเ้าขนปุย
“เฮ้ออออออ…”
คนตัวเล็กถอนหายใจออกมา พลางคิด 1 ปี แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ได้เจอกันละแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ข้อความสุดท้ายที่คุณเค้าส่งมา
“อย่าร้องไห้นะครับ”
สติ๊กเกอร์กอดๆ
ยิ้มให้กับหน้าจอ
(ป่านนี้จะอยู่ไหนแล้วนะ)
คนตัวเล็กคิด
.
.
“อื้ออ…”
“อื้มมม…”
เสียงคนตัวเล็กบิดี้เี
“เช้าแล้วนี่”
พึมพำเบาๆ
“โอ๊ะ!”
รีบเอื้อมไปหยิบเครื่องมือสื่อสารที่โต๊ะข้างเตียง คนตัวสูงทักมาหรือเปล่านะ
“…”
“ทักมา…”
“ทักมาจริงด้วย”
“ :D ”
คนตัวเล็กยิ้มกว้างรีบกดเข้าไปดูข้อความก็เห็นรูปคนตัวสูงกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่กับเพื่อน
“แวะเปลี่ยนเครื่องที่ญี่ปุ่นครับ”
ว่ามางี้
คนตัวเล็กเลยส่งสติ๊กเกอร์ สุดยอด ไปให้คุณเค้า
“หนูเพิ่งตื่นค่ะ”
แล้วถ่ายเซลฟี่สภาพเพิ่งตื่นให้คุณเค้าดูบ้าง
“โอ๊ะ!”
“ขึ้นอ่านแล้วด้วย”
คนตัวเล็กตื่นเต้น
“ขนาดเพิ่งตื่นยังน่ารักเลยครับ”
คุณเค้าหยอดมา
คนตัวเล็กยิ้มกว้างขึ้นไปอีก
“คิดถึงจังค่ะ”
หยอดกลับไปบ้าง
“โอ๊ะๆๆๆ!!”
จู่ๆ ที่หน้าจอโทรศัพท์ก็กลายเป็วิดิโอคอลสายเรียกเข้า คนตัวเล็กในิดหน่อยแต่ก็กดรับ
“น้องง…”
“น้องงแคทททท”
“น้องแคทได้ยินพี่มั้ยครับ…”
คุณเค้าทักทายคนตัวเล็ก
“ได้ยินค่ะ”
“ ^v^ ”
คนตัวเล็กตอบตื่นเต้น
“พี่รอเปลี่ยนเครื่องอยู่”
เปลี่ยนกล้องให้คนตัวเล็กได้ดูสภาพแวดล้อม
“ว้าววว”
“ดีจัง…”
“หนาวมั้ย”
คนตัวเล็กถามอยากรู้
“อากาศไม่หนาวเท่าไหร่ครับ”
“อยู่ในอาคาร”
“ตอนนี้พี่หนาวใจมากกว่า”
คนตัวสูงปล่อยคำเสี่ยว
“อูยยยย…”
คนตัวเล็กรับมุก
“หนาวใจเพราะไม่มีหนูอยู่ข้างๆ หรอ”
แหย่กลับ
“ครับ…”
ตอบมาสั้นๆ ชัดเจน
“5555555”
“พี่จอมนี่”
คนตัวเล็กหัวเราะร่า
“คุณนี่นะ…”
“ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็เอามาก”
จู่ๆ มีเสียงผู้ชายแทรกขึ้น
“พี่จอม”
“หนูได้ยินเสียงใครอ่ะ”
“หมอภัทรหรอ”
คนตัวเล็กเริ่มตงิดใจ
“ใช่ครับ”
“นั่งอยู่ตรงข้ามพี่…”
“นี่ไง…”
เปลี่ยนกล้องให้คนตัวเล็กดู
“เอ้ยย…”
“หมอภัทร สวัสดีค่ะ”
คนตัวเล็กเงอะๆ งะๆ สวัสดีเพื่อนคุณแฟน ในใจก็รู้สึกเขินๆ ที่เมื่อกี้พูดอะไรต่ออะไรไปก็ไม่รู้
“ตามสบายนะน้องแคท”
“พี่เข้าใจ”
หมอภัทรว่าขึ้นไม่ได้ถือสาคู่รักคลั่งรัก
“น้องแคท…”
“น้องแคทครับ…”
“มีประกาศเรียกขึ้นเครื่องแล้ว”
“พี่ไปก่อนนะ”
“ถึงแล้วเดี๋ยวทักหา”
คุณเค้าเอ่ยขึ้น เมื่อมีเสียงประกาศจากสายการบินเรียกให้ขึ้นเครื่อง
“โอเคค่ะ”
“เดินทางปลอดภัยนะคะ”
“บ๊ายบายๆ”
หลังจากวางสายจากสุดที่รัก คนตัวเล็กก็ล้มลงนอนที่เตียงหลังกว้างต่อพลางคิดถึงตัวจะไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่คอลหากันแบบนี้ก็หายคิดถึงไปได้มาก
.
.
เนิ่นนานมาเกือบ 6 เดือนแล้ว ที่คนทั้งคู่ห่างกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง
“พี่จอม”
“วันนี้หนูไปสอบชิงทุนมาด้วยแหละ”
คนตัวเล็กเล่าเื่ราวที่ตัวเองได้ไปทำมาปกติเธอกับคนตัวสูงก็คุยแชทกันเกือบทุกวัน สุดสัปดาห์ก็มีคอลหากันบ้างทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เหงาหรือโดดเดี่ยวมากนัก
“หนูเดาไปตั้งหลายข้อแหน่ะ”
“อิอิ”
เล่าต่อ
ไม่นานนักข้อความก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว
“ทำได้กับเดานี่”
“น้ำหนักไปทางไหนมากกว่าครับ”
คุณเค้าถามกลับมา
“ทำได้มากกว่าค่ะ”
“สัก....”
“51%”
“555555555”
คนตัวเล็กพิมพ์ไปตามความรู้สึกจริง
“โอ้โห”
“ทำได้เกินครึ่งด้วย”
“เก่งมากเลยครับ”
คนตัวสูงก็ยกยอปอปั้นแฟน
“ถ้าสอบได้ขึ้นมา”
“พี่จะว้าวุ่นมั้ยนะ”
คนตัวเล็กแหย่
“ว้าวุ่นซิครับ”
“น้องแคทต้องไปเรียนตั้ง 6 เดือนเลยไม่ใช่หรอ”
“ก็จริงค่ะ”
“ถ้าหนูสอบได้”
“หนูต้องเดินทางต้นปีหน้าอ่ะ”
“ใกล้่ที่พี่จะเรียนจบจากเมกาพอดี”
“55555”
“ว้าวุ่นหนักเลยครับทีนี้”
“สงสัยจบจากเมกาแล้ว”
“พี่ต้องไปเทคคอร์สที่ออสต่อมั้ยเนี่ย”
พิมพ์มาว่างั้น
“เอาให้ได้ทุนก่อนแล้วค่อยว้าวุ่นอีกทีก็ได้นะ”
คนตัวเล็กว่ามางี้
“เอ้อ…”
“น้องแคท”
“วันนี้พี่ไปเดินเล่นแถวหอพัก”
“เจอร้านช็อกโกแลตร้านหนึ่งเปิดใหม่”
“อร่อยมาก”
“เดี๋ยวพี่ซื้อกลับไปฝากนะ”
“นี่ไง”
คนตัวสูงพิมพ์แล้ว ถ่ายเ้าช็อกโกแลตที่คุณเค้าว่าอร่อยไปยั่วยวนคนตัวเล็ก
“งื้ออ…”
“อยากกินเลย”
สายหวานอย่างคนตัวเล็กต้องตาลุกวาวกับภาพที่คุณเค้าส่งมา
“บังเอิญด้วยนะ”
“คนขายเป็คนไทย”
“จริงอ่ะ”
เธอถาม
“สวยด้วย”
คุณเค้าเล่าว่าเค้าไปเจอแม่ค้าสวย
“...”
“...”
“...”
“...”
“...”
“น้องแคท…”
คนตัวสูงทัก เมื่อพิมพ์ว่า “สวยด้วย” แล้วขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่ไร้การตอบกลับจากคนตัวเล็กเกือบ 10 นาที
(งานเข้ากูละ)
(ไม่น่าเลยย)
พลางนึก
“น้องแคทครับ”
“พี่แหย่เล่น”
“คนขายสวย”
“แต่มีแฟน… มีลูกแล้วนะ”
“พี่ยังไปเล่นกับลูกเค้าอยู่เลย”
“นี่ไง…”
กลัวคนตัวเล็กไม่เชื่อเลยส่งรูปเด็กตัวน้อยที่ยืนยิ้มแฉ่งกับแม่อยู่หลังเคาท์เตอร์ซึ่งก็ดูเป็สาวใหญ่สวยสมวัย
“น้องแคททททท…”
“ TT ”
คนตัวสูงเริ่มอยู่ไม่สุข ทำไมทุกข้อความที่พิมพ์ไปขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ไร้การตอบกลับแบบนี้นิ้วแกร่งกำลังจะกดคอลหาคุณแฟนที่ทำให้ใจปั่นป่วน
“น้องน่ารักจัง”
คนตัวเล็กตอบกลับมาละ
“น้องแคท”
“โกรธพี่หรือเปล่าครับ”
คนตัวสูงพิมพ์ถามมา
“โกรธ?”
“โกรธเื่อะไรอ่ะคะ”
คนตัวเล็กงง
“ก็…”
“ก็ที่พี่บอกว่า…”
“คนขายสวยไง”
“พี่พิมพ์มาหรอ”
“ตอนไหนอ่ะ”
คนตัวเล็กงงแล้วงงอีก
“เอ้า…”
“น้องแคทปล่อยแชทไหลหรอ”
คนตัวสูงเพิ่งถึงบางอ้อ
“เดี๋ยวกลับขึ้นไปอ่านก่อนนะ”
“เมื่อกี้หนูออกไปรับอาหารมาน่ะ”
อยากรู้ขึ้นมากับข้อความที่เธอพลาดไป
“เอ้อๆๆ…”
“น้องแคทไม่ต้องกลับไปอ่านหรอกครับ”
คุณเค้ารีบดักคอ
“อ๋อออออออ…”
“อย่างงี้นี่เอง”
คนตัวเล็กพิมพ์ตอบกลับมา เมื่อได้ย้อนกลับไปอ่านข้อความ
“แหะๆๆๆๆ”
คนตัวสูงพิมพ์ขำแห้งเข้าสู้
“ถ้ากลับมา…”
“แล้วพี่พาแฟนฝอมาอวดนะ”
คนตัวเล็กพิมพ์ขึ้น
“หนูก็จะหาใหม่เหมือนกันค่ะ!”
“เอาให้หล่อเท่กว่าพี่อีก!!”
ส่งสติ๊กเกอร์เชิ่ดใส่
“ไม่ได้!!”
พิมพ์สวนกลับทันที
“น้องแคทห้ามมีแฟนใหม่”
“น้องแคทต้องเป็ของพี่คนเดียวครับ”
ข้อความนี้ดูมีอารมณ์หงุดหงิด
“5555555”
“คุณดูมีอารมณ์หึงหวงนะ”
“คุณน่ะ”
คนตัวเล็กได้ทีแหย่
“อยากทะลุจอไปบีบแก้มครับ”
“มันน่านัก!!!”
“อย่าให้เจอนะ!!!”
คนตัวสูงหมันเขี้ยวคนตัวเล็ก พิมพ์ตอบรัวๆ
“อีก 6 เดือน”
“รอไปก่อนนะคะ”
คนตัวเล็กสะใจนิดๆ ที่เกมส์นี้เธอดูจะถือไพ่เหนือกว่า
“เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยครับ”
“พี่จะจัดหนักจัดเต็ม!!!”
“อย่าลืมนะว่า…”
“พี่มีของขวัญอยู่ในมือ 1 ข้อ”
คุณเค้าทวงบางอย่าง
“โอ๊ะ!! จริงด้วย”
คนตัวเล็กนึกได้ว่าก่อนที่คุณแฟนจะบินไปเรียนเธอให้คุณเค้าเลือกซองกระดาษแล้วคุณเค้าดันโชคดีจับได้ข้อความ “ขออะไรก็ได้จากหนู”
“หนูรออยู่ค่ะ”
“รีบมาจัดหนักจัดเต็มเร็วๆ นะ”
ทำเก่งพิมพ์ท้าทายไปแบบนั้น แต่ในใจก็สั่นไหวอยู่ไม่น้อย
เมื่อคุณเ้าป่าเค้าเห็นเ้าแมวน้อยทำตัวแกร่งกล้า ไฟในตัวมันก็ลุกโชนครับเลยส่งสติ๊กเกอร์ออกจะติดเรท 18+ นิดหน่อยไปให้คนตัวเล็กและสิ่งที่ได้กลับมา คือสติ๊กเกอร์แลบลิ้นแบร่ๆ ;p จากเธออารมณ์เยาะเย้ย
ผมอดใจรอไม่ไหวแล้วครับ อยากจะบินกลับไปขย้ำเธอซะตอนนี้เลย
“ +.,+ ”
5K
![[Light Novel] Betsu no Isekai de Umarekawaru เกิดใหม่ต่างโลกกลายเป็นจอมยุทธ์เทพกำไล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1640177482_81297617.webp)
![[อัพวันละตอน] ระบบจอมจักรพรรดิแห่งต้าหมิง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748924363_78542567.webp)
