ขนมปัง มีเพื่อนที่เกลียดมาก ๆคนหนึ่งคือ ต๋า
นั่นเพราะว่าต๋าเคยแย่งแฟนเขาไปตอนสมัยเรียน
แต่จะพูดว่า แย่ง ไป ก็ไม่ถูกเพราะผู้หญิงเขาก็เลือก…
ต๋าเป็เด็กเรียน น่ารัก เรียบร้อย ในขณะที่ขนมปังเป็เด็กซ่าซึ่งชอบเล่นกีฬา ต้องจับจองสนามบอลของโรงเรียนเป็ประจำ
แต่ ! ไม่คิดว่าจะได้พบอีก
เมื่อขนมปังมาซื้อต้นไม้เพื่อเป็ของขวัญให้เพื่อนซึ่งเรียนทางด้านวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมและชื่นชอบต้นไม้เป็ชีวิตจิตใจ
"!!!" เขาแทบจะอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่าเ้าของร้านขายต้นไม้ที่เขาตั้งใจลงรถเมล์มาซื้อเพราะเคยนั่งรถผ่านตาไปไม่รู้กี่รอบ
"เป็ไปได้ไงเนี่ย…?"ขนมปังพึมพำกับตัวเองเสียงเบา คาดไม่ถึงเลยทีเดียวจะได้เจอเพื่อนสมัยเรียนซึ่งเขาไม่ชอบขี้หน้าเอาเลย
"เื่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วนา…"เขาพึมพำ พยายามมองหาคนขายคนอื่น แต่ดูไม่มีวี่แวว
"โว้ย ทำยังไงดี"พึมพำอีกเป็รอบที่สามสำหรับวันนี้เท้าของขนมปังเหมือนสตาฟไว้อย่างไรอย่างนั้น
เหงื่อของเขาไหลลงเท้าเลยทีเดียว
นั่งรถเมล์ผ่านทุกวันจากมหา'ลัยก็แค่เห็นว่ามันสวยดี ร้านนี้มีต้นไม้ดอกไม้ให้เลือกเยอะดีแล้วก็ขายอยู่ถาวรซะด้วย เฮ้อ ! เอาไงเอากัน
ขนมปังเอามือตบแก้มตนเองสองทีจากนั้นก็เอามือมาถูกันเขาสูดลมหายใจเข้าและค่อย ๆ ผ่อนมันออกมา และจากนั้นสองเท้าก็ก้าวเข้าไป…
‘ทำเป็เดิน ๆเลือกก่อนแล้วกัน’ ชายหนุ่มพูดกับตนเองในความคิดตอนนี้ยังไม่มีไอเดียว่าจะซื้อต้นอะไรดี ไม้ดอกหรือไม้ประดับ
พอเข้ามาดูในร้าน ของต๋า มันช่างมีให้เลือกเยอะมากกกว่าที่เห็นจากหน้าต่างรถเมล์เสียอีก ที่จริงจะไปร้านอื่นก็ได้แต่ดูไม่ละลานตาเท่านี้หน่า--
ขนมปังตัดสินใจแล้วว่าถ้าเ้าของร้านจำได้เขาก็แค่รีบๆ ซื้อแล้วก็จ่ายเงินแล้วก็เดินออกไปยังไงก็ต้องซื้อร้านนี้แหละเพราะมองเอาไว้นานมาก เขาเรียนคณะวิทยาศาสตร์แต่ไม่ได้เรียนสาขาวิชานี้พอดีมีเพื่อนสนิทที่ชอบต้นไม้มากและมีความรู้ด้านต้นไม้เยอะ เขาสนิทกับเพื่อนคนนี้ได้รู้จักกันจากคลาสเรียนของปีหนึ่งแล้วก็เป็เพื่อนกันเรื่อยมาเนื่องในโอกาสที่เพื่อนสอบได้ Get A เรียงเป็ตับเขาก็เลยคิดจะให้ของขวัญจากใจแสดงความยินดีในสิ่งที่รู้ว่าเพื่อนชอบและสนใจ
เขาทำตามแผน
ทำเป็เลือก ๆ เดิน ๆ ...วนไปวนมา
แต่แม้จะทำอย่างนั้นสมองของขนมปังก็ไม่สงบเพราะถ้าเลือกอะไรไม่ได้เ้าของร้านปรี่เข้ามาถามละก็จะยุ่ง สายตาของเขาเหลือบไปโชคยังดีที่หมอนั่นคุยกับลูกค้าคนอื่นอยู่
'เออคุยให้นาน ๆ เลย'
ถึงจะคิดในใจอย่างนั้นแต่มันก็ยากกลากเสียงยาว ๆ เพราะเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจะซื้อต้นอะไรไปเป็ของขวัญให้ มิกิคนนั้น
มิกิเป็ลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นชอบอนิเมะและเป็สาววาย ...อะนะฟังไม่ผิด เป็สาววาย ซึ่งเขาก็รู้นะว่าสาววายคืออะไรแต่มิกิก็ไม่เคยพูดเื่นี้กับเขาหรือบังคับเขาให้คล้อยตามจนมากเกินไปหล่อนเพียงแค่แบ่งปันผลงานแฟนอาร์ตที่ตัวเองวาดมาอวดเขาบ้างนาน ๆ ครั้ง
...ซึ่งมันก็เป็ภาพจิบิธรรมดาน่ารักโมเอะ ๆ ไม่ใช่เรต X เรต R เขาก็เลยไม่ได้ต่อต้านอะไร
เขาซึ่งชอบอนิเมะจึงเข้ากับมิกิได้ดีแถมมิกิยังชอบเล่นเกมออนไลน์อีกด้วย เลยเข้ากันได้ดีเป็ปี่เป็ขลุ่ย
มิกิไม่ได้มีความสนใจแต่เื่ที่กล่าวมาแต่ยังรวมถึงเพื่อนลูกครึ่งญี่ปุ่นคนนี้หล่อนชอบต้นไม้มากมิกิเคยพยายามยัดไม้ประดับซึ่งก็คือต้นไม้จิ๋วที่เป็ไม้มงคลในกระถางเล็ก ๆใส่มือให้เขากลับไปปลูกที่บ้านแต่เขาก็ปฏิเสธเพราะกลัวจะทำมันตาย
"ไม่ได้เื่เลยขนมปังเนี่ย" เขาถูกเพื่อนว่ากลับมาอย่างนั้นหลังพยายามปฏิเสธเอาเป็เอาตายส่งเ้าต้นไม้จิ๋วนั่นกลับคืนไปที่มือของมิกิ
"ถ้าสิ่งที่ฉันยัดใส่มือเธอเป็บัตรเติมเกมเธอคงรีบเอาสินะ"
"แหงสิ"
ป้าบ !
หลังจากตอบว่าอย่างนั้นก็โดนมิกิเอาแฟ้มหนังที่เ้าตัวเอามาถือเป็กระเป๋าเท่ๆ ป้าบเข้าให้ที่ศีรษะไปโดยปริยาย…
ขนมปังพาความคิดของตนเองกลับมาสู่ปัจจุบันเออ--เออ--จะว่าไปตอนนั้นมิกิพยายามคะยั้นคะยอให้เขาเอาไม้มงคลต้นเล็กไปปลูกนี่เนอะเพราะฉะนั้นล่ะก็…
‘อา ฉลาดล้ำโลก !’
ขนมปังแทบจะกำมือแล้วกู่ร้องในใจว่า Yes ! ในที่สุดเขาก็รู้แล้ว--รู้แล้วจ้า…
ชายหนุ่มรีบเดินไปยังโซนที่ตัวเขาเองคิดว่าน่าจะมีไม้ประดับจำพวกไม้มงคลและแล้วก็เจอพอดี เขารีบกวาดสายตาเลือกดูไม่ค่อยมีความรู้เื่ต้นไม้มากนักเหมือนมิกิแต่ก็พอจะรู้บ้างอย่างน้อยก่อนมานี่ก็รีบเสิร์ชดูข้อมูลจากเสิร์ชเอนจินแบบรีบด่วนที่มหา’ลัย ณ บัดนาว
ตอนนั้นมิกิพยายามจะให้เขาปลูกต้นอะไรเขาไม่รู้ด้วยซ้ำแต่ตอนนี้ความจำของเขาเมื่อตอนหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ที่หาข้อมูลจากสมาร์ตโฟนยังอยู่ดี
‘เอาต้นนี้แล้วกัน’เขาคิดเมื่อหยิบกระถางใบเล็กของเฟิร์นข้าหลวง…
กระถางสวยซะด้วยกระถางสีขาวผูกโบว์มิกิคงไม่บ่นล่ะ
ขนมปังรีบนำกระถางต้นเฟิร์นข้าหลวงที่เขารีบเลือกรีบหยิบนั่นเดินตรงไปหาเ้าของร้านคิดแค่ว่าเดี๋ยวรีบ ๆ จ่ายเงินซะ เอาแบบว่าเตรียมเงินพอดีไม่ต้องมีตังค์ทอน !
แต่โชคของขนมปังคงไม่ได้ดีเมื่อเขาไม่มีเงินจำนวนพอดี เขาต้องให้แบงก์ใหญ่แล้วให้เ้าของร้านทอนมาอยู่ดี
“...” ชายหนุ่มวางกระถางน้อยลงบนโต๊ะแน่นอนว่าพ่อค้ารับมันไปเพื่อที่จะใส่ถุงให้
ในจังหวะนั้นเองที่สายตาของต๋าเหลือบมองหน้าขนมปังแล้วคนที่ขนมปังไม่คิดว่าจะทักตนก็เอ่ยทักขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ขนมปัง ? ขนมปังใช่ไหม ?? ผมเคยเรียนห้องเดียวกับคุณตอน ป.1ไง”
“เอ้อ--” เ้าของชื่ออ้าปากค้าง ั์ตาเบิกกว้างแต่เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็รีบปรับสีหน้ามาเป็ปกติ “อ้อครับบังเอิญจังเลยนะ...”
เขาหัวเราะแห้ง ๆ หลังจากนั้นรีบหาเื่พูดต่อไปเพื่อความแเี (?) เอ่อ… อันที่จริงเขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าร้านต้นไม้ข้างทางที่เล็งไว้นานขนาดนี้จะเป็ร้านของต๋า
“แล้วเราก็เรียนด้วยกันมาจนจบป.6 จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายโรงเรียนไป”
“ครับ” ไปอย่างนั้นแต่ในจริงของขนมปังคือ ‘กูไม่ได้อยากเจอมึงสักเท่าไหร่บังอาจแย่งหญิงไปหมดเลย’ นี่คือสิ่งที่คิด แต่ไม่ใช่สิ่งที่พูด
ที่จริงแล้วนั่นมันก็เื่ราวสมัยเด็กน้อยไม่ควรนำมาเป็ประเด็นในตอนวัยผู้ใหญ่แต่ถึงกระนั้นขนมปังก็ดูจะมีความแค้นฝังใจมากถึงอย่างไรก็ทำใจให้ลืมรักแรกของตนกับเด็กผู้หญิงสุดป็อปในห้องเมื่อครั้ง ป.4 ไม่ได้จริง ๆ
คงไม่ต้องบอกว่าขนมปังน่ะชอบเ้าหล่อนข้างเดียวแต่เ้าหล่อนดันชอบต๋าซะงั้น !!!
และไม่ใช่คนเดียวเมื่อขนมปังพยายามจะเปลี่ยนไปชอบเด็กผู้หญิงคนใหม่ แต่ไม่ว่าใคร ๆก็ชอบต๋ากันหมดเลย แม้กระทั่งเด็กผู้หญิงต่างห้องก็ตาม
“เฮ้อ--” เขาพรูลมหายใจยาวเมื่อนึกถึงความรักเด็กน้อยของเขาต๋าใจดีกับเด็กผู้หญิงมาก ๆ เรียนก็เก่งและมีน้ำใจสมัยนั้นถ้าใครเก่งคณิตศาสตร์มาก ๆ จะจัดว่าโก้
"แล้วมาอุดหนุนใหม่นะครับ"ฝ่ายนั้นยิ้มให้หลังจากทอนเงินให้ขนมปัง พ่อค้ามืออาชีพจริง ๆ สิน่าขนมปังหันหลังให้และเดินออกมารอรถประจำทางที่ป้ายรถซึ่งอยู่ไม่ไกลจากนั้นอย่างงง ๆ
"เฮ้อ ๆๆ--"ครั้งที่สองของวัน เขาเหมือนจะยังมึนและอึนขนมปังวางถุงใส่ต้นเฟิร์นข้าหลวงไว้บนเก้าอี้ข้างตัวที่ว่างอยู่ ณ ป้ายรถเมล์เขายกมือขึ้นตบ ๆๆ ข้างแกมตนเองสองสามทีเพื่อเรียกสติ
ยังไงก็ถือว่า Mission Complete อย่างน้อยก็ได้ของขวัญไปกำนัลมิกิเพื่อนสนิทคงดีใจน่าดู
"เธอรู้ไหมว่านี่ไม่ใช่แบบแคระ?!"
มิกิเหมือนจะดีใจนะแต่ไปไม่สุด
ขนมปังถึงกับทำหน้าเหวอ "หมายความว่ายังไงเนี่ย"
"เฟิร์นที่เธอซื้อไม่ใช่แบบแคระย่ะ แล้วฉันจะเอาลงดินที่ไหนเนี่ยย" มิกิลากเสียงยืดยาวหญิงสาวสวมแว่นตาหนาเตอะผมเผ้ากระเซอะกระเซิงผิวขาวและข้างแก้มตกกระยกมือขึ้นเอามือทาบสองแก้มตนเองแล้วอ้าปากกว้างทำท่าเหมือนสยดสยอง
ขนมปังมองตามมิกิซึ่งเดินวนไปเวียนมารอบโต๊ะม้าหินซึ่งทั้งสองนั่งกันอยู่ในมหาวิทยาลัย
เขานั่งแต่มิกิเดินวนแล้ววนอีกปากก็บ่นพึมพำ"ทำไงดี ๆ" ส่วนมือนั้นถือถุงใส่กระถางเฟิร์นข้าหลวงของเขา
"ฉันจะต้องหาพื้นที่สงสัยต้องคุยกับแม่แล้วล่ะ" มิกิว่าหมายถึงเื่ที่จะต้องนำเฟิร์นข้าหลวงลงดินหากมันโตแล้ว
"เอาน่า"ขนมปังพูดแบบขอไปที ซื้อมาให้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอไง
"จ้า ๆ ขอบใจที่จริงฉันซาบซึ้งนะที่เธอรู้จักสนใจต้นไม้" แหมะเปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก ขนมปังตามไม่ทันเลยทีเดียว
"ฉันก็ไม่ค่อยมีความรู้เท่าไหร่--"ชายหนุ่มว่า
"ศึกษาเ้าค่ะ"มิกิพูดพลางชี้นิ้วที่ขมับของหล่อนเอง เหมือนกับจะสื่อว่า 'สมอง ๆ'
…
..
.
ขนมปังกลับมาบ้านหลังหมดวิชาเรียนตามปกติ
เขานั่งรถผ่าน… ร้านของต๋า…
ก็อดแอบมองไม่ได้
'...'
เขากลับมาถึงบ้าน เข้าห้องลงกลอนที่จริงมีแผนว่าจะทำอะไรเมื่อกลับถึงบ้านแต่จะให้ใครรู้ไม่ได้
"มึงต้องไปดูเว็บนี้ไอ้ขนมปังพรฮ้าบ โดนไอซีทีแบนไปแล้วเพราะฉะนั้นกูแนะนำ…"
"เว็บใหม่เหรอวะ"
"มีแต่เด็ด ๆเน้น ๆ รีบดูก่อนโดนลบ"
"เฮ้ย…"
"แบมือมึงมากูจดโพยให้ไอ้หล่อ"
มีใครทราบไหมว่ากำลังคุยเื่อะไรขนมปังหยิบสมาร์ตโฟนจอใหญ่ภาพชัดออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักศึกษา เขาปลดเข็มขัดปลดตะขอกางเกง และรูดซิปลง เตรียมการพร้อมมากว่าจะทำอะไร
ขนมปังหงายฝ่ามืออีกข้างหนึ่งที่เพื่อนร่วมสาขาจดชื่อเว็บโป๊ให้เขาไม่รอช้าพิมพ์เข้า URLของเว็บนั้น เออว่ะ… แค่เข้าไปหน้าแรกก็เด็ดแล้ว !
หนังโป๊เป็เื่ ๆ เต็มไปหมดดูกันตาแฉะและอย่างอื่นก็คงแฉะขนมปังไม่รู้ว่าผู้ชายคนอื่นมีรสนิยมเหมือนกันหรือเปล่า แต่เขาชอบดูหนังโป๊เป็เื่ๆ เป็เื่เป็ราวมากกว่าคลิปแอบถ่ายภาพเบลอ ๆ
เพราะเชาชอบเสพใบหน้าของนักแสดงหญิงเ่าั้เอ็กซ์ได้ใจทั้งรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ แนว MILF แต่ละคนตัวแม่ทั้งนั้น เห็นเต็ม ๆ จะ ๆเต็มสองตากันไปเลย
ขนมปังเลือกกดเข้าไปดูเื่ที่เขาถูกใจหน้าตาดาวโป๊ที่ใส่ชุดแม่เสือสาวนางแมวยั่วสวาทก่อนเลย
เขามีความอดทนสูงไม่กดข้ามเพราะทนได้ ดูไปเรื่อย ๆ ค่อย ๆ ล้วงมือลงไปในกางเกงเรื่อย ๆ สาวไปสาวมาในขณะที่ตาก็จ้องภาพหน้าจอ หูก็ฟังเสียงสุดสยิวผ่านหูฟัง
"อ่า…"เขาครางต่ำ ๆ ในลำคอ รู้สึกเสียวแปลบขึ้นมาเลย
"แม่งโคตรเด็ด"เขาพึมพำ เพื่อนของเขาไม่ทำให้ผิดหวังจริงเชียวพรุ่งนี้ต้องไปบอกขอบใจมันหน่อยแล้วที่ช่วยเติมเต็มจินตนาการขนาดนี้
ขนมปังสนใจแต่นางเอกเขาเพิ่งเบือนสายตาไปมองพระเอกก็ตอนนี้เอง
แต่แล้วสายตาของเขาก็เบิกกว้างอารมณ์หงี่แทบจะค้างเพราะหน้าตาของพระเอกหนังโป๊นั้นคุ้น ๆ
"...ต๋า"
ไม่น่าเชื่อ !ต๋าพ่อค้าขายต้นไม้คนนั้น คนที่เคยเรียนชั้นประถมห้องเดียวกับเขา !!
"!!!"
ขนมปังถึงกับอึ้งอารมณ์เปลี่ยนเร็วมากแทบจะหมดจากมรสุมพิศวาส หากแต่มันก็ไม่หมดเสียทีเดียวเมื่อสายตาของเขาเปลี่ยนจากจ้องผู้หญิงในเื่ มาจ้องผู้ชายที่เขารู้จักดีแทน
"..."
ได้เล่นหนังกับสาวฝรั่งด้วย สายตาของขนมปังช่วยไม่ได้ที่จะมองสำรวจฝ่ายนั้นทั้งตัวผ่านทางหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งฉายหนังเรตX
หัวใจของขนมปังเต้นเป็จังหวะแปลก ๆเมื่อมองผิวขาวนวลเนียนของเ้าของแผ่นหลังที่หันเข้ากล้อง
เขามองเรื่อยลงมาอีกสุดท้ายสายตาก็อยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึง
"แม่โว้ย"สบถออกมาหนึ่งคำเพราะโมโหตัวเองจัด แต่ก็ละสายตาไม่ได้เลยในเื่คือพระเอกถอดเสื้อผ้าทั้งตัวแล้วจะค่อย ๆ เดินไปหานางเอกบนเตียง
กล้องเปลี่ยนมาถ่ายด้านข้าง
สายตาของขนมปังได้มองต๋าเต็มตา
ใบหน้าขาว ๆ ของคนน่ารักเรียบร้อยนั่นทำไมช่างเอ็กซ์ขนาด !สายตาของนักแสดงชายมองไปที่นักแสดงหญิงอย่างเร่าร้อนแต่ขนมปังไม่สนใจผู้หญิงในเื่แล้วเพราะความสนใจเพียงอย่างเดียวของเขาคือผู้ชายในเื่แทน
สายตาซุกซนของขนมปังมองแผ่นอกขาวมองหน้าท้องแบนราบ มองลงมาถึงอวัยวะเบื้องล่าง
"..."
เขาพูดไม่ออกขณะสายตามองย้อนกลับไปที่หน้าของฝ่ายนั้นอีก
หนังโป๊เื่ดังกล่าวดำเนินไปถึงตอนที่พระเอกนางเอกกำลังมีอะไรกันบนเตียงอย่างเร่าร้อนกล้องถ่ายแบบซูมชัดทุกรูขุมขน เสียงแห่งความหฤหรรษ์ดังสะท้อนในหูฟังที่เขาสวม
มือขวาของขนมปังซึ่งหยุดไปสักครู่กลับมาทำงานอีกเขากำลังปลดเปลื้องตนเองตามแรงอารมณ์ แต่ไม่ใช่การใช้นักแสดงหญิงเป็วัตถุดิบหากแต่เป็นักแสดงชาย--พ่อค้าขายต้นไม้ซึ่งมีหน้าอีกหน้าหนึ่งเป็ดาราหนังผู้ใหญ่!!!
ขนมปังไม่รู้ว่าต๋าทำไปเพื่อความสนุกหรือความบังเอิญ หรืออะไร แต่เมื่อเขาปลดปล่อยอารมณ์หมายจนเลอะเต็มมือเขาเช็ดคราบคาวออกลวก ๆ แล้วพยายามค้นหาว่าต๋าแสดงเื่อื่นอีกหรือไม่
รู้ตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่เหมือนเขาจะกลายเป็บ้า อยู่ดี ๆ ก็ไปหมกมุ่นกับฝ่ายนั้นเสียอย่างนั้น
ไม่มีอะไรจะหยุดขนมปังได้เมื่อต่อมความรู้มันทำงานเข้าอย่างจังเขากดดูชื่อยูสเซอร์ในวงการของต๋า ในเว็บที่เพื่อนมหา’ลัยให้โพยมานี้ดูเหมือนจะไม่มีอีกแล้ว‘หรือว่าหมอนั่นเพิ่งแสดงหนังผู้ใหญ่เื่แรก ?’ ในเมื่อค้นหาแล้วไม่เจอสำหรับงานนี้ เขาจึงตัดสินใจเอายูสเซอร์ดังกล่าวไปค้นหาในเสิร์ชเอนจินเลยแล้วกัน!
‘!!!’
ทีนี้แหละขนมปังถึงกับอึ้งสิ่งที่เจอไม่ใช่หนังโป๊เรต X เรต R เื่อื่นแต่มันคือ--ต๋าน่ะเป็นักคอสเพลย์ !?
ขนมปังเริ่มสับสนหรือว่าเพื่อนประถมคนนี้จะทำงานในแนว ๆ เดียวกันนี้หลายอย่าง เขากดค้นรูปค้นวิดีโอ ค้นอะไรก็ได้ที่คิดว่าจะเจอและตอบสนองต่อความอยากรู้ของเขาได้
ค้นไปเรื่อย ๆ--แต่ก็เหมือนจะไม่พอ
จนในที่สุดเขาก็เปิดไปเจอบล็อกที่ฝ่ายนั้นอัปลงอินเทอร์เน็ตเป็บล็อกที่ฝ่ายนั้นเขียนเองและลงรูปเอง มือของชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะกดเข้าไป
ยิ่งเห็นรูป ยิ่งมองหน้า ขนมปังก็ยิ่งค้นพบว่าเกิดความผิดปกติกับตัวเขาเองแน่แล้ว
เขามองหน้าคนในรูปที่แต่งคอสเพลย์ยอมรับเลยว่าหมอนั่นแม่งหน้าตาดีมาก เพื่อนในสาขาเดียวกับเขาเรียกเขาว่า ‘ไอ้หล่อ’ แต่เขาคิดว่าตัวเขายังหล่อน้อยมากเมื่อเทียบกับต๋า
มิกิเคยพูดว่า “ขนมปังเธอหล่อนะแต่เธอดูไม่เต็มเต็ง” มันทำให้เขาเกิดความพารานอยด์มาตอนนี้ก็เพิ่งคิดได้ว่าบุคลิกส่วนตัวที่ไม่ค่อยเท่ (แม้จะพยายามเป็นักกีฬา) ก็เป็อีกสาเหตุที่ทำให้สาวหนีไปหาต๋ากันหมดในสมัยโน้น
เขาพยายามทำตัวซ่า ๆเล่นกีฬาเป็หลักเรียนเป็รอง แต่มันก็ไม่ได้พัฒนานิสัยส่วนตัวของเขาให้เท่ขึ้นมาเลยพอสุดท้ายเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็เลิกคิด มุ่งสู่หนทางเกมและอนิเมะตามมิกิไปหากแต่ขนมปังไม่ได้ติดเกมมากขนาดนั้น เขาเล่นเกมเฉพาะแนวไม่ได้เล่นตามกระแสสังคมไปทุกเกมที่ออกใหม่ เกมที่เขาชอบมากคือ Ragnarok Online โดยเฉพาะเวอร์ชันพีซี
มิกิพยายามนำเสนอให้เขาเปลี่ยนไปเล่นเกมมือถือชื่อดังเกมไหนก็ได้ที่ฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมืองขนมปังโหลดมาเล่นได้หนึ่งตา จากนั้นแอปดังกล่าวก็ถูกลบอย่างถาวร
ไม่ใช่ว่ามันไม่ตรงปก…แต่มันก็แค่ไม่ตรงสเปก…
คืนนั้นกว่าเขาจะข่มตาหลับได้ยากเย็น
เขาเอาแต่คิดเื่ของต๋าซ้ำไปซ้ำมา