กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมพลางเดินถอยหลังออกมาอย่างช้าๆขณะที่ฆ่าคนไปแล้วถึง2คนในขณะที่เดินถอยหลังออกมานั้นเองมันได้เหลือบไปเห็นกำไลเหล็กที่อยู่บนพื้นเป็นของอาจารย์คนก่อนหน้านี้ที่ถอดทิ้งไว้ กริมใช้ย่างก้าวยมทูตไปหยิบกำไลเหล่านั้นมาทันที
''พวกเจ้ากลับออกไปซะ ไม่เช่นนั้น...ไม่เช่นนั้นข้าจะปากำไลนี่ใส่พวกเจ้า''หลังกริมพูดออกมาอีกฝ่ายไม่ได้หัวเราะหรือดูถูกกลับกันพวกมันอยู่ในอาการตึงเครียดเพราะพละกำลังของกริมมันมากกว่าอาจารย์สายนักรบในกลุ่มซะอีก หากกริมข้างกำไลเหล็กใส่จริงๆพวกมันคงไม่ต่างไปจากก้อนเต้าหู้ที่โดยเหยียบ
''ใจเย็นลงก่อน ทำไมเราไม่มาร่วมมือกันจัดการกับหงส์เพลิงที่อยู่ในถ้ำด้านหลังเจ้าล่ะแล้วเราเอาทุกอย่างมาแบ่งกัน เจ้าเอาไปครึ่งหนึ่งส่วนพวกข้าก็เอามาครึ่งหนึ่งเจ้าไม่คิดว่ามันดีกว่า?''อาจารย์ที่เป็นนักเวทย์เริ่มโน้มน้าวกริม ขณะที่พูดมันก็แอบทำอะไรบางอย่างอยู่ด้านหลัง
''ไม่! พวกเจ้าไปซะ''กริมยกกำไลขึ้นมาทำท่าจะปาใส่อีกฝ่าย นี่ทำให้ฝ่ายตรข้ามหน้าเสียจนรีบเดินถอยหลังทันที
''ได้ๆ พวกข้าจะไปแล้ว''ทั้งกลุ่มหันหลังกลับแล้วเดินออกไป เมื่อพ้นระยะสายตาของกริมแล้วกริมก็เดินหันหลังเตรียมตัวกลับเข้าไปในถ้ำเปรี๊ยง! ก่อนที่กริมจะได้ก้าวเท้ามันกลับถูกเวทย์สายฟ้าระดับสูงยิงเข้าไปที่แผ่นหลังแบบเต็มๆจนตัวกริมกระเด็นไปฝังอยู่ในผนังถ้ำ
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้ามันโง่นัก ไร้เล่ห์เหลี่ยมและประสบการณ์จริงๆ''อาจารย์ที่เป็นนักเวทย์คนเดิมได้พูดขึ้นที่มันทำก่อนหน้านี้คือการยกเลิกอาณาเขตที่ห้ามใช้เวทย์มนต์ทิ้ง และก่อนหน้านี้มันก็แกล้งถอยกลับเพื่อใช้เวลาในการร่ายเวทย์สายฟ้าระดับสูงและจะได้โจมตีกริมจากด้านหลังตอนที่กริมไม่ระวังตัวครั้งนี้ถือเป็นบทเรียนราคาแพงให้กริมได้เติบโตขึ้นอีก
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า อาจารย์มันตายไปแล้วมั้ง ข้าไม่เห็นมันขยับตัวเลย''ศิษย์ผู้ชาย2คนพูดขึ้นในทำนองเดียวกันจากนั้นทั้งคู่จึงเดินไปหากริมที่ไม่ขยับตัวอยู่ในผนังถ้ำ มันทั้งคู่ใช้มือดึงกริมออกมาอย่างช้าๆแคร่ก! ก้อนหินเริ่มหล่นลงมา จนกริมหลุดออกมาจากผนังถ้ำ
''อ่า...พวกเจ้ามันสารเลว'' โผล๊ะ! โผล๊ะ! กริมใช้กำไลเหล็กที่กำอยู่ในมือฟาดไปที่หัวของศิษย์ทั้ง2กริมในตอนนี้กำลังโกรธ ทั้งที่ไม่อยากจะฆ่าเลยแท้ๆฟุ่บ! กริมใช้ย่างก้าวยมทูตจนหายตัวไป ตูม! กว่าจะรู้ตัวกริมก็เตะเข้าที่อาจารย์ที่เป็นนักเวทย์แล้ว
''ใช่ข้ามันไร้ประสบการณ์แต่ก็ขอบคุณที่สอนข้าในเรื่องนั้น''กริมหายตัวไปอีกครั้ง โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ!รอบนี้เป็นศิษย์ที่เป็นผู้ชายทั้งหมดได้หัวระเบิดตายคาที่
''เดี๋ยวก่อน พวกข้าจะไปแล้ว''อาจารย์คนที่โดนเตะลุกขึ้นมาพูดอย่างยากลำบาก แค่โดนเตะทีเดียวกระดูกของมันถึงกับแตกร้าวเครื่องในถึงกับฉีกขาด
''ข้าไม่คิดจะเชื่อเจ้าอีกแล้ว''กริมมาโผล่ที่หน้าอาจารย์คนนั้นก่อนจะยกเท้าขึ้นแล้วกระทืบไปที่หัวของมันจากนั้นกริมจึงหันไปมองคนที่เหลือซึ่งมีอาจารย์ที่เป็นนักเวทย์อีก2คนและอาจารย์สายนักรบอีก1คนและศิษย์ที่เป็นผู้หญิงอีก1คน
''เดี๋ยวก่อนเจ้าอยากได้อะไรเอาไปให้หมดเลยขอแค่ปล่อยพวกข้าไป''อาจารย์สายนักรบรับนำแหวนออกมามันไม่อยากจะตายที่นี่
''หากข้าฆ่าเจ้ายังไงของพวกนั้นก็เป็นของข้าไม่ใช่หรือไง แล้วด้วยพลังแค่นั้นกลับจะไปฆ่าหงส์เพลิงข้าบอกได้เลยถึงหงส์เพลิงจะยังไม่ตายพวกเจ้าก็ทำอะไรมันไม่ได้หรอก''กริมเผลอหลุดปากเรื่องหงส์เพลิงนั่นช่วยไม่ได้ที่ตอนนี้กริมต้องฆ่าคนที่เหลือให้หมดเพื่อไม่ใช้เกิดปัญหาทีหลัง
''เดี๋ยวก่อนเจ้าหมายความว่าหงส์เพลิงตายแล้ว หากเป็นแบบนี้ก็ปล่อยเราไปเถอะ''
''ข้าไม่โง่ไปซะทุกเรื่องหรอก'' โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! ตอนนี้เหลือศิษย์ผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นที่ยังรอดอยู่นางเองก็หวาดกลัวอยู่ไม่น้อยแต่ไม่ได้แสดงอาการออกมา
''ฟู่ว หยุดก่อนหากเจ้าฆ่าข้าเจ้าจะถูกโรงเรียนกวางขาวตามล่า ตัวข้าเป็นลูกของผู้อำนวยการปลอมตัวมาและถ้าหากเจ้าฆ่าข้าผลึกแก้วที่บ่งบอกว่าข้ายังมีชีวิตอยู่จะแตกลง ทางโรงเรียนจะส่งคนมาตามล่าเจ้าถึงเจ้าจะหนีก็ยากที่จะหนีพ้น''กริมเงียบลงไปหากเป็นแบบนั้นจริงโรซาเรียได้ลำบากแน่แต่เมื่อมันนึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างคือถ้าหากคนตรงหน้ามันรอดออกไปมันก็ถูกตามล่าอยู่ดีในเมื่อทางไหนก็ต้องถูกตามล่าไม่สู้ฆ่าทิ้งเลยดีกว่า เพราะยังไงอีกฝ่ายก็ไม่รู้หน้าตาของกริมอยู่แล้ว
''ฮี่ ฮี่ เจ้ารู้เรื่องหงส์เพลิงไปแล้วยังไงเจ้าก็คงไม่เก็บเรื่องนี้เอาไว้แน่''กริมปากำไลเหล็กใส่ตัวหญิงสาวและทันทีที่กำไลเหล็กกำลังจะสัมผัสตัวหญิงสาว นางกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
''มันเกิดอะไรขึ้น''กริมเต็มไปด้วยความงุนงง แต่ในเมื่อคิดอะไรไม่ออกมาจึงพยายามเดินกลับไปที่ถ้ำแต่แล้ว...
''อ๊วกกก''เมื่อมันเห็นศพคนที่มันฆ่าไปมันกลับอ๊วกออกมาซะอย่างงั้นทั้งๆที่ตอนต่อสู้กลับไม่เป็นอะไรกริมใช้เวลานั่งมองศพอยู่นานกว่ามันจะเริ่มชินชา จากนั้นจึงนำของมีค่าทั้งหมดออกมาจากศพเมื่อเสร็จแล้วจึงลุกขึ้นไปหยิบไข่ออกมาจากถ้ำมันเดินอุ้มไข่เดินทางกลับกระท่อมทันทีโดยระหว่างทางตอนนี้อากาศสดชื่นมากลมพัดเย็นสบายและมีนกร้องกุ๊กกรู๊วววตลอดทางเดิน จนอยู่ดีๆไข่ในมือของกริมกลับเริ่มสั่นอย่างรุนแรงจนกริมต้องวางไข่ไปไว้บนพื้น กริมเฝ้าดูไข่ใบนั้นอยู่ห่างๆขณะที่เสียงร้องของนกในป่ายังคงดังไม่ขาดสายจนกระทั่งไข่เริ่มมีรอยแตก จนในที่สุดไข่ก็แตกออกมาทั้งหมดเผยให้เห็นลูกนกหงส์เพลิง
''กุ๊กกรู๊ววว''ลูกนกหงส์เพลิงที่มีสภาพไม่ต่างไปจากไก่ตัวอ้วนๆที่ขนขึ้นไม่ครบร้องออกมาจากนั้นจึงกระพือปีกดัง พั่บๆอยู่2-3ครั้งเสียงร้องและการกระทำของมันทำให้กริมน้ำตาไหลเพราะมันดันไปเลียนแบบเสียงร้องของนกในป่าและสภาพของมันก็ไม่ต่างไปจากไก่
''นี่เจ้าเป็นลูกหงส์เพลิงจริงๆใช่มั้ย สภาพของเจ้ามัน...''กริมพูดไม่ทันจบเมื่อลูกหงส์เพลิงวิ่งมาหามันจากนั้นจึงใช้ปีกทั้ง2ข้างกอดไปที่ขาของกริม

''จะ...เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่''กริมอดถามออกมาไม่ได้เมื่อหงส์เพลิงกอดขามันขณะที่ทำแววตาออดอ้อน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่12:เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่12:เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้