แสงไฟสลัวสีเหลืองนวลจากโคมไฟดวงเก่าในอพาร์ตเมนต์ขนาดย่อมของลินินส่องกระทบแบบพิมพ์เขียวบนโต๊ะทำงานของเธออย่างเงียบเชียบ ลินินพยายามเพ่งสมาธิไปที่การออกแบบงานตกแต่งภายในบ้านพักริมทะเลของลูกค้าคนใหม่ ทว่าสมองของเธอกลับไม่ยอมรับฟังความ้านั้น ภาพใบหน้าคมคายราวรูปสลักหินอ่อนกับดวงตาคู่คมสีดำสนิทของกวินทร์ยังคงลอยเด่นอยู่ในความทรงจำ และทุกครั้งที่เธอนึกถึง รสััจูบแรกแสนเร่าร้อนเย้ายวนที่มุมปากเมื่อบ่ายวันนี้ก็ยังสะกิดให้หัวใจเต้นเร็วระรัวขึ้นมาอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ประหลาดที่สุดคือร่างกายของเธอเอง
ปกติแล้ว การทำงานโต้รุ่งติดต่อกันหลายวันเพื่อปั่นงานจะทำให้ร่างกายของเธอล้าจนแทบหมดสภาพและสมองตื้อตัน ทว่าในตอนค่ำวันนี้ ลินินกลับรู้สึกเบาสบาย ร่างกายเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอย่างล้นเหลือจนแทบจะวิ่งขึ้นลงบันไดได้หลายรอบ ผิวพรรณของเธอดูนุ่มเนียนผุดผ่องเปล่งประกายสีชมพูจางๆ ราวกับเพิ่งทำทรีตเมนต์บำรุงผิวราคาแพงมาอย่างดี
"มันเกี่ยวข้องกันจริงๆ ใช่ไหม..." ลินินพึมพำพลางเอามือลูบไล้หลังมือข้างที่ััถูกฝ่ามือของกวินทร์ ซึ่งยังคงทิ้งกระแสความอุ่นซ่านลึกซึ้งเอาไว้
*ครืด... ครืด...*
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสั่นระรัวขึ้น ลินินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมากดรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำและเ็าของเลขานุการสาวคนเดิมดังขึ้นทันที
"คุณลินินคะ รถลีมูซีนส่วนตัวของท่านประธานกวินทร์ได้จอดรออยู่เบื้องล่างอพาร์ตเมนต์ของคุณแล้วค่ะ ท่านประธานขอเรียนเชิญคุณมาร่วมรับประทานอาหารค่ำและหารือเกี่ยวกับเอกสารข้อตกลงที่เพนท์เฮาส์ส่วนตัวริมแม่น้ำเ้าพระยาค่ะ"
ลินินนิ่งงันไปชั่วครู่ ลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะตอบกลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ"
เธอกดวางสาย เดินตรงไปส่องกระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอดูกลมโตฉายประกายแวววาวอย่างน่าประหลาด ผิวแก้มใสขึ้นสีอมชมพูสุขภาพดี ลินินเลือกที่จะปล่อยผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มเป็ลอนธรรมชาติลงมาคลอเคลียบ่ามน สวมชุดเดรสเข้ารูปเรียบง่ายสีดำสนิทผ่าหน้าขาเล็กน้อยเพื่อความคล่องตัว แม้จะไม่มีการแต่งเติมเครื่องประดับราคาแพงใดๆ ทว่าออร่าของความแข็งแกร่งและหยิ่งทระนงในตัวเธอก็ทำให้เธอดูงดงามสะดุดตาอย่างน่าทึ่ง
เมื่อลินินเดินลงมาถึงด้านล่างตึก อพาร์ตเมนต์ซอมซ่อของเธอดูตัดกันอย่างรุนแรงกับรถลีมูซีนคันหรูสีดำสนิทคันั์ที่จอดติดเครื่องเงียบเชียบอยู่ริมถนน พนักงานขับรถในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมาเปิดประตูให้เธออย่างนอบน้อม ลินินก้าวเข้าไปนั่งบนเบาะหนังแท้กลิ่นหอมสะอาดภายในรถหรู รถแล่นนำเธอผ่านแสงสีค่ำคืนของกรุงเทพฯ ทะยานมุ่งสู่ตึกเพนท์เฮาส์ส่วนบุคคลระดับซูเปอร์ลักชัวรีริมแม่น้ำเ้าพระยา
ลิฟต์แก้วความเร็วสูงนำทางลินินพุ่งตรงขึ้นสู่ชั้นดาดฟ้าซึ่งเป็อาณาเขตส่วนตัวของมหาเศรษฐีหนุ่มกวินทร์
ประตูลิฟต์เปิดออกสู่ห้องโถงเพนท์เฮาส์ขนาดมหึมาที่ตบแต่งอย่างประณีตหรูหราด้วยสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก ผนังรอบด้านเปิดโล่งด้วยกระจกนิรภัยหนาโค้งเผยให้เห็นโค้งน้ำเ้าพระยายามค่ำคืนที่สะท้อนแสงไฟดั่งเกล็ดัทอง กวินทร์ยืนถือแก้วคริสตัลบรรจุไวน์แดงรอเธออยู่ริมแกรนด์เปียโนหลังใหญ่สีดำขลับ ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้สวมสูทเหมือนเมื่อกลางวัน เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลำคอหนา ผิวพรรณของเขาดูหล่อเหลาทว่าดูเ็าราวกับมีเงาดำบางอย่างโอบล้อมอยู่
ทันทีที่สบตากับเธอ กวินทร์ก็ก้าวเดินตรงมาหาเธอช้าๆ กลิ่นไม้ซีดาร์และเปลือกไม้ไหม้อันอบอุ่นแผ่กระจายออกมาปิดล้อมประสาทััของลินินจนหัวใจสั่นสะท้าน
"เธอมาตรงเวลาดีมาก ลินิน" กวินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาสีดำสนิทกวาดมองร่างงามของเธอในชุดเดรสสีดำด้วยแววประกายวาบหวามลุ่มหลงลึกซึ้ง
"ฉันรักษาสัญญาเสมอค่ะคุณกวินทร์ แต่ฉันขอชี้แจงให้ชัดเจนก่อนนะคะว่าฉันมาเพื่อพูดคุย ไม่ใช่เพื่อสยบยอมเป็คู่ขาของคุณตามใจชอบ" ลินินพูดเสียงหนักแน่น
กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ คล้ายชื่นชอบท่าทางอวดดีของเธอ "ฉันรู้ดีว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทสยบง่ายๆ... และนั่นแหละที่เป็เหตุผลว่าทำไมสัญญาข้อตกลงนี้จึงจำเป็" เขายื่นมือหนาไปผายเชิญเธอไปที่โต๊ะกระจกยาวกลางห้อง บนนั้นมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำขลับวางเด่นคู่กับปากการาคาแพง
ลินินเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้และเปิดแฟ้มอ่านรายละเอียดในสัญญาตัวนั้นทันที มันคือ 'สัญญาข้อตกลงความสัมพันธ์' (Relationship Agreement) ที่ระบุเงื่อนไขในการคบหาและร่วมหลับนอนกัน กวินทร์เสนอข้อแลกเปลี่ยนเป็อพาร์ตเมนต์เพนท์เฮาส์สุดหรูในตึกนี้สำหรับเธอ มอบบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินส่วนตัว และมอบสัญญาว่าจ้างงานออกแบบตกแต่งภายในของโครงการใหญ่ๆ ในเครือกวินทร์กรุ๊ปทั้งหมดให้แก่เธอ แลกกับการที่เธอต้องมาหาเขาและอยู่ร่วมหลับนอนกับเขาทุกครั้งที่เขา้า โดยห้ามไม่ให้เปิดเผยความสัมพันธ์นี้แก่สื่อมวลชนหรือผูกมัดทางกฎหมายใดๆ
ลินินกวาดสายตาอ่านเงื่อนไขทีละข้อ ความรู้สึกเหยียดหยามแฝงในตัวเอกสารทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มด้วยความเคืองขัด เธอปิดแฟ้มลงดังฉาดและมองสบตาเขานิ่ง
"สัญญาฉบับนี้... ฉันรับไม่ได้ค่ะ"
516
