บทที่ 1: สายลับวาว
เสียงคลื่นกระทบตัวเรือสำราญขนาดใหญ่ดังคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊สจังหวะนุ่มนวลที่บรรเลงอยู่ภายในห้องโถงจัดเลี้ยง แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญในมือของบรรดาแเื่ระดับสูง ทั้งนักการเมือง มหาเศรษฐี และผู้มีอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลก ทว่าสายตาของเกือบทุกคนในค่ำคืนนี้กลับไม่ได้จับจ้องที่เวทีดนตรีหรืออาหารเลิศรสบนโต๊ะ แต่พวกเขากำลังมองมาที่จุดเดียว... นั่นคือจุดที่ฉันยืนอยู่
ฉันก้มลงมองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ของห้องน้ำหรูหราก่อนจะก้าวออกสู่ลานสายตาผู้คน ชุดเดรสผ้าซาตินสีแดงเพลิงที่ฉันเลือกสวมใส่ในคืนนี้ได้รับการออกแบบมาเป็พิเศษ มันรัดรึงเข้ารูปเน้นสัดส่วนนาฬิกาทรายของฉันอย่างเด่นชัด หน้าอกคู่ตูมเต่งตึงที่เกือบจะล้นทะลักออกจากคอเสื้อรูปตัววีคว้านลึกดึงดูดทุกสายตาให้จับจ้องอย่างไม่อาจละสายตาได้ ขณะที่ชายกระโปรงผ่าสูงขึ้นมาจนถึงต้นขาอ่อน ทุกครั้งที่ฉันก้าวเดิน รอยผ่าจะเปิดเผยเรียวขาขาวเนียนละเอียดละออ สะโพกที่กลมผายได้รูปโยกย้ายตามจังหวะเดินอย่างเป็ธรรมชาติ ยั่วยวนและทรงเสน่ห์จนผู้ชายทุกคนในงานแทบจะหยุดหายใจ
แต่นั่นคือหน้าฉาก... เพราะในหัวของฉันตอนนี้ไม่มีเื่ของความรักหรือเสน่หาใดๆ ทั้งสิ้น
‘เป้าหมายเพิ่งเดินเข้างานมาเมื่อห้านาทีก่อนค่ะพี่อุ๋ย’ ฉันแตะปลายนิ้วลงบนต่างหูเพชรเม็ดเล็ก ซึ่งแท้จริงแล้วคือเครื่องส่งสัญญาณสื่อสารความถี่สูงระดับกองทัพ สื่อสารโดยตรงกับพราวที่ทำหน้าที่คุมระบบอยู่ในเซฟเฮาส์อันห่างไกล
‘รับทราบค่ะพี่วาว วินสตันกำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ทางทิศตะวันออก ระวังตัวด้วยนะคะ ข้อมูลจากประวัติบอกว่าเขาเป็พวกหูตาไวและระแวงคนง่ายมาก แต่จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาก็คือผู้หญิงสวย... โดยเฉพาะผู้หญิงสเปกแบบพี่วาว’ เสียงใสๆ ของพราวดังตอบกลับมาในหู
ฉันเหยียดยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยสะท้อนประกายความมุ่งมั่นปนความสนุกสนานยามที่มองเงาตัวเองในกระจก มือเรียวสวยลูบผ่านหน้าท้องแบนราบไล่ลงไปยังต้นขาขวา ที่ซึ่งมีอุปกรณ์เจาะรหัสข้อมูลหน้าตาคล้ายชิปการ์ดขนาดเล็กถูกรัดไว้ด้วยสายรัดยางยืดแนบเนื้อสีเนื้อ กลมกลืนไปกับิัของฉันอย่างแเีจนไม่มีทางสังเกตเห็นได้จากภายนอก
“ก็ลองดูสิคะว่าเขาจะทนเสน่ห์ของฉันได้นานแค่ไหน” ฉันกระซิบตอบพราวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าปนเย้ายวนอันเป็เอกลักษณ์
ฉันหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงและเสียงหัวเราะพึงใจของสังคมชั้นสูงก็โชยมาปะทะจมูก ฉันไม่รอช้าที่จะก้าวเดินอย่างมั่นใจไปยังเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่มที่ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออก สะโพกที่กลมผายของฉันโยกย้ายนุ่มนวล ดึงสายตาของผู้ชายสองสามคนที่สวมสูททักซิโด้จนพวกเขาแทบจะทำแก้วแชมเปญหลุดจากมือ ฉันเพียงแค่ส่งยิ้มละมุนและปรายสายตาคมซึ้งไปให้สั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านพวกเขาไปเหมือนเป็เพียงสายลมร้อนในคืนฤดูร้อน
ที่เคาน์เตอร์บาร์ ‘ลอร์ด วินสตัน’ ชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วนในชุดทักซิโด้สีดำสนิทกำลังยืนถือแก้ววิสกี้ เขากำลังคุยกับบาร์เทนเดอร์ด้วยท่าทางผ่อนคลาย แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปรอบตัวตลอดเวลา สมกับที่เป็อดีตนายทหารระดับสูงที่ผันตัวมาเป็พ่อค้าอาวุธาและผู้ค้าข้อมูลลับระดับโลก
วินสตันมีแฟ้มข้อมูลหนาปึกอยู่ในความของเขา แฟ้มข้อมูลนั้นบรรจุรายชื่อสายลับสายเอเชียทั้งหมดของหน่วยงานเรา รวมถึงข้อมูลการขนส่งแร่ยูเรเนียมผิดกฎหมาย หากข้อมูลนี้หลุดรอดไปถึงมือบุคคลที่สาม ความมั่นคงของประเทศจะพังทลายลงทันที และภารกิจของฉันในคืนนี้คือการขโมยมันมา
ฉันขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์บาร์ ยืนห่างจากเขาเพียงหนึ่ง่ตัว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมมัสก์ที่ฉันปรุงพิเศษโชยไปแตะจมูกของวินสตันทันที ฉันแสร้งทำเป็ไม่ได้สนใจเขา หันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ด้วยน้ำเสียงหวานใส
“มาร์ตินี่แก้วหนึ่งค่ะ ขอขมหน่อยนะคะ”
วินสตันหันมามองฉันทันที สายตาของเขาไล่เรียงจากดวงตาคู่โต ปลายจมูกรั้น ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ แล้วหยุดลงที่ทรวงอกอวบอิ่มสองเต้าที่โผล่พ้นชุดเดรสสีแดงเพลิงอย่างเปิดเผย หน้าอกของฉันขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจอย่างสม่ำเสมอ ทำให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ดวงตาของมาเฟียเฒ่าเป็ประกายวาวโรจน์ด้วยความกระหายในโลกีย์อย่างชัดเจน
“สำหรับสุภาพสตรีผู้งดงามในชุดสีแดง... ให้ผมเป็คนเลี้ยงมาร์ตินี่แก้วนี้เถอะครับ” วินสตันขยับเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลชวนฝัน แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกอยากตามสไตล์ผู้ชายที่มีอำนาจเงินล้นมือ
ฉันหันไปสบตากับเขา แกล้งทำท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็ยิ้มละไมพราวเสน่ห์ “อุ๊ย... จะดีหรือคะ? ฉันเพิ่งมาถึงงานนี้และยังไม่รู้จักใครเลย ไม่คิดว่าจะได้รับความกรุณาจากสุภาพบุรุษั้แ่เริ่มต้น”
“ในงานเลี้ยงที่แสนน่าเบื่อนี้ การได้พบเจอดอกไม้ที่งดงามที่สุด ถือเป็ความโชคดีของผมครับ” วินสตันยื่นมือมาข้างหน้า “ผมวินสตันครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”
ฉันวางมือเรียวเล็กลงบนฝ่ามือหนาของเขาอย่างแ่เบา ััอุ่นร้อนจากมือของเขาทำเอาฉันลอบสังเกตความรู้สึก วินสตันก้มลงจูบที่หลังมือของฉันเบาๆ แต่สายตาของเขากลับช้อนมองขึ้นมาจ้องประสานดวงตาของฉันไม่ละวาง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิวเนื้อเนียนละเอียดของฉันจนรู้สึกวูบวาบ
“ฉันชื่อวาวค่ะ... ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณวินสตัน” ฉันตอบเสียงหวาน พร้อมกับแกล้งทำเป็ดึงมือกลับช้าๆ ทิ้งปลายนิ้วให้ลากผ่านฝ่ามือของเขาไปทีละนิดเพื่อกระตุ้นความรู้สึกชวนฝัน
บาร์เทนเดอร์ส่งแก้วมาร์ตินี่ให้ฉัน ฉันรับมาถือไว้พลางจิบเบาๆ สายตาจ้องมองเขาผ่านขอบแก้ว วินสตันขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นจนหัวไหล่ของเราเกือบจะัักัน ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกลิ่นโคโลญจน์ของเขา ยิ่งใกล้กันเท่าไหร่ ฉันยิ่งสังเกตเห็นว่าเขาเริ่มพิจารณาสัดส่วนของฉันหนักขึ้น สายตาของเขาหยุดอยู่ที่สะโพกผายและเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่าของกระโปรงยามที่ฉันขยับท่านั่งบนเก้าอี้บาร์สูง
“คุณวาวมาเที่ยวเรือลำนี้คนเดียวหรือครับ? แปลกใจจังที่คนสวยขนาดนี้ไม่มีบอดี้การ์ดหรือคนรักเคียงข้าง” วินสตันถาม หยั่งเชิงน้ำเสียงเรียบ
“ฉันชอบความอิสระน่ะค่ะ การเดินทางคนเดียวทำให้เราได้พบเจอสิ่งใหม่ๆ... หรืออาจจะได้พบคนพิเศษที่ไม่คาดคิด” ฉันเอียงคอเล็กน้อย สบตาเขาอย่างมีความหมาย จงใจขยับตัวบิดเอวคอดกิ่วเพื่อให้ทรวงอกอวบอิ่มเบียดชิดยิ่งขึ้นจนเกือบชนกับท่อนแขนของเขา
วินสตันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ท่าทางของเขาดูพึงพอใจมาก “น่าสนใจดีครับ ผู้หญิงรักอิสระมักจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจเสมอ โดยเฉพาะผู้หญิงที่รู้ว่าตัวเองงดงามแค่ไหนในชุดสีแดงนี้” มือหนาของเขาเริ่มขยับมาแตะที่พนักพิงเก้าอี้ของฉัน ปลายนิ้วััโดนเส้นผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่าของฉันเบาๆ
ฉันทำเป็ไม่ใส่ใจกับการคุกคามทางกายภาพนั้น แต่กลับใช้มันเป็โอกาส ในขณะที่หัวสมองวิเคราะห์รวดเร็วรอบทิศทาง ‘พราว ข้อมูลความลับของวินสตันอยู่ในคอมพิวเตอร์พกพาในห้องทำงานส่วนตัวของเขาบนเรือลำนี้ใช่ไหม?’ ฉันถามพราวผ่านเครื่องส่งสัญญาณโดยแทบขยับปากน้อยที่สุด
‘ใช่ค่ะพี่วาว ห้องทำงานของเขาอยู่ที่ชั้นสามส่วนท้ายเรือ มีการป้องกันด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือและรหัสผ่านคีย์บอร์ด แต่ถ้าพี่วาวสามารถนำชิปการ์ดที่เราให้ไป เสียบเข้ากับพอร์ตยูเอสบีที่อยู่ด้านหลังหน้าจอหลัก ระบบจะเปิดทางให้พราวเจาะระบบเข้ามาดาวน์โหลดไฟล์ทั้งหมดได้ทันทีค่ะ’ พราวตอบกลับมาพร้อมเสียงกดแป้นพิมพ์รัวเร็วในหู
‘เข้าใจแล้ว ฉันต้องหาทางเข้าห้องนั้นให้ได้’ ฉันคิดในใจ สายตาช้อนมองวินสตันที่ตอนนี้กำลังหลงใหลในเสน่ห์ของฉันจนแทบโงหัวไม่ขึ้น
“คุณวินสตันดูเป็คนกว้างขวางจังเลยนะคะ คงจะยุ่งมากแน่ๆ มีคนเข้ามาทักทายตลอดเวลาเลย” ฉันแกล้งพยักพยักหน้าชี้ชวนให้เขาดูแขกคนอื่นๆ ที่พยายามมองมาที่เขา
“งานเลี้ยงพวกนี้ก็น่าเบื่อแบบนี้แหละครับ มีแต่เื่หน้ากากสังคม” วินสตันถอนหายใจ แววตาแปรเปลี่ยนเป็ความเบื่อหน่ายอย่างสมจริง “จริงๆ แล้วผมชอบความสงบเงียบ... และเป็ส่วนตัวมากกว่า” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะแตะใบหูของฉัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดติ่งหูจนฉันแกล้งทำสะดุ้งตัวโยนเบาๆ
“อุ๊ย... พูดแบบนี้แปลว่าอยากหนีจากงานเลี้ยงนี้แล้วหรือคะ?” ฉันเอ่ยเย้าเสียงกระซิบพลางเบี่ยงหน้ากลับมาสบตาเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ ปลายจมูกรั้นของฉันเกือบชนกับแก้มของเขา ดวงตาคมกริบของวินสตันจับจ้องที่ริมฝีปากอิ่มสีแดงของฉันอย่างหิวกระหาย
“ถ้ามีเพื่อนร่วมทางที่แสนพิเศษอย่างคุณวาว... ผมพร้อมจะทิ้งงานนี้ไปเดี๋ยวนี้เลยครับ” เขาเอ่ยเสียงต่ำ กระเส่าพลางเอื้อมมือหนามาลูบไล้ที่ต้นแขนของฉันอย่างถือวิสาสะ มือของเขาลากไล้ลงมาตามความโค้งของสีข้าง ผ่านเอวคอดกิ่วแล้วหยุดลงที่สะโพกผายเนื้อแน่นที่บีบเค้นเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเฉียบ
ความรู้สึกอุ่นร้อนจากฝ่ามือของวินสตันทำให้ร่างกายของฉันเกิดปฏิกิริยาตื่นตัวตามสัญชาตญาณ แต่ในฐานะสายลับมืออาชีพ ฉันรู้ดีว่าต้องใช้ความรู้สึกเสียวซ่านและแรงขับดันนี้มาเป็เชื้อเพลิงในเกมล่า ฉันส่งเสียงอุทานแ่เบาในลำคอ แสร้งทำเป็เคลิบเคลิ้มกับััของเขาพลางช้อนสายตาออดอ้อน
“แต่ที่นี่คนเยอะแยะไปหมดเลยนะคะ... จะดีหรือคะถ้าเราไปที่ไหนที่สงบกว่านี้?”
คำพูดของฉันเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟตัณหาของวินสตัน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้ามาเฟียใหญ่ เขาขยับถอยห่างออกมาเล็กน้อยแต่ยังคงโอบเอวคอดของฉันไว้หลวมๆ
“ผมมีห้องสวีทส่วนตัวอยู่ที่ชั้นสามครับ มีระเบียงกว้างเปิดรับลมทะเล และที่สำคัญ... ไม่มีใครมารบกวนเราแน่นอน คุณวาวอยากไปดื่มไวน์ชั้นเลิศต่อกับผมที่นั่นไหมครับ?”
ทุกอย่างเป็ไปตามแผนการที่วางไว้ไม่มีผิดเพี้ยน!
“ถ้าเป็ไวน์ดีๆ... และสุภาพบุรุษที่น่ารักอย่างคุณวินสตัน ฉันก็ปฏิเสธไม่ลงหรอกค่ะ” ฉันหัวเราะคิกคัก ยอมปล่อยให้เขาโอบประคองร่างเดินออกจากบริเวณบาร์เครื่องดื่มอย่างว่าง่าย
เราสองคนก้าวเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินหรูหราของเรือสำราญ พื้นปูด้วยพรมสีแดงหนานุ่มช่วยซับเสียงฝีเท้า สะโพกผายของฉันที่เสียดสีกับท่อนขาของเขาทุกครั้งที่ก้าวเดินกระตุ้นให้อารมณ์ของวินสตันยิ่งพลุ่งพล่าน สังเกตได้จากลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ขึ้นของเขา มือหนาที่โอบเอวฉันไว้เริ่มขยับลงมาลูบไล้บีบเค้นก้นงอนงามของฉันอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะแสดงความเป็เ้าของ
ฉันแสร้งทำเป็เดินสะดุดเล็กน้อยเพื่อเบียดสะโพกเข้าหาตัวเขาอย่างจัง ทรวงอกตูมเต่งตึงข้างหนึ่งบดเบียดเข้ากับแผงอกกว้างของวินสตันอย่างจงใจ เสียงครางพึงใจดังขึ้นในลำคอของมาเฟียใหญ่ทันที เขาเกือบจะหยุดเดินและกดร่างของฉันเข้าหาฝาผนังทางเดินตรงนั้น แต่ฉันกลับส่งเสียงหัวเราะเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูเขา
“ใจร้อนจังเลยนะคะคุณวินสตัน... ยังไม่ถึงห้องเลยค่ะ”
วินสตันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยักหน้ายอมรับอย่างจำนน “คุณวาวนี่ช่างยั่วอารมณ์เก่งเหลือเกิน ผมแทบจะทนไม่ไหวแล้วรู้ไหม”
เราขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสามที่เป็โซนห้องพักส่วนตัวระดับ VIP บรรยากาศเงียบสงัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงไฟตามทางเดินสลัวสีเหลืองนวลชวนให้รู้สึกวาบหวาม วาวลอบประเมินสถานการณ์รอบตัวอย่างรวดเร็ว ไม่มีบอดี้การ์ดยืนอยู่แถวนี้ แสดงว่าวินสตัน้าความเป็ส่วนตัวสูงสุดในการเสพสมกับเธอ ซึ่งนั่นเข้าทางของฉันพอดิบพอดี
วินสตันพาฉันมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้บานใหญ่ฉลุลายทองหรูหรา เขาใช้มือขวาแตะที่ระบบสแกนลายนิ้วมือข้างประตู เสียงสัญญาณเตือนสีเขียวดังขึ้นพร้อมกับระบบล็อกประตูที่ปลดออกอย่างนุ่มนวล
หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวเร็วขึ้นด้วยความตื่นเต้นสะท้าน ปนเปด้วยความรู้สึกท้าทายที่กำลังจะได้ลงมือในห้องปิดตายนี้ ฉันรู้ว่าก้าวต่อไปจะเป็การหักเหลี่ยมเฉือนคมที่ต้องใช้ทั้งสติ ศิลปะการยั่วยวน และเรือนร่างของฉันเข้าแลกเพื่อเข้าถึงข้อมูลลับ
วินสตันผลักประตูเปิดออก กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศอโรม่าและกลิ่นอายของห้องนอนหรูหราโชยมาต้อนรับ เขาก้าวเข้าไปข้างในก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาดึงแขนของฉันให้ก้าวตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว
*แกร๊ก...*
เสียงกลอนประตูระบบไฟฟ้าล็อกตัวเองโดยอัตโนมัติทันทีที่ประตูปิดลง เสียงล็อกนั้นหนักแน่นและเยือกเย็นสะท้อนก้องในโสตประสาทของฉัน วินสตันหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน ทันใดนั้นสายตาของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็ดุดันปนกระหายรักอย่างเด่นชัด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ขยับตัวก้าวเข้ามาบดเบียดร่างหนาของเขาเข้าหาฉัน ดันร่างของฉันจนแผ่นหลังไปชนติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง
“เอาละ... ตอนนี้เราอยู่ในห้องกันสองคนแล้วครับวาว ไม่มีใครเข้ามาขัดจังหวะเราได้แล้ว” วินสตันเอ่ยเสียงพร่าพลางก้มลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวระหงของฉันอย่างกระหาย ััหยาบโลนลูบไล้ขึ้นมาจากชายกระโปรงที่ผ่าสูง มือของเขาเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปตามต้นขาอ่อนขาวเนียน... เลื่อนเข้าไปใกล้จุดที่อุปกรณ์เจาะข้อมูลของฉันถูกซ่อนไว้ใต้กระโปรงทีละน้อย!
ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นเร้าใจยามที่มือของเขาใกล้เข้ามาทุกที มือข้างหนึ่งของฉันเลื่อนต่ำลงไปภายใต้เดรสสีแดงปะทะกับมือของเขา เพื่อสกัดกั้นไม่ให้เขาแตะต้องโดนอุปกรณ์นั้น ขณะที่สมองรีบประมวลแผนรับมืออย่างรวดเร็วที่สุด...
17K
