บทที่ 20 เอาขนนกจักจี้หัวใจ
เธอเกือบเผลอโพล่งเื่การเกิดใหม่ออกมา
ฉือฮวนสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลดเสียงลง “ตอนนั้นฉันไปหาของกินกับสือเยี่ยน เลยได้ยินคนรอบข้างคุยกัน”
“ฉันไม่แน่ใจว่าจริงไหม แต่ครอบครัวของเราไม่อาจเสี่ยงได้ เลยวางแผนจะเก็บแผงก่อน”
"อย่างนี้นี่เอง"
แววตาที่จ้องมองมาของสืออวี่ไป๋ล้ำลึกเกินไป ราวกับจะล้วงความจริงทุกอย่างให้กระจ่าง ทำให้เธอรู้สึกผิดโดยไม่รู้ตัว
“ตอนนี้พอมานึกดู โชคดีที่เราเก็บแผงก่อนแล้ว”
ฉือฮวนมองสืออวี่ไป๋อย่างจริงจัง "ดีจังที่พวกเราไม่เป็ไร"
สืออวี่ไป๋แสร้งยิ้ม
ฉือฮวนคิดอยู่พักหนึ่งแล้วพูดว่า "อวี่ไป๋ ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้มีคนที่สามารถยื่นขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจอิสระได้ การเร่ร่อนแบบนี้ตลอดไม่ใช่ทางเลือกที่ดี พวกเราไปเปิดร้านขายเสื้อผ้าในเมืองหลวงกันเถอะ"
“คุณอยากเปิดร้านขายเสื้อผ้าเหรอ?”
สืออวี่ไป๋ถามอย่างอดทน
"อยากสิ!"
ชาติก่อน สืออวี่ไป๋หารายได้เข้าบ้านจากการขายเสื้อผ้า เมื่อออกจากคุก เขาก็อาศัยการขายเสื้อผ้าจนเก็บเงินก้อนแรกได้ หลังจากนั้นหนทางยิ่งเต็มไปด้วยความยากลำบาก จนกระทั่งเขาปีนขึ้นสู่บัลลังก์ของชายที่ร่ำรวยที่สุด
แม้ว่าจะหย่าร้างในชาติก่อน แต่เธอก็ยังคงให้ความสนใจกับความก้าวหน้าของสืออวี่ไป๋อย่างใกล้ชิด และรู้ดีถึงความยากลำบากบนหนทางในการเป็ผู้ประกอบการของอีกฝ่าย
เมื่อกลับมาเกิดใหม่ในตอนนี้ เธอก็อยากจะผ่านความยากลำบากเ่าั้ไปพร้อมเขา
“เอาละ งั้นเรามาลองเปิดร้านกันเถอะ”
สืออวี่ไป๋กระชับมือเธอแน่น เสียงโหวกเหวกในตลาดกลางคืนห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ ขณะที่พวกเขาเดินมาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ
“เอ๊ะ?”
ฉือฮวนรู้สึกประหลาดใจ
"พวกเรามาทำอะไรที่นี่?"
สายตาของสืออวี่ไป๋ก้มมองที่มือสีดำเปื้อนคราบเืของเธอ "คุณาเ็ไม่ใช่เหรอ?"
ฉือฮวนรีบเอามือไพล่หลังโดยไม่รู้ตัว แล้วฝืนยิ้มอย่างประหม่า "แค่าเ็นิดหน่อย ไม่ใช่เื่ใหญ่หรอก"
"อีกไม่นานเราจะเปิดร้าน คุณไม่ควรใช้เงินสิ้นเปลือง"
“ที่บ้านมียาอยู่ กลับบ้านไปทาหน่อยก็หาย”
สืออวี่ไป๋จับเธอนั่งลงบนเก้าอี้ตรงทางเดิน "รอตรงนี้"
พูดจบเขาก็อุ้มลูกชายจากไป
ฉือฮวนมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม และทันใดนั้นก็รู้สึกแสบตาเล็กน้อย
อวี่ไป๋ใจดีกับเธอมาก กระทั่งตอนที่ไปซื้อยาให้ เขาไม่แม้แต่จะปล่อยสือเยี่ยนไว้ เพียงเดินผ่านฝูงชนโดยอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน
หญิงตั้งครรภท้องโตอยู่ข้าง ๆ เข้ามาถามด้วยความสงสัย “นั่นสามีของคุณหรือเปล่าคะ?”
ดวงตาของฉือฮวนเต็มไปด้วยประกาย "ใช่ค่ะ"
“สามีคุณดีกับคุณมากเลย” หญิงคนนั้นลูบท้องตนด้วยสีหน้าอิจฉา “มาโรงพยาบาลยุ่งมากแท้ ๆ แต่ไม่ปล่อยให้คุณอุ้มลูกเลย”
ขณะที่เธอพูดก็หรี่ตาลงอย่างเศร้าใจและมองท้องตน "ไม่เหมือนฉัน มาตรวจสุขภาพตอนท้อง ต้องบังคับสามีถึงจะยอมมา"
“มาแล้วก็เอาแต่นั่งอยู่ตรงนั้น”
ฉือฮวนมองตามคำพูด เห็นชายหนุ่มสีหน้าเหลืออดคนหนึ่งตามคาด
ฉือฮวนถอนหายใจ “เขาดีกับฉันมากจริง ๆ”
ดังนั้นเมื่อเกิดใหม่ เธอจะต้องดีกับเขาเป็สองเท่า
พี่สาวที่อยู่ข้าง ๆ พูดสองสามคำก็ถึงคิวต้องเข้าตรวจ
สืออวี่ไป๋กลับมาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนเขาจะเปล่งประกายยามเดินผ่านฝูงชน รูปร่างที่สูง ไหล่กว้าง เอวสอบ และขายาว ประกอบกับใบหน้าดูดีและหล่อเหลาของเขา พอปรากฏตัวขึ้นจึงดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน
แม้จะอุ้มลูกในอ้อมแขน แต่ก็ไม่อาจกลบรัศมีของเขาได้เลย
เยี่ยนเยี่ยนนอนแนบไหล่สืออวี่ไป๋หลับสบาย เผยอปากน้อย ๆ เผยฟันขาวซี่เล็ก
สืออวี่ไป๋วางลูกชายบนม้านั่งและเอาเสื้อคลุมของตนห่มให้
เขาเปิดห่อกระดาษในมือ เอาแหนบคีบลงในน้ำเกลือ จับมือของเธอ และค่อย ๆ ทำความสะอาดคราบถ่านหินบนฝ่ามือ
สำลีเย็นเฉียบ ในขณะเขาลูบมันอย่างระมัดระวังบนฝ่ามือเธอจึงราวกับมีกระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ ไหลไปตามิัและเข้าสู่หัวใจ
ราวกับมีคนเอาขนนกมาจักจี้หัวใจ ฉือฮวนทนไม่ไหวจึงสะดุ้งและชักมือหลบ
"เจ็บมากเหรอ?"
สืออวี่ไป๋เงยหน้าขึ้นมองเธอ
"...นิดหน่อย"
ไม่ได้เจ็บ แต่มันคัน
ฉือฮวนลดสายตาลง รู้สึกอายเกินกว่าจะบอก
“งั้นผมจะเบามือกว่านี้”
ตอนที่ทำความสะอาดตรงปากแผล สืออวี่ไป๋ก็เบามือลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาของเขาที่มองมาร้อนรุ่มและยาวนานอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อพันผ้าก๊อซแล้วก็ถึงเวลากลับบ้าน
ฉือฮวนคิดว่าพวกเธอจะกลับไปที่บ้านอาเฉินเพื่อขี่จักรยานกลับ แต่ไม่ทันคิดว่าสืออวี่ไป๋จะพาเธอไปยังย่านพักอาศัยแห่งหนึ่ง
“?”
เธอรู้สึกงุนงง
“วันนี้เราไม่กลับหมู่บ้านเหรอ?”
สืออวี่ไป๋ตอบสบาย ๆ “วันนี้ดึกเกินไปแล้ว พักผ่อนที่นี่ก่อนเถอะ”
เห็นได้ชัดว่าย่านชุมชนนี้เพิ่งถูกสร้างขึ้น อาคารสูงใหม่เอี่ยมกลมกลืนไปกับสีของค่ำคืน ขับเน้นให้พื้นที่เขียวขจีโดยรอบโดดเด่น มีกลิ่นอายความหรูหราทั่วบริเวณ
ฉือฮวนรู้จักที่นี่ ชุมชนนี้ขึ้นชื่อว่าเป็ย่านของคนรวยในอำเภอ ก่อนที่จะเปิดให้บุคคลทั่วไปเข้าพัก ผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนแต่เป็ชนชั้นสูง ซึ่งทำงานให้รัฐบาล
หลังจากนี้ ผู้คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ที่นี่จะเป็คนมีเงินที่มั่งคั่งจากธุรกิจ
‘สืออวี่ไป๋มีคนรู้จักในชุมชนนี้เหรอ?’ นี่เป็ความคิดแรกที่เข้ามาในใจของฉือฮวน
แต่เมื่อสืออวี่ไป๋เปิดประตูห้องและหยิบรองเท้าแตะของเขาออกมาอย่างชำนาญ ความเข้าใจของฉือฮวนก็พลิกตลบอีกครั้ง
เมื่อเปิดไฟสว่าง ภาพตรงหน้าจึงชัดเจนขึ้น
ห้องนี้กว้างขวาง สว่าง และตกแต่งอย่างหรูหรา โคมไฟคริสตัลใหม่เอี่ยมฉายแสงระยับไปบนผนัง เท้าัับนพรมเนื้อนุ่มราวกับเหยียบก้อนเมฆ
สืออวี่ไป๋อุ้มสื่อเยี่ยนไว้ เปิดประตูห้องนอนห้องหนึ่งแล้ววางเด็กน้อยลงบนเตียงนุ่ม
ฉือฮวนไม่มีทางเลือกจึงตามเขาไป และต้องประหลาดใจที่พบว่าห้องนั้นเป็ห้องสำหรับเด็ก
สือเยี่ยนนอนอย่างสงบสุขบนเตียงสำหรับแม่ลูก ท่ามกลางห้องธีมมหาสมุทรสีฟ้า ปลาดาว และปลาที่วาดบนผนัง ความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมทำให้เขาลืมตาครู่หนึ่ง หลังจากเห็นโดยรอบแล้วว่าไม่มีอะไรแปลก จึงปิดตานอนต่อ
ภาพนี้ทำให้ฉือฮวนรู้สึกประหลาดใจ
เยี่ยนเยี่ยนน่าจะมาที่นี่บ่อย เขาจึงไม่ตื่นตระหนกแม้จะตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ที่นี่
เธอมองสืออวี่ไป๋ด้วยความใ
สืออวี่ไป๋กล่อมลูกจนแน่ใจว่าเขาหลับไปแล้ว จึงยืนขึ้นและมองไปทางฉือฮวน
แน่นอนว่าชายหนุ่มย่อมเห็นความใของฉือฮวนเช่นกัน
เขาวางนิ้วชี้บนริมฝีปาก ส่งเสียง "ชู่ว์" พร้อมทำท่าให้เธอออกไปคุยข้างนอก
ฉือฮวนพยักหน้า
เมื่อกลับไปที่ห้องนั่งเล่นและสำรวจการตกแต่งห้องชุดนี้ ฉือฮวนก็ประหลาดใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะบ้านหลังนี้คล้ายกับสไตล์การตกแต่งห้องจัดงานแต่งงานที่พ่อของสืออวี่ไป๋เตรียมไว้ให้พวกเขาที่เมืองหลวงมาก
“บ้านหลังนี้ก็เป็ของคุณด้วยเหรอ?”
ฉือฮวนลดเสียงลง ถามด้วยความประหลาดใจ
สืออวี่ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ "ใช่แล้ว"
เขาซุกมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋า ยืดหลังมองเธอ
“คุณซื้อบ้านในอำเภอ ทำไมถึงไม่บอกฉันล่ะ”
สืออวี่ไป๋ดูจะนึกอยากยิ้มเยาะ แต่ไม่รู้คิดอะไรอยู่ รอยยิ้มเสียดสีนั้นจึงแห้งแล้ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่คลุมเครือ "คุณไม่ได้รู้อยู่แล้วหรอกเหรอ?"
ฉือฮวนเปิดปากจะโต้แย้ง แต่เธอพูดอะไรไม่ออก
ในชาติก่อน เธอไม่สนใจสืออวี่ไป๋เลย ไม่ต้องพูดถึงเื่เขาเป็เ้าของบ้านกี่หลัง แม้ว่าเขาจะมีฐานะดีเช่นนี้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดความมุ่งหมายที่จะอยู่กับเฉิงจื่อเฉียนของเธอได้
แต่ฉือฮวนผู้เกิดใหม่ มีตัวตนใหม่อยู่ภายใน จึงรู้สึกว่าการปกปิดของเขาไม่เพียงทำให้เธอใ แต่ยังทำให้เธอเศร้าด้วย
จริง ๆ แล้ว สืออวี่ไป๋มีความลับมากมายที่เธอไม่รู้
คิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายที่หน้าตาดีตรงหน้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยตามเอาอกเอาใจเธอ จะมีรูปลักษณ์ที่แตกต่างออกไปขนาดนี้
สำหรับเธอ สืออวี่ไป๋เป็คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย
1K
