กันต์ที่เพิ่งกลับจากการไปทำบุญที่วัด เมื่อมาถึงก็ขอตัวขึ้นไปนอนต่อทันที เพราะเมื่อคืนเขากลัวจนนอนไม่หลับกันต์เปิดประตูเข้าไปภายในห้องปิดไฟอย่างเกรงๆ เก็บผ้าม่านเปิดหน้าต่างเพื่อรับแสงแดดยามเช้า แล้วจึงเข้านอนทันที
เวลาประมาณ 10.30น.
"อืม... กี่โมงแล้ว..?"
ร่างของกันต์ที่นอนหลับไหลไปนานเกือบ4ชั่วโมง ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทานข้าว แล้วจึงเดินตรงไปยังเครื่องเล่นเกมGMWทันที เพราะตอนนี้เกมคงเป็เพียงอย่างเดียว ที่จะทำให้เขาไม่หวนนึกถึงหน้าเน่าๆของผีสาวตนนั้น
"ออนไลน์.."
ภายในเกมเสมือนจริง...
กันต์รู้สึกตัวอีกครั้งในห้องสีขาวที่แสนคุ้นตา แต่กลับมองไม่เห็นร่างของตัวเองที่ลอยอยู่กลางห้องแล้ว จึงกดปุ่มเริ่มออนไลน์อีกครั้งเพื่อเข้าเกมทันที
"ดูเหมือนจะมาโผล่ตรงจุดเกิดของเมืองเบลซสินะ" กันต์ตรวจเช็คร่างกายตัวเองอยู่นานก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป นอกจากหน้าต่างของระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า
[ผู้เล่นเสร็จสิ้นระบบพันธสัญญาเรียบร้อยแล้วค่ะ]
เมื่อเห็นแบบนั้นกันต์จึงรีบเดินออกไปจากเมืองทันที เพราะเขาอยากจะเห็นคู่หูตัวเองเต็มแก่แล้ว ว่ามันจะเป็ตัวอะไรกันแน่? แต่ในขณะที่กันต์กำลังเดินออกมาจากเมืองได้ซักพัก จู่ๆในหัวของกันต์ก็พลันปรากฏเสียงของใครบางคนดังขึ้น
"นายท่าน..ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง" น้ำเสียงอันทรงพลังที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งยุคโบราณ ดังกึงก้องขึ้นภายในหัวของกันต์ ทำให้เขาค่อนข้างที่จะสนใจไม่น้อย
"นาย เป็ใคร?" กันต์ถามออกมาพร้อมกับตวัดมือลงเบาๆ แล้วกดไปยังส่วนของอสูรพันธสัญญาเพื่อดูข้อมูลของมัน
คู่หู : ัทมิฬโนอาร์ เลเวล151 ระดับ าา
"โห!! สุดยอดอยู่ดีๆก็ได้มอสเตอร์เลเวล151 มาแบบงงๆเลยเรา"
กันต์ตกตะลึงและแปลเปลี่ยนเป็ความดีใจอย่างแท้จริง นี้เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เกมเพิ่งจะเปิดแต่กลับได้คู่หูที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาไว้ใน กันต์ได้แต่บ่นพึมพัมออกมาเบาๆด้วยความตื่นเต้น แต่จู่ๆเสียงของผู้ชายคนนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง และเหมือนเ้าตัวจะไม่พอใจในตัวกันต์เป็อย่างมาก
"เ้าไม่ใช่เขา?" กันต์ทีได้ฟังก็งงๆว่าคู่หูเขาพูดอะไรกันแน่
"เ้าไม่ใช่.......เ้าเป็ใครกัน!! ทำไมถึงได้มีกลิ่นอายของท่านชินหลุดออกมาจากตัวเ้า"
"ผมก็เป็คู่หู่ของนายยังไงละ"กันต์ก็ตอบไปแบบมึนๆเหมือนกัน พอได้ยินแบบนั้นัโนอาร์เหมือนจะโกรธมากๆ
"หุบปาก!!เ้ามนุษย์ชั้นต่ำ ข้าถามว่าทำไมตัวเ้าถึงมีกลิ่นอายของนายท่าน" กันต์ที่เป็คนโมโหง่ายอยู่แล้วต้องมาฟังคำพูดไร้เหตุของัโนอาร์ก็เริ่มฉุนขึ้นมาเหมือนกัน
"หุบปาก!!!! เป็แค่สัตว์เลี้ยง อย่ามาขึ้นเสียงกับข้าที่เป็เ้านายของเ้า" กันต์ปล่อยออร่าสีดำทมิฬออกมาจากร่างกายบางๆโดยที่ตัวเองไม่ทันรู้สึกตัวเลย
ติ้ง...ผู้เล่นได้รับทักษะทั่วไป จิตสังหารระดับ 1
รายละเอียดของทักษะ
ทักษะทั่วไป
จิตสังหาร - ปล่อยออร่าออกจากร่างกาย เป็บริเวณกว้างทำให้ศัตรูเกิดความหวาดกลัวและสับสน
เงื่อนไข - เป้าหมายที่โดนทักษะจิตสังหาร จะมีผลที่แตกต่างกันออกไปตามระดับเลเวล
ดีเลย์ - 60 วินาที
SPที่ใช้ - 1,000
ทักษะประเภท เรียกใช้
เลเวลทักษะ 1
ปล.
#ทักษะ (สกิล) ในเกมแบ่งได้2ประเภทใหญ่ๆ
แบบที่1. ทักษะทั่วไปได้มาโดยการทำปลดเงื่อนไขง่ายๆ เช่น ลุก วิ่ง เดิน นั่ง ทักษะพวกนี้จะใช้ค่าความชำนาญในการยกระดับ ยิ่งลุก ยิ่งเดิน ยิ่งวิ่ง เลเวลของทักษะจะอัพเองโดยอัตโนมัติ
แบบที่2. ทักษะประจำอาชีพ ใช้แต้มJob.ในการอัพเลเวลสกิล
"หืมมาแล้วสินะ ทักษะทั่วไปสกิลแรกในทวีปหลัก.."
เนื่องจากในเกาะเริ่มต้นไม่สามารถฝึกฝนทักษะได้ จึงทำให้กันต์ยังไม่มีทักษะติดตัวเลย แต่ตอนนี้เมื่ออารมณ์เดือดพล่านไม่มั่นคง กันต์กลับได้ทักษะจิตสังหารระดับ1มาไว้ใน เป็ทักษะแรก... ส่วนัทมิฬโนอาร์ที่เห็นออร่าของกันต์ก็ใและสับสนมาก เพื่อให้ความสับสนนี้ของมันหายไปมันจึงยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อถามเ้านายใหม่ของมันผู้นี้อีกครั้ง
"เ้ากับท่านชินมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน ช่วยตอบข้าด้วยเถอะ" กันต์ที่เห็นคู่หูของเขาเริ่มปล่อยวางอารมณ์ที่รุนแรงลงจึงตอบกลับไปแต่โดยดีเช่นกัน
"เขาคือข้า.. และข้าคือเขา..." โนอาร์ได้ยินแบบนั้นอารมณ์โกรธที่เพิ่งมอดดับก็พุ่งทะยานขึ้นสูงอีกครั้ง
"เหลวไหล...เ้ามนุษย์ชั้นต่ำแบบเ้า......"
เมื่อกันต์ได้ยินเสียงผู้ชายคนนี้ที่เอาแต่พูดว่ามนุษย์ชั้นต่ำสองคำก็มนุษย์ชั้นต่ำ จึงทำให้กันต์เริ่มหวนระลึกถึงความทรงอันเลือนลางบางอย่างขึ้นมาได้ และความทรงจำนั้นก็ค่อยๆผุดขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของกันต์
"หรือว่าเ้าตัวปากเสียนี้จะเป็...." แต่ก่อนที่มันจะพูดจบเสียงของกันต์ก็แทรกดังขึ้นมาก่อน
"อืมถ้าจำไม่ผิด.. นายคงเป็มงกรเพลิงตัวน้อยที่หลงทางอยู่ในเทือกเขาลาวาสินะ?"
โนอาร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ใจนตัวสั่นสะท้าน แต่ก่อนที่มันจะได้ทำอะไร กันต์ก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า
"ผมเคยไปเจอัเพลิงตัวน้อยๆ ที่หลงทางอยู่ในเทือกเขาลาวา ผมนึกสงสารจึงเอาอาหารสัตว์เลี้ยงที่ติดตัวไปให้มันกิน แล้วั้แ่นั้นมามันก็ตามติดผมแจไม่ห่างตัวเลย ผมไปไหนมันก็ตามไปทุกที่ เป็นายใช่ไหม?เ้าัน้อยขี้แยและปากเสียโนอาร์"
สิ้นเสียงของกันต์.. ก็ปรากฏแสงสีดำพุ่งทะยานออกมาจากแขนขวาปรากฏเป็ร่างของัตัวน้อย ที่มีขนาดพอๆกับกำปั้นเล็กๆสีดำสนิท ดวงตากลมโตแววาวทั้งคู่จ้องมองมาที่ร่างของกันต์อย่างไม่กระพริบตา คล้ายจะสำรวจให้แน่ใจ แต่แล้วจู่ๆก็มีสายน้ำใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาเล็กๆทั้งสองข้างของมันมากมาย จนไม่รู้ว่าดวงตาเล็กๆนั้นกักเก็บน้ำตามากมายขนาดนี้เอาไว้ตรงไหนกัน
"นายท่าน....เป็ท่านจริงๆใช่ไหม? ข้า...ข้ารอท่านมานานแสนนานท่านหายไปไหนมา รู้ไหมว่าข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน"
เ้าัน้อยร้องไห้ไปด้วยพูดไปด้วยอย่างรีบร้อน ตัวเล็กๆของทันสั่นเทาเบาๆด้วยความดีใจ
"ไม่เจอกันนานก็ยังขี้แยเหมือนเดิมนะโนอาร์" กันต์ค่อยๆใช้ปลายนิ้วชี้ ลูบลงไปบนเขาคู่เล็กๆของมันอย่างแ่เบาในขณะที่เอ่ยออกมาอย่างอ่อนโยนเป็พิเศษ
"แต่ว่าข้า...ข้า...." เ้าัตัวน้อยคล้าย้าจะพูดบางอย่างออกมา แต่ท้ายที่สุดมันก็ไม่ได้พูด
"แล้วในโลกนี้ผ่านไปกี่ปีแล้วั้แ่ที่ผมหายไป"
"101,520 ปีแล้วนายท่าน" กันต์ค่อนข้างใกับคำตอบที่ได้รับ ก่อนจะจ้องมองไปที่ร่างของัตัวเล็กๆ ที่กำลังนั่งอยู่บนฝ่ามือตัวเองด้วยความสงสาร ส่วนโนอาร์ที่เห็นแบบนั้นมันเหมือนจะเข้าใจ และไม่อยากให้นายของมันต้องเป็ทุกข์
"ไม่ต้องเป็ห่วงข้าเหรอกนายท่าน หลังจากข้าออกตามหาท่านเป็เวลาหลายร้อยก็ไม่พบ สุดท้ายข้าจึงต้องผนึกตัวเองไว้ให้อยู่ในสภาวะจำศีล เพื่อหวังว่าซักวันท่านจะกลับมาและมันก็มาถึง" เ้าัน้อยทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง
"เวลาผ่านมาตั้งนานทำไมนายยังอยู่แค่ระดับาาอีกละ คราวก่อนที่เจอกันครั้งล่าสุดนายก็อยู่ชั้นจักรพรรดิ์แล้วไม่ใช่เหรอ?" โนอาร์ได้ยินแบบนั้นดวงตาเล็กๆของมันก็แข้งกร้าวขึ้นมาทันที
"ความจริงเมื่อหลายร้อยปีก่อน.. พลังของข้าใกล้จะทะลวงระดับราชันย์ัแล้วแต่จู่ๆก็มีมนุษย์กลุ่มหนึ่งปรากฏออกมาและบอกว่าพลังของข้านั้นอาจทำให้โลกใบนี้เสียสมดุล พวกมันจึงได้ผนึกพลังข้า ทำให้พลังของข้าลดมาที่ระดับจักพรรดิ ทำให้ข้าไม่สามารถทะลวงไปขั้นราชัน์ได้"
กันต์ค่อนข้างจะสนใจไม่น้อยว่าใครกัน ที่สามารถผนึกพลังของอสูรที่ใกล้จะทะลวงระดับราชันย์ได้ โนอาร์ที่เห็นเ้านายของมันตั้งใจฟังจึงเล่าต่อไปว่า
"แต่เมื่อหลายวันก่อนข้าััได้ถึงกลิ่นอายของท่าน ข้าจึงรีบมาเพื่อที่จะได้พบกับท่าน แต่..ไอ้พวกมนุษย์กลุ่มนั้นกลับปรากฏตัวออกมาขัดขวางข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ข้านั้นไม่มีทางเลือกจึงได้ใช้พันธสัญญาัโบราณ สละกายเนื้อให้เทพราชันย์ั เพื่อแลกกับพลังในการหลีบหนีเ้าพวกน่ารังเกียจพวกนั้น เพื่อให้ข้าได้มาพบกับท่านนายข้า"
กันต์ทีได้ฟังแบบนั้นก็โกรธขึ้นมาแล้วเหมือนกัน มันเป็ใครกันที่บังอาจทำกับคู่หูของเขาแบบนี้
"ไอพวกนั้นมันเป็ใคร นายรู้จักไหม?" โนอาร์ส่ายหัวเล็กๆของมัน
"ผมจำได้ว่าโนอาร์นายเป็ัไฟนิ ทำไมระบบถึงบอกว่าเป็ัทมิฬ แล้วระดับชั้นอีก" โนอาร์จึงอธิบายต่อไป
"ข้าได้สละร่างกายนั้นทิ้งไปแล้วจึงเหลือแค่จิติญญา เดิมทีสมควรไม่เหลือพลังหรือแม้กระทั่งร่างกาย แต่เพราะข้าได้รับพลังอันแข็งแกร่งของเทพราชันัทมิฬ แทรกซึมเข้าสู่จิตร่างิญญาของข้า จึงทำให้ข้าข้ามผ่านสายพันธ์จากัเพลิง และถือกำเนิดใหม่อีกครั้งเหมือนอย่างที่ท่านเห็นนี้แหละนายข้า"
"เอาละพักเื่นี้ไว้ก่อน.. ไหนๆเราก็เจอกันแล้ว โนอาร์...เราออกไปผจญภัยในโลกกว้างใบนี้ด้วยกันอีกครั้งเถอะ"
เ้าัน้อยยิ้มกว้างจนมองเห็นฟันซี่เล็กๆของมัน มันกระพือปีกเล็กๆบินขึ้นมาเกาะที่ไหล่ของกันต์อย่างมีความสุขแต่..ในขณะที่กันต์กำลังจะเดินกลับไปในเมืองเพื่อซื้ออาหารสัตว์เลี้ยง จู่ๆเสียงประกาศของระบบก็ดังก้องไปทั่วทั้งเกม
ติ้ง...ประกาศ ขณะนี้ได้มีผู้เล่นได้ทำพันธสัญญากับสัตว์อสูรระดับาาได้สำเร็จเป็คนแรก ผู้เล่นจะได้รับฉายาแห่งเกียรติยศ ค่ะ ประกาศ...
สิ้นเสียงของระบบ.. เหล่าผู้คนก็แตกตื่นกันไปทั่วทั้งเกม ไม่ว่าจะเป็ช่องแชทรวมในโลกเสมือนที่ผู้คนใช้พูดคุยกันหรือแม้แต่ในเวบอร์ด ก็ล้วนปรากฏข้อความขึ้นมามากมาย และทุกๆข้อความก็ล้วนเกี่ยวข้องกับกันต์ทั้งสิ้น
"มันเป็ใครวะ มันใช้โปรแกรมโกงหรือเปล่า?"
"เป็ไปไม่ได้ผมเลเวล47แล้วยังสู้อสูรระดับาาไม่ได้เลย"
"คนที่ได้คู่หูระดับาา มาเข้ากลุ่มสิงโตแดงของผมไหมครับ?"
"กลุ่มกากๆใครจะเข้ามาเข้ากลุ่ม ทาสแมวของผมดีกว่า"
"ทำไมระบบไม่บอกชื่อผู้เล่นด้วย?"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนาๆเด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย แต่กันต์ก็ไม่ได้สนใจ กันต์เรียกหน้าจอโปร่งแสงขึ้นมา และกดเข้าไปในโหมดใหม่ที่ระบบเพิ่งจะอัพเดตเข้ามา
ระบบหอแห่งเกียรติยศ : จะมีฉายาต่างๆที่สามารถเพิ่มค่าโบนัสสเตตัสและสกิลพิเศษ ผู้เล่นที่อยากได้ฉายาต้องผ่าน
เงื่อนไขที่ทีมงานกำหนดไว้ให้
แต่ทว่าในรายชื่อฉายาแห่งเกียร์ติยศที่ปกติจะว่างเปล่า แต่วันนี้กลับปรากฏอักษรโผล่ขึ้นมาอย่างชัดเจนว่า าานักฝึกสัตว์ใช่แล้วมันคือฉายาแรกของเกม แต่ภายใต้ชื่อฉายานั้นกลับไม่รายชื่อของผู้ มันจึงทำให้กันต์ค่อนข้างโล่งอกโดยไม่รู้ตัวเลยว่า
ภายในกลางเมืองหลวงทั้งเจ็ด ณ.หอคอยขนาดใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายแห่งความศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างรุนแรง บนตัวหอคอยที่เต็มไปด้วยอักขระรูนโบราณมากมาย กลับปรากฏตัวหนังสือสมัยปัจจุบันเป็รายชื่อของกันต์เด้งขึ้นมา
และนอกจากรายชื่อมันยังบอกถึงกับวิธีการได้รับ คุณสมบัติของฉายา และแน่นอนว่าทุกๆคนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนไม่เหมือนมองผ่านฟังก์ชั่น และนี้ก็คือหอคอยแห่งเกียรติยศ หอคอยที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะสามารถสลักฝากฝังชื่อเสียงของตนลงบนหอคอยแห่งนี้ได้ และกันต์ก็คือคนแรกที่ได้รับโอกาสนั้น
กลับมาที่กันตือีกครั้ง....
"สุดยอดเลยแหะ ไหนดูซิ"
ชื่อตัวละคร กันต์
อาชีพ -
เลเวล 15
Job 0
พลังชีวิต 120
พลังโจมตี 40+15
พลังป้องกัน 20+30
ความว่องไว 15
พลังเวทย์ 10
ข้อมูลคู่พันธะสัญญา
ัทมิฬ โนอาร์
เลเวล151
พลังชีวิต 5,874
พลังโจมตี 3,254
พลังป้องกัน 5,852
ความว่องไว 2,821
พลังเวทย์ 6,745
"โหจะโกงเกินไปแล้ว เอ๊ะ!?! มีคนกำลังมา" โนอาร์เหมือนจะรู้ความคิดของเ้านาย จึงกลายเป็ลำแสงสีดำพุ่งทะยานเข้าไปในแขนขวา ปรากฏเป็รอยสักตัวV สีดำบนหลังมือข้างขวาของกันต์
ผู้เล่น4คนเดินผ่านกันต์เข้าไปในเมือง.. เพื่อไปดูหอคอยแห่งเกียรติยศ หรือสิ่งปลูกสร้างขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวงทุกๆเมือง ซึ่งหอคอยนี้จะมีหน้าที่ในการในการสลักฉายาที่ผู้เล่นทำได้ลงไป พร้อมกับรายชื่อของผู่เล่นเพื่อกระตุ้นให้ผู้เล่นคนอื่นๆเกิดความกระตือรื้อร้น และไขว่คว้าหาฉายาอันทรงเกียรนี้
"โนอาร์.. ถ้าไม่จำเป็จริงๆนายไม่ต้องออกมานะ เพราะเสี่ยงเกินไปที่คนจะเห็นเข้า แล้วอีกอย่างผมอยากฝึกทักษะก่อนเพราะตอนนี้ยังไม่มีทักษะอะไรเลยนอกจากจิตสังหาร"
กันต์ในตอนนี้ยังไม่้าความช่วยเหลือของโนอาร์ เพราะถ้าเขาให้โนอาร์ช่วยเหลือในการเก็บเลเวล ถึงจะรวดเร็วแต่..แบบนั้นจะกลายเป็ข้อเสียอันใหญ่หลวงในระยะยาว เมื่อกันต์มีเลเวลที่สูงขึ้นจะทำให้เขาไม่สามารถต่อสู้กับผู้เล่นคนอื่นที่มีระดับเท่ากันได้ เนื่องจากความต่างของทักษะนั่นเอง....