“ไฟไหม้!!!” เสียงชาวบ้านดังขึ้นพร้อมกับความวุ่นวายโดยรอบทำให้ชายหนุ่มหน้าหวานที่มีชื่อว่าการันต์ ชายหนุ่มที่มีผิวพรรณเขาผ่องอมชมพูแก้มสองข้างมีสีแดงระเรื่อ สะดุ้งตื่นจากการนอนหลับอยู่ริมทะเลสาบพร้อมกับความงัวเงียไม่นานนักชายหนุ่มก็หายจากอาการงัวเงีย เพราะได้ยินเสียงะโไฟไหม้มาเป็ระยะพร้อมกับควันไฟที่ลอยอยู่ในอากาศที่หนาปกคลุมบริเวณรอบ ทิศทางของควันมาจากบ้านของเขาที่มีทั้งพ่อและแม่อาศัยอยู่เห็นดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปยังต้นตอของควันพบว่าเป็บ้านของตนเองจริง ๆ
“เห็นพ่อกับแม่ผมไหมครับป้าจันทร์ พวกท่านอยู่ไหน”ชายหนุ่มะโถามป้าจันทร์เพื่อนบ้านที่กำลังตื่นตะหนกกับเหตุการณ์ไฟไหม้
“ปะปะป้าเห็นยัยกิ่งกับพ่อแสงยังอยู่ในนั้น พวกเขาออกมาไม่ทัน ฮืออ ป้าขอโทษการันต์ ป้าพยามยามจะเข้าไปช่วยแล้วแต่ว่าไฟไหม้แรงและลามเร็วมากเลยลูก” ป้าจันทร์ตอบ
“หมาย..หมายความว่าพ่อกับแม่ผมยังอยู่ในนั้นเหรอครับ” ป้าจันทร์พยักหน้า พร้อมกับทำหน้าตาเศร้า
“ผมจะเข้าไปช่วยพวกท่านฮืออพ่อครับแม่ครับฮือออออ ” เขาะโออกมาพร้อมกับพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปภายในบ้านที่ตอนนี้ไฟได้ลุกลามพร้อมกับควันดำที่ลอยออกมาจากตัวบ้านจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้
“ไม่เป็ไรนะลูกพ่อแม่ท่านไปสบายแล้วการันต์”ป้าจันทร์บอก ไม่มีคำพูดใดออกจากปากของการันต์ มีเพียงเสียงร้องไห้ที่สะอึกสะอื้นน่าสงสารเขาร้องไห้จนสลบไป