บทที่ 29: ทิ้งห่างสู่ขอบเขตใหม่
กระแสพลังงานมหาศาลที่ถูก "กลืนกิน" เข้ามายังคงไหลเวียนอยู่ในร่างกายของหลินฟานอย่างบ้าคลั่ง "แท่นแห่งเต๋าอสุนีบาต์" ที่เพิ่งก่อกำเนิดขึ้นหมุนคว้างอย่างรวดเร็ว ดูดซับพลังงานที่เหลือทั้งหมดเข้าไปเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตัวเอง
ระดับพลังของหลินฟานที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน... ยังคงทะยานขึ้นต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง!
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! ท่านได้ทะลวงสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน ขั้นที่ 2!]
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! ท่านได้ทะลวงสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน ขั้นที่ 3!]
ในที่สุด เมื่อพลังงานทั้งหมดจากหินปราณนับพันก้อนและโอสถล้ำค่าถูกดูดซับจนหมดสิ้น...
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี! ท่านได้ทะลวงสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน ขั้นที่ 4!]
ระดับพลังของหลินฟานก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ จุดสูงสุดของขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นที่ 4!
หลินฟานลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ในดวงตาของเขาไม่มีประกายสายฟ้ายิงออกมาอีกต่อไป ทุกอย่างถูกเก็บงำไว้ภายในอย่างสมบูรณ์แบบ แสดงให้เห็นถึงการควบคุมพลังที่เข้าสู่ระดับใหม่โดยสิ้นเชิง
เขาลุกขึ้นยืน ััได้ถึงพลังที่เอ่อล้นอยู่ในทุกอณูของร่างกาย เขารู้สึกว่าเพียงแค่ความคิดเดียวของเขา ก็สามารถเรียกสายฟ้าออกมาทำลายูเาลูกเล็กๆ ทั้งลูกได้อย่างง่ายดาย! จิตััของเขาขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยลี้ และที่สำคัญที่สุดคือ เขาสามารถเหินฟ้าได้อย่างอิสระ!
เขาลองเหลือบมองเข้าไปในแหวนมิติ... ผลแก่นิญญาสีทองอร่ามอีกสองผลยังคงนอนนิ่งอยู่เงียบๆ
"ยอดเยี่ยม... ทะลวงสู่ขั้นที่ 4 ได้โดยยังไม่ต้องใช้ไพ่ตายที่แท้จริง" เขาคิดในใจอย่างพึงพอใจ "ผลไม้สองผลนี้ คือทุนรอนที่สำคัญที่สุดของข้าในอนาคต"
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความปั่นป่วนของมิติที่อยู่ไกลออกไป
"แดนลับกำลังจะปิดแล้ว!"
หลินฟานตระหนักได้ในทันที เขาใช้เวลาในการฝึกฝนไปจนเกือบจะหมดเวลาที่แดนลับเปิดทำการแล้ว!
เขาไม่รอช้า รีบออกจากถ้ำที่ใช้หลบภัยทันที เขากระตุ้นพลังปราณของขอบเขตก่อตั้งรากฐาน ร่างของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า! ความเร็วของเขาในตอนนี้นั้นรวดเร็วกว่าตอนที่ใช้เคล็ดวิชาเท้าท่องเมฆาหลายสิบเท่า! ราวกับเป็ดาวตกสีม่วงที่พุ่งผ่านท้องฟ้า!
เขาใช้จิตััที่ทรงพลังของเขาสแกนไปทั่ว และมุ่งหน้าไปยังทางออกทันที
ในขณะที่เขากำลังเหินฟ้าด้วยความเร็วสูงนั้นเอง เขาก็ได้บินผ่านร่างของเยี่ยเฟิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสำนักเพลิงผลาญ ซึ่งบัดนี้มีสภาพที่น่าอนาถและกำลังพยุงร่างที่าเ็เหินฟ้าไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อเยี่ยเฟิงเห็นเงาสายฟ้าสีม่วงที่พุ่งผ่านเขาไป เขาก็หันมามองด้วยความโกรธเกรี้ยว "หลินฟาน! เ้าหนูสกปรก! ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาแล้วรึ!"
แต่แล้ว... คำพูดของเขาก็หยุดชะงักลงกลางคัน...
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ! เขาััได้ถึงกลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินฟาน... มันไม่ใช่กลิ่นอายของขอบเขตรวบรวมปราณอีกต่อไป! แต่มันคือกลิ่นอายที่หนาแน่นและทรงพลังของ... ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน!
"เป็... เป็ไปไม่ได้!" เยี่ยเฟิงอุทานออกมาอย่างสิ้นสติ "เ้า... เ้าทะลวงสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานแล้วรึ! เป็ไปได้อย่างไร!"
เวลาเพียงไม่กี่วัน... จากขอบเขตรวบรวมปราณขั้นที่ 6 สู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐาน! นี่มันเื่บ้าอะไรกัน!
หลินฟานที่เหินฟ้าผ่านไป... ไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามองเขา!
ในสายตาของหลินฟานตอนนี้ เยี่ยเฟิงไม่ได้อยู่ในระดับที่เขาจะต้องใส่ใจอีกต่อไปแล้ว
การกระทำที่ไม่แยแสนี้... มันทำร้ายจิตใจที่หยิ่งทะนงของเยี่ยเฟิงยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเป็ร้อยครั้ง!
เขามองตามแผ่นหลังของหลินฟานที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบและสิ้นหวังเข้าครอบงำจิตใจของเขาเป็ครั้งแรกในชีวิต! ช่องว่างระหว่างเขากับหลินฟาน... บัดนี้มันได้กลายเป็หุบเหวที่ไม่อาจข้ามผ่านได้อีกต่อไปแล้ว
สำหรับหลินฟานแล้ว... เยี่ยเฟิงได้กลายเป็เพียงทิวทัศน์ที่ผ่านเลยไปบนเส้นทางสู่ความเป็สุดยอดของเขาเท่านั้น