ย้อนเวลา มามีสามีและลูก

เมื่อสามีใกล้กลับมา ภรรยาที่ดีต้องเตรียมความพร้อมทั้งด้านอาหาร ความสบายกายและใจ ไว้รอ

ในสนามรบคงลำบาก ได้กินแต่ของแห้ง จืดชืดแน่ๆ จากนิยายที่เจ้แหวนชอบอ่าน ทหารนอนกลางดิน กินกลางทราย แถมได้กินน้อยมาก มีแต่ของแห้งของป่า ดังนั้นต้องหาคนมารับใช้ และเร่งสั่งทำเฟอนิเจอร์อย่างเร่งด่วน

"หยางเอ๋อ แม่จะไปตลาดค้าทาส หากเ๽้าถูกใจคนไหน บอกแม่ได้"

"ขอรับท่านแม่ แต่อย่าลืมนะขอรับ บุรุษต้องห้ามหล่อเหลา สตรีต้องห้ามงดงาม!!"

เป็๲ครั้งแรกที่มาตลาดค้าทาส ผู้คนที่นี่น่าสงสารมาก แต่ละคนดูน่าเวทนา แววตาไร้ซึ่งชีวิต เด็กๆก็ร่างกายผอมบาง มีแม่เล้าหลายคนมาเลือกสตรีอายุน้อย มีคนรวยหลายคนมาเลือกสตรีอายุน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเช่นดั่งแม่เล้า หากคนมีอายุกับถูกหมางเมิน ถูกทิ้งให้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่อย่างนั้น 

"ท่านแม่ ทาสเหล่านี้น่าสงสารนัก"

"เพราะชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ ช่างน่าสงสารดังลูกว่านั้นแหละ แต่เราก็ช่วยพวกเขาทุกคนไม่ได้หรอก ต้องเลือกบุรุษไว้ช่วยงานหนักและเฝ้ายามสัก 2-3คน ส่วนสตรีก็ 2-3คนไว้ช่วยงานบ้าน ลูกช่วยแม่เลือกนะ" ปลูกบ้านตามใจผู้อยู่ จะเลือกคนใช้ก็ต้องเลือกตามที่ลูกชายถูกใจด้วย เพราะคนเหล่านี้จะต้องช่วยเจ้แหวนดูแลฟางหยาง

"ท่านแม่ ครอบครัวตรงนั้นเป็๞อย่างไรขอรับ"

หางหยางชี้นิ้วไปที่มุมๆหนึ่ง ตรงนั้นมีชาย-หญิง วัยกลางคนและเด็กชายอายุประมาณ 8-9ขวบอีกสองคน 

"ขอแม่พูดคุยก่อนสักหน่อย"

"ขอรับท่านแม่ ยามเมื่อข้าเห็นร่างกายผ่ายผอมของเด็กสองคนนั้น มันทำให้ข้าคิดถึงตัวเองเมื่อก่อน เพียงแต่ข้าโชคดีนักที่ท่านแม่รักข้ามาก ส่วนท่านพ่อก็ดูแลข้าอย่างดี แม้ต้องอดมื้อกินมื้อ แต่คงดีกว่าต้องมีชีวิตในที่แบบนี้" 

"หยางเอ๋อ ของแม่ช่างรู้ความยิ่งนัก รู้จักคิด เก่งมากลูก"

"เพราะข้าต้องลับฝีปากกับท่านแม่ยามเมาตลอด ทำให้ข้าต้องใช้ความคิดตลอดขอรับ"

" ตอนนี้แม่ไม่เมาสุราแล้ว เ๯้าไม่ต้องใช้ความคิดมากอีกต่อไปแล้ว"

"แต่ถึงไม่เมา ท่านแม่ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ขอรับ บ่นเก่งเหมือนเดิม นิสัยก็แทบไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่"

"......" จะบอกทุกวันนี้เจ้แหวนเหมือนลี่ไป่หลันยามเมาสุราสินะ แต่เจ้ไม่ได้ดื่ม สรุปถึงไม่ดื่มก็เมาดิบได้

พูดจบเ๽้าตัวแสบก็เดินไปเรียกพ่อค้าทาสให้มาหาเจ้แหวน พร้อมสอบถามประวัติครอบครัวนั้นทันที

"ครอบครัวนี้ถูกเ๯้าหนี้นำมาขายขอรับคุณชาย พวกเขาเอาที่นาไปจำนองให้ลูกชายคนโตไปสอบจอหงวน หากแต่เมื่อสอบติดกลับไม่ส่งเงินกลับมา ทิ้งหนี้สินมากมายให้ครอบครัวนี้ จนหน้าแล้ง ทำนาทำไร่ไม่ได้ ดอกเบี้ยเพิ่มพูน บ้านและที่นาโดนยึดรวมทั้งต้องถูกนำมาขาย เพื่อใช้หนี้ แต่พวกเขาไม่ยอมแยกจากกัน หากไม่ซื้อยกครอบครัวก็ไม่ยอมไปขอรับ ทำข้าลำบากใจจริงๆ"

"ท่านแม่พวกเขาคงรักกันมากจนไม่อยากแยกจาก น่าสงสารจริงๆ ข้าเลือกครอบครัวนี้ได้หรือไม่ขอรับ พี่ๆทั้งสองจะได้เป็๲เพื่อนเล่นให้ข้าด้วย" ฟางหยางเริ่มออดอ้อน สองมือน้อยๆ จับมือเจ้แหวนไว้ พร้อมเงยหน้าทำตาอ้อนๆ โอ้ยย ใจอิแม่อ่อนปวกเปียก แต่ครอบครัวนี้ก็ท่าทางใช้ได้จริงๆ แถมเด็กสองคนนั้นก็น่าจะเป็๲เพื่อนเล่นให้ฟางหยางได้

"ข้าเลือกครอบครัวนี้ ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่เถ้าแก่"

"แปดตำลึงทองขอรับ แพงหน่อยเพราะหากแยกขายคงได้ราคาดี"

"ตกลง เดี๋ยวข้าขอเลือกอีกสักสองสามคน เดี๋ยวข้าจ่ายทีเดียว"

"โอ้ ตามสะดวกเลยขอรับ ฮูหยินเลือกอีกสักสิบคนก็ได้ขอรับ"

"อันนั้นก็มากไปเฒ่าแก่ ท่านคิดว่าท่านแม่ของข้าเปิดโรงทานรับเลี้ยงคนยากไร้หรืออย่างไร"

"ขออภัยขอรับคุณชาย ข้าแก่จนเลอะเลือน"

"ปากเ๯้านี่ช่างร้ายกาจขึ้นทุกวันจริงๆ เ๯้าตัวแสบ"

สุดท้ายก็เลือกมาได้อีก หกคน เป็๲บุรุษวัยยี่สิบต้นๆสี่คน สตรีวัยปักปิ่นอีกสองคน

"ค่าไถ่ตัวของคนเหล่านี้ทั้งหมดเท่าไหร่เถ้าแก่"

"ครอบครัวนั้น แปดตำลึงทอง บุรุษหนุ่มสี่คนนี้คนละ หนึ่งตำลึงทอง ส่วนเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มนี้คนละ สามตำลึงทองขอรับ รวมสิบหกตำลึงทองขอรับ ให้ตีตราเป็๲ทาสเลยหรือไม่ขอรับ"

"ไม่ต้องหรอก เอาแค่ใบซื้อขาดให้ข้าเท่านั้นพอ"

เมื่อจัดการเ๱ื่๵๹คนเสร็จก็ต้องสั่งตัดเสื้อผ้าให้ใหม่ทั้งหมด รวมทั้งสั่งวัตถุดิบพวกข้าวสารเนื้อสัตว์บางส่วนส่งไปบ้าน ทำไงได้แม้วัตถุดิบเหล่านี้จะด้อยกว่าที่เจ้แหวนมี แต่เพื่อความเนียนจึงต้องซื้อติดไว้หน่อย ส่วนใช้หลักๆคงเอาออกมาจากห้วงมิติ จากนั้นก็พากันไปสั่งทำเฟอนิเจอร์กับช่างไม้ที่กำลังจะย้ายไปต่างเมืองแบบถาวร โดยมีข้อแม้ว่า เจ้แหวนจะเป็๲คนมารับของคนเดียวเท่านั้น จะได้ดึงเอาของจากในมิติออกมาใส่เกวียน โดยไม่มีใครรู้ นัดรับของสี่วันติด ทีนี้โซฟา โต๊ะ เก้าอี้ เตียงนอน ที่นอน หมอน ตู้ ไม้แขวนก็จะได้ถูกนำออกมาซัก ตู้เย็นก็เช่นกัน ตอนแผงโซล่าเซลล์ก็โกหกฟางหยางไปว่า

'ท่านแม่ อันนี้คืออะไร ท่านนำมาจากที่ใดขอรับแปลกตายิ่งนัก'

'แม่สั่งมาจากที่ห่างไกล ครั้งนึงในเรือการค้าเคยมีคนนำมันมา แม่เห็นแปลกนักจึงสนใจ สั่งซื้อแอบซ่อนมาไว้'

'ท่านชอบของแปลกสินะขอรับ บ้านเรามีแต่ของแปลกตาที่ท่านซ่อนไว้เต็มไปหมด'

'อะไรที่แปลกและสวยแม่ก็ซื้อซ่อนไว้หมดแหละลูก'

'ถึงว่า ยามนั้นที่ท่านผอมถึงได้ดูถูกใจในความงามแปลกๆของท่าน ที่งามดั่งศพตายหลายปี'

'.......'

'สิ่งนี้มีประโยชน์อันใดหรือขอรับ หรือใช้เพียงประดับบ้าน'

'สิ่งนี้ไว้ใช้ให้พลังงาน'

'พลังงาน? พลังงานอะไรหรือขอรับ' จะตอบไงดี ยุคนี้ไม่มีไฟฟ้าด้วย 

'แม่ก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี รอเสร็จลูกจะเห็นด้วยตาตัวเอง'

เมื่อติดตั้งพร้อมเดินไฟเสร็จ ทั้งบ้านก็มีไฟฟ้าใช้ส่วนใหญ่ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้ฟางหยางมาก กรีดกร๊าด วิ่งรอบบ้านไปทั่ว ตื่นตาตื่นใจไปเป็๞อาทิตย์แต่เ๹ื่๪๫ทำอาหารก็คงเน้นเตาฟืนเช่นเดิม เพราะหากใช้แต่ไฟฟ้า ยามฟางหยางไปเรียนหรือเดินทาง คงใช้ชีวิตลำบากแน่ๆ ก็คนที่นี่เขาไม่มีไฟฟ้าใช้นี่ ถึงทั้งบ้านจะหรูหรา แต่ห้องครัวแสนธรรมดาเหลือเกิน บ้านติดแอร์ แต่ครัวใช้เตาฟืน อะไรคือความเข้ากัน!!!

เมื่อมาถึงบ้านสมาชิกต่างตื่นตาตื่นใจ ฟางหยางก็เป็๲เ๽้าบ้านที่ดี พาแนะนำบ้านทั้งหลัง

"อันนี้คือไฟ พวกท่านต้องหัดใช้ไว้ ปิด เปิด อย่างนี้ ดูข้าให้ดี มันคือของที่ท่านแม่ข้าจัดหามา"

"อัศจรรย์ยิ่งนักคุณหนู ว้าวเหมือนใช้มนต์วิเศษเสกให้สว่างเลย"

ทั้งสิบชีวิตต่างตื่นตาตื่นใจ ชื่นชมกันไม่ขาดปาก ชมเจ้แหวนทั้งสวย และรวยมาก สามารถจัดหาสิ่งมหัศจรรย์มาไว้เต็มบ้านไปหมด สวย รวย เก่ง ชมจนเจ้แหวนเดินไม่ติดพื้นเลยทีเดียว ชมกันเยอะๆเลย ชมกันเข้าไป เจ้ช๊อบชอบ ใครบ้างไม่ชอบให้ชม

"หยางเอ๋อ เ๽้าลืมอะไรไปหรือเปล่าลูก"

"ลืมอะไรขอรับ"

"พวกเรายังไม่ได้แนะนำตัวกับพวกเขาเลย ชื่อเสียงเรียงนามก็ไม่ถาม จะเรียกกันถูกหรือ"

"งั้นแนะนำแค่ครอบครัวนี้พอ อีกหกคนไม่ต้องหรอก"

"อ้าว ทำไมล่ะ เ๽้าไม่อยากรู้จักพวกเขาหรือ"

"บุรุษหนุ่มรูปงามทั้งสี่ กับสตรีเยาว์วัย คงไม่มีสิ่งใดให้ท่านพ่อหรือท่านแม่ต้องเรียกหาเป็๞การส่วนตัวหรอก ใช่หรือไม่ขอรับ"

"....." บางครั้งฟางหยางก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว

"อันบุรุษและสตรี ควรมีช่องว่างให้กัน ยิ่งคนที่แต่งงานแล้ว ต้องซื่อสัตย์เพื่อลูกจะได้ไม่ขาดความอบอุ่นนะขอรับท่านแม่"

"......."

"รู้หน้าไม่รู้ใจ ยิ่งท่านแม่ชอบของแปลก หากหน้ามืดตามัวอยากลองมีชายอุ่นเตียงเพิ่มสักสี่คน เมื่อทำพลาดลงไป ท่านพ่อและข้าคงเสียใจ ตรอมใจจนผอมแห้ง อาจจะถึงขั้นหันไปคบสหายสุราเลยนะขอรับ"

"......"

"ข้าก็ย้ำแล้วหนักหนา อย่าเลือกบุรุษและสตรีที่อ่อนวัยและงดงาม ท่านแม่ก็ไม่เชื่อ ดูสิ ข้าจึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม ช่างโชคดีที่ข้าฉลาดไหวพริบดี"

"......" คำพูดและท่าทางยักไหล่ ๰่๥๹กวนเหลือเกิน ยิ่งตัวอวบๆขาวๆทำท่าแบบนั้นยิ่งน่าฟัดจริงๆ เ๽้าตัวแสบเอ๋ย มันน่ากัดแก้มจริงๆ แถมไม่ใช่แค่นางที่เงียบ คนทั้งหมดต่างก็เงียบและมองด้วยสายตาตกตะลึง!!

"ข้าหวังว่า พวกท่านจะรับมือไหวนะ ฝากด้วย!"

" ○ _○ " คนทั้งสิบทำตาโต หน้าตาตลก ราวกลับถูกสั่งให้ทำอะไรที่น่ากลัว!!

"ลูกข้าเป็๞เด็กฉลาด ตามเขาให้ทันล่ะ ไม่เช่นนั้น พวกเ๯้าได้ตกตะลึงไปตลอดชีวิตแน่ๆ และที่สำคัญพวกเ๯้าเด็กน้อยสองคนต้องเป็๞คนสนิทของหยางเอ๋อ เข้าใจไหม"

"ท่านพ่อท่านแม่ข้ากลัว" เด็กชายสองคนนั้นหันไปจับแขนบิดามารดา

"......"

___________________________________________