ผ่านไป428ปี นับจากเหตุการณ์ที่ได้เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของผู้คนบนโลกไปจนหมดนับั้แ่พระเ้าได้มอบบททดสอบให้กับโลกหรือการเดิมพัน
ผ่านมากว่า4ศตวรรษที่มนุษย์และเผ่าพันธุ์ต่างๆร่วมมือกันเคลียร์เกมของพระเ้าได้สองเกมแต่ว่าความคืบหน้านี้มันเล็กเกินไปเพราะยังเหลืออีก11เกมที่ต้องเคลียร์กับเวลาที่เหลือมากกว่าครึ่งแค่นิดเดียว
"เราจะทำยังไงกันดีถึงพระเ้าจะให้ทางรอดกับพวกเราแต่มันเหมือนกับทำให้เราดิ้นรนกันมากกว่าแบบนี้สู้ตายๆไปดีกว่าจะได้มานั่งปวดหัว"
ชายในชุดเกราะสีทองอรามนั่งตัดพ้ออยู่ใต้ต้นไม้หน้าหอคอยที่ตั้งตงานอยู่เบื้องหน้า
"เอาเถอะ เฟตัล ยังไงก็ดีกว่าไม่มีทางเลือก เราทุกคนก็ต่างก็อยู่ได้นานยิ่งมีพลังเวทย์สูง อีกอย่างนะการมีชีวิตที่ยาวย่อมได้เจอสาวงามมากมายแค่คิดก็สนุกแล้ว ไหนจะมีเผ่าพันธุ์สถานที่ต่างๆให้เที้ยวเล่นแค่คิดก็สนุกแล้ว"ชายในชุดนักเวทย์สีดำกล่าวขึ้นด้วยตาที่ลุกเป็ประกาย
"ไอ้โรคจิตเ้าก็คิดได้แค่นี้แหละทั้งชีวิตเลยไม่มีใครเอา"สาวสวยผมบลอนด์มองเหยียดมาทางเมโต้ชายหนุ่มนักเวทย์
"ไม่นะข้าไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่ในหัวเลยมีแต่เ้านั้นแหละที่คิด ยัยนักบวชจอมถึก!!"
"พูดแบบนี้จะเอาหรือไงไอ้นักเวทย์ขี้ก้าง"
"ก็เข้ามาสิว่ะพ่อจะซัดให้น่วมเลย"เม้โต้ดึงแขนเสื้อขึ้นพร้อมเดินไปทางเอริที่เตรียมตัวอยู่เช่นกัน
"พอทั้งสองคนนั้นแหละอายเด็กบ้าง"นักดาบที่เดินมาพร้อมกับเด็กสาวที่นั่งอยู่บนไหลของเขาเดินเข้ามาห้ามปรามทั้งสองคนเอาไว้ส่วนเฟตัลได้แต่นั่งสายหัวดูทั้งสองคนทะเลาะกันแต่เขาก็เห็นมันจนชินตาแล้ว
"อย่าลืมสิพวกเรามีหน้าที่อะไรกันเรามาที่หอคอยนี้เพื่อเคลียร์เกมเราไม่ได้มานั่งทะเลาะกันเวลาก็เหลือไม่มากแล้ว"เคตัสนักดาบหัวหน้ากลุ่มเอยเตือนสติทั้งสองเด็กสาวที่อยู่บนไหลของเขาก็พยักหน้าเชิงบอกว่า
'พวกบ้ามาเพื่อพิชิดนะไม่ได้มาทะเลาะ'
ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันก็มีเหงาร่างที่ดูหิวโซกำลังโผล่มาที่ข้างหลังของเฟตัล มือที่ดูอ่อนแรงจับมาที่ไหลของเฟตัวทำให้เขาใจนเผลอเหวี่ยงแขนใส่ร่างที่หิวโซเข้าอย่างจัง
ตู้มมม
ร่างนั้นลอยกระแทกเข้าต้นไม้อีกต้นเข้าอย่างจังจนต้นไม้หัก ทั้งกลุ่มต่างหันไปมองทิศทางที่ร่างนั้นพุ่งไปสิ่งที่ทุกคนเห็นคือร่างของชายหนุ่มในชุดชาวบ้านเก่าๆกำลังลุกขึ้นด้วยท่าทางอ่อนแรงและค่อยๆก้าวเดินมาทางกลุ่มของเฟตัส
ณ ตอนนี้ทุกคนพร้อมสู้แล้วไม่รู้ว่าร่างตรงหน้าคืออะไรและ้าอะไรแต่พวกเขาก็ต้องเตรียมสู้ไว้ ร่างนั้นค่อยๆเดินมาใกล้เรื่อยๆ จากนั้นร่างที่โซเซก็เงยหน้าขึ้นมาจ่องมองพวกเขาอย่างหิวกระหายและพุ่งมาจับไหลของเมโต้
โดยที่ทุกคนไม่ทันตั้งตัวร่างนั้นก็จ่องมองมาที่ตาของเมโต้และพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
"มะ...มีข้าวให้ขะ..ข้ากินหรือเปล่าข้าหิวมะ..ไม่ไหวแล้ว"ร่างนั้นพูดขึ้นมาก่อนที่จะพุบตัวลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง
ทุกคนในกลุ่มต่างมองหน้ากันเองพวกเขาได้แต่คิดในใจ
'มาขอข้าวทำไมไม่เดินเข้ามาแบบปกติกันว่ะ'
จากนั้นเด็กสาวที่อยู่บนไหล่ของเฟตัสก็โดดลงมาและล่วงมือเข้าไปในถุงมิติและหยิบเนื้อตากแห้งและขนมปังออกมาและยื่นให้ร่างนั้น
เมื่อได้กลิ่นอาหารร่างนั้นก็ลุกขึ้นมา
"ขอบใจมาก"จากนั้นเขาก็หยิบมากินอย่างหิวโซเขายัดขนมปังและเนื้อเข้าปากอย่างมูมมาม ดูท่าเขาน่าจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว
"ข้าขอน้ำหน่อย"เขาทุบอกตัวเอง เหมือนขนมปังจะติดคอเพราะกินเร็วเกินไป
"ข้าไม่มีน้ำมีแต่นี้ ขอโทษด้วยที่ซัดเ้าไปเมื่อครู่"เฟตัลยื่นเหยือกเหล้าให้ก็ เขาไม่ลังเลหยิบเหล้า
จากมือเฟตัลมาดื่มอย่างอย่างรวดเร็ว
ทั้งกลุ่มยื่นมองเขารอเขากินอาหารให้เสร็จจะได้ถามสักทีว่าเขามาจากไหนทำไมถึงได้มาหิวโซอยู่ที่ที่อันตรายแบบนี้แต่คิดไปคิดมาทำไมคนที่แต่งตัวเหมือนชาวบ้านธรรมดาโดนเฟตัลที่เป็นักรบขั้น5ซัดเข้าไปถึงไม่เป็ไรยังพุ่งเข้ามาประชิดเมโต้ได้โดยที่พวกเขาป้องกันไม่ทัน
พวกเขารอจนชายหนุ่มตรงหน้ากินเสร็จเคตัสจึงได้เอยปากถาม
"ว่าแต่เ้ามาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง"ชายหนุ่มที่พึ่งกินข้าวเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมาตอบ
"อ่อข้าชื่อเวอาร์ พวกเ้าไว้ใจคนง่ายเกินไป..."
..........................................
________________________________________________
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับมีคำแนะนำอะไรก็บอกได้นะครับสั้นไปยาวไปยังไงก็บอกนะครับ
8K
