ตอนที่ 2 เกิดเื่
เมื่อทั้งสองเข้ามานั่งในรถขุนพลก็ถอดเสื้อของตัวเองที่สวมใส่อยู่ออก เนื่องจากอากาศด้านในรถค่อนข้างร้อนถึงแม้ว่าจะเอากระจกลงข้างละหน่อยแล้วก็ตาม จากนั้นเขาก็หลับไปยังไม่ทันได้คุยอะไรกันเลยด้วยซ้ำ ส่วนตะวันเธอนั่งมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้นจนตัวเองเผลอหลับตามไปเช่นกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น
่เช้ามืดท้องฟ้าเริ่มสางอากาศโดยรอบจะเย็นกว่าปกติภายในรถมีหญิงชายสองคนกำลังนอนหลับไม่รู้เื่อยู่ในนั้น
"ตื่นๆเก็บของเว้ย" เฮียกล้ามาที่บ้านสวนแต่เช้าปลุกคนโน้นคนนี้ให้ลุกขึ้นมาช่วยกันเก็บข้าวเก็บของงานแต่งเมื่อวานนี้
"มาแต่เช้าเลยนะ" เฮียผาเ้าบ่าวของงานตื่นแล้วเช่นกันเขาเดินลงมาจากชั้นบนด้วยใบหน้าสดชื่นมีความสุข
"อ้าวเฮีย...เข้าหอคืนแรกเป็ยังไงบ้าง" ได้กันตั้งนานแล้ว!แถมเ้าสาวก็ตั้งท้องแล้วด้วย ไม่รู้คนถาม้าอะไร...เฮียผาคิดในใจ!
"หลับเป็ตาย แล้วไอ้ตะวันล่ะ เมื่อคืนมันนอนไหน"มองไปรอบๆไม่เห็นน้องสาวก็เลยถามไปอย่างนั้นแก้เขินที่เมื่อครู่โดนถามถึงเื่เข้าหอคืนแรก
"อ้าว...เมื่อคืนมันไม่ได้กลับบ้านนะ เฮียสิงห์ตื่นๆน้องสาวเราล่ะนอนไหน" มองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีเฮียกล้าจึงหันไปเขย่าตัวเฮียสิงห์ให้ตื่นขึ้น
"ไม่รู้ว่ะ หนาวขอผ้าห่มอีกผืนซิ"อากาศในสวน่เช้าค่อนข้างเย็นจริงๆทุกคนที่กำลังนอนหลับอยู่ตามพื้นก็ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมานั่งส่วนมากจะเป็ญาติๆคนบ้านไกลกับเมาขับรถกลับบ้านไม่ไหว
"ตื่นเลยๆ ลุกขึ้นช่วยกันเก็บของก่อนเดี๋ยวค่อยนอนใหม่"ในขณะที่เฮียกล้ากำลังปลุกเฮียสิงห์ให้ตื่นเฮียผาก็มองไปรอบๆบ้านหาน้องสาวแต่ก็ไม่เจอ
"ไอ้กล้าแล้วตะวันล่ะ" ทั้งสองพี่น้องหันมามองหน้ากันอีกครั้ง รู้สึกตงิดใจแปลกๆ
"แล้วไอ้พลล่ะ มันนอนไหน ผมเห็นรถมันยังจอดอยู่ทางโน้น"เฮียกล้ามองไปรอบๆบ้าน ซึ่งทุกคนก็ลุกขึ้นมานั่งกันหมดแล้ว แต่ก็ไม่เห็นขุนพลแต่เห็นรถยังจอดอยู่แสดงว่าเ้าของรถยังไม่ได้กลับ
"ไปดูซิ" ทั้งสองคนพี่น้องเดินตรงไปที่รถของขุนพลทันที ขายาวๆก้าวฉับๆภาวนาขออย่าให้เป็อย่างที่คิด
ทันทีที่มาถึงรถฟอร์จูนเนอร์สีขาวของขุนพลที่จอดอยู่ทั้งสองคนพี่น้องชะโงกหน้ามองเข้าไปที่ด้านในรถ
"ไอ้ตะวันอยู่ในนี้จริงๆด้วย" ภาพที่เห็นขุนพลไม่ได้ใส่เสื้อทั้งคู่กำลังนอนกอดกันกลม โดยหันหน้าเข้าหากันทันใดนั้นประตูรถข้างหนึ่งก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนด้านนอก
"ตื่นๆ ไอ้พลมึงทำอะไรน้องกูเนี่ย" เสียงเฮียผาดังลั่นจนลูกน้องในสวนและเฮียสิงห์ได้ยินเข้าก็รู้เลยว่าน่าจะเกิดเื่ขึ้นทั้งหมดจึงรีบพากันเดินเข้ามาดู
ทางด้านขุนพลกับตะวัน เมื่อได้ยินเสียงเฮียผาดุก็เริ่มรู้สึกตัวทั้งสองขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นทันทีที่ทั้งคู่ลืมตาตื่นขึ้นมามองหน้ากันก็รู้สึกใ ต่างคนต่างผละออกจากกันสภาพเปลือยท่อนบนของขุนพลทำให้คนที่มองเข้ามาคิดไปต่างๆนานา
"ตะวัน...เอ็งมานอนอยู่ในนี้ได้ยังไง" ตะวันลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งที่เห็นไม่ได้น่าใเท่ากับใบหน้าของพี่ชายทั้งสามคนของเธอตอนนี้นอกจากจะไม่พอใจแล้ว น่าจะเอาเื่เฮียพลด้วย
"เฮียไม่มีอะไรนะ แค่เมาแล้วก็หลับไปเฉยๆ"ตะวันมองหน้าขุนพลแล้วรีบพูดแก้ต่างให้เขาทันที ในขณะที่เ้าตัวนั่งเงียบเพราะสภาพที่ตื่นขึ้นมาเห็น ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆแต่ก็เอื้อมมือไปหยิบเสื้อที่ถอดออกเอาขึ้นมาสวมกลับเข้าที่เดิมก่อนที่จะมีคนเขามามุงดูกันมากกว่านี้
"จะไม่มีอะไรได้ยังไง นอนกอดกันกลมขนาดนี้"ทางด้านขุนพลแค่กลืนน้ำลายลงคอยังรู้สึกยากตอนนี้สมองของเขามึนไปหมดคิดอะไรไม่ออกเลย
".........."ตะวันก้มหน้าลง ไม่รู้จะพูดอะไร ต่างคนต่างเมาแล้วก็หลับไปส่วนเื่กอดเธอไม่แน่ใจ แต่มากกว่านี้ไม่มีแน่นอน
"ไงมึง ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ ลงมา!" เฮียผาฉุนหนักเขากระชากคอเสื้อของขุนพลให้ลงมาจากรถ หวังจะสั่งสอนสักทีสองที
"ผมไม่มีอะไรจะพูด"
"ตะวันลงมา" เฮียสิงห์ดึงน้องสาวลงมาจากรถคันที่นั่งอยู่เช่นกันตอนนี้บริเวณรถเต็มไปด้วยผู้คนที่พากันเดินเข้ามาดูแต่ก็เป็คนสนิททั้งนั้นไม่มีคนอื่น
"เฮีย...ค่อยๆพูดกันก็ได้เมื่อคืนต่างคนต่างเมาอาจจะไม่ได้มีอะไรมากกว่าที่เห็นก็ได้"เฮียกล้าใช้คำว่าอาจจะ เนื่องจากสภาพที่เห็นทั้งสองคนนอนอยู่ด้วยกันจึงไม่กล้าฟันธงว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ผัวะ! ผัวะ!" เฮียผาปล่อยหมัดทันทีไปที่ใบหน้าของขุนพลสองทีเต็มแรงจนขุนพลเซและล้มลงไปนั่งอยู่กับพื้นซึ่งเ้าตัวก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะสู้กลับแต่อย่างใด
"เฮียๆใจเย็นก่อน" เฮียกล้ารีบรั้งตัวเฮียผาออกไม่ให้เข้าไปซ้ำส่วนตะวันเมื่อเห็นขุนพลโดนเฮียผาต่อยเธอจึงรีบวิ่งเข้ามาประคองให้ขุนพลรีบลุกขึ้นยืน
"ไอ้กล้ามึงถอยไป วันนี้กูจะเอาเืหัวมันออก"
"ไม่นะเฮีย ไม่มีอะไรจริงๆหนูสาบานได้" ตะวันรีบพูดช่วยขุนพลอีกครั้งในขณะที่เ้าตัวยืนเงียบ ริมฝีปากได้เื
"เฮีย...มีเื่อะไรกันคะ"ในขณะนี้เองนาราเ้าสาวหมาดๆได้ยินเสียงเอะอะของผู้เป็สามีเธอจึงรีบเดินเร็วๆเข้ามาดู
"ไอ้พลมึงกลับบ้านไปก่อนป่ะ"เป็เสียงของเฮียกล้าบอกให้เพื่อนกลับบ้านไปก่อนขุนพลจึงเดินไปเปิดประตูทางด้านคนขับเตรียมที่จะขึ้นไปนั่ง
"เฮียพล!" ตะวันร้องเรียกขุนพลเสียงดังเขาจึงหันกลับมามองหน้าเธออีกครั้ง
"หนูขอโทษ" ตะวันคิดว่าตัวเองเป็คนทำให้เื่วุ่นวายนี้เกิดขึ้นถ้าเมื่อคืนเธอไม่ขึ้นมานั่งบนรถกับเขา ขุนพลก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้
"เราไม่ผิดหรอก เฮียผิดเอง" ขุนพลพูดแค่นี้ จากนั้นเขาก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปตอนนี้เ้าถิ่นกำลังมีอารมณ์ ขืนอยู่ต่อไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรเขาจึงขับรถกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าก่อน จะเอายังไงเดี๋ยวค่อยว่ากันใหม่
#ขุนพล
สวัสดีครับผมขุนพล ผมมีอาชีพหลักคือทำรีสอร์ต ผมอยู่กับแม่และหลานชายหนึ่งคนในบริเวณบ้านที่ผมอยู่มีบ้านสองหลัง มีบ้านแม่กับบ้านผม แม่ของผมชื่อประนอมอยู่กับหลานชายชื่อไอ้หยก ไอ้หยกมีอายุ 17 ปีกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เป็ลูกของพี่ชายส่วนพี่ชายของผมไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ กับภรรยาใหม่พ่อกับแม่ของหยกแยกทางกันั้แ่หยกตัวเล็กๆ ผมกับแม่จึงเอาหยกมาเลี้ยงไว้เอง
ส่วนแม่ของผมท่านมีอาชีพทำขนมขายส่งตามร้านกาแฟและร้านสะดวกซื้อทั่วๆไป
????????????????????
346
![师兄 ศิษย์พี่... ท่านงามเกินไปแล้ว [แต่งจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618408943_65406544.webp)
