อีกฟากของป่าไผ่
“ต้นนี้เ้าค่ะท่านน่าจะกำลังดีเลย”ชิงเถาชี้เลือกต้นไผ่ที่้ากับบิดา ตอนนี้ชิงเถา จิ้นสิงตามด้วยสองแฝดอยู่ที่ท้ายจวนที่มีไผ่ขึ้นกันอยู่หนาแน่นจนเป็ป่าทอดยาวมองไม่เห็นอีกด้านของป่าด้วยซ้ำป่าไผ่นี้มีต้นไผ่อยู่เยอะแยะมากเ้านายในจวนเลยไม่ได้ห้ามอะไรถ้าพวกบ่าวจะมาตัดไปใช้ประโยชน์กันโดยชิงเถาเลือกต้นที่ไม่แก่นักเนื่องจากนางต้องเอาไปดัดขึ้นโครงนั่นเอง
“ได้ เ้าเอาต้นประมาณนี้ใช่ไหมพ่อจะได้เลือกถูก” จิ้นสิงถามบุตรสาว
“เ้าค่ะท่านพ่อ สัก 2ต้นสำหรับทำของขาย กับอีกสัก 3 ต้นสำหรับทำโต๊ะวางเ้าค่ะ” ชิงเถาบอกกับจิ้นสิง
“ได้ มา เ้าทั้งสองมาช่วยพ่อทางนี้”จิ้นสิงเอ่ยเรียกลูกชายทั้งสองให้มาช่วยกัน
““ขอรับ”” สองแฝดขานรับ
“ท่านพ่องั้นข้าขอเดินอยู่แถวนี้นะเ้าคะเผื่อเจออะไรน่าสนใจ” ชิงเถา
“อย่าไปไกลมากล่ะ” จิ้นสิงเตือนบุตรสาว “เ้าค่ะ” ชิงเถา
หลังจากบอกกับบิดาแล้วชิงเถาก็เดินเข้ามาด้านในป่าไผ่ลึกขึ้นตอนนี้นางกำลังมองหาอะไรนี่น่าสนใจนอกเหนือจากพวกต้นไผ่ที่ขึ้นอยู่หนาแน่นพวกนี้ซึ่งนางไม่ลืมที่จะทำสัญลักษณ์ไว้ตามทางที่เดินผ่านมาไม่งั้นนางมีสิทธิจะหลงได้เดินมาไม่นางนักชิงเถาก็เห็นอีกด้านของป่าไผ่มีหลังคาเรือนดูหลายหลัง ทำให้นางยิ่งสงสัยแล้วรีบเดินไปดูอีกฝั่งให้ได้ว่าเป็จวนของใคร
“อ่าป่าไผ่กั้นจวนทั้งสองไว้แค่นั้นรึ ไม่มีกำแพงกั้นด้วยซ้ำ” ชิงเถาพูดขึ้นเมื่อมองเห็นเรือนอีกฝากหนึ่งโดยไม่ได้มีกำแพงมากั้นไว้ เมื่อนางมองพิจารณาดูดีๆแล้วอีกฝั่งไม่น่าจะใช่จวนของบุคคลทั่วไป เพราะรูปทรงที่แปลกตาคล้ายกับอารามซักพักนางเห็นหญิงวัยกลางคนที่เดินออกมาจากเรือนหลังนั้นใส่ชุดสีขาวบนหัวหามีเส้นผมเพียงเส้นไม่ชิงเถานางจึงสรุปได้ว่าจวนอีกฝากหนึ่งนี้นั้นคืออารามชีนั่นเอง
หลังจากชิงเถาเดินแยกมาจากบิดากับน้องชายก็สักพักแล้วนางจึงคิดที่เดินกลับเนื่องจากสิ่งที่นางสงสัยนั้นนางก็รู้แล้วชิงเถาเดินกลับมาทางเดินที่ทำสัญลักษณ์ทำให้นางเดินมาออกมาได้เร็วขึ้น
“เถาเอ๋อร์ลูกอยู่ไหน เถาเอ๋อร์”จิ้นสิง
“พี่รองท่านอยู่ไหน” “พี่รองไม่ต้องซ่อนแอบกับพวกข้าหรอกออกมาเถอะ” สองแฝด ตอนนี้ทางฝั่งของสามพ่อลูกหลังจากที่จัดการกับต้นไผ่เสร็จแล้วเตรียมจะนำกลับไปเก็บที่จวนเพื่อที่จะกลับไปทำงานต่อ่บ่าย แต่กลับไม่เจอกับชิงเถา นางบอกว่าจะเดินอยู่แถวนี้พวกเขาก็เดินตามหาจนทั่วแล้วกลับไม่เจอ
“หรือว่าพี่รองเข้าไปลึกกว่านี้ขอรับท่านพ่อ”ิเลี่ยนเอ่ยถามบิดา
“อาจจะเป็ไปได้งั้นเรารีบเข้าไปหาพี่สาวเ้ากันเถอะ”จิ้นสิงบอกกับบุตรชายทั้งสอง แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้เข้าไปลึกกว่านี้ก็เจอกับชิงเถาที่รีบวิ่งออกมาเช่นกันทางด้านชิงเถาหลังจากนางออกมาได้ยินเสียงเรียกหาตนจึงรีบวิ่งออกมา
“มาแล้วเ้าค่ะ ชิงเถามาแล้ว” เมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้าของบิดาและน้องชายแล้วนางก็หยุดยืนหอบแฮกๆ
“เ้าเข้าไปถึงไหนเถาเอ๋อร์เผื่อเกิดอันตรายขึ้นใครจะช่วยเ้าทัน”จิ้นสิงดุบุตรสาว
“ขอโทษที่ทำให้ทุกป็นห่วงเ้าค่ะข้าแค่เดินเล่นเข้าไปเรื่อยๆเผื่อมีอะไรน่าสนใจ” ชิงเถาบอกออกมา
“แล้วมีอะไรน่าสนใจหรือไม่พี่รอง”หลิงลู่ถามกลับด้วยความอยากรู้
“มีสิๆ อีกฝากของป่าไผ่นี้นะมีอาราม”ชิงเถายังไม่ได้ตอบน้องชายออกไปบิดาก็เอ่ยตัดขึ้นมาก่อน
“เื่นั้นพักไว้ก่อนเถอะตอนนี้ก็บ่ายแล้วเราต้องรีบกลับไปทำงานต่อได้แล้วนะ” จิ้นสิงบอกกับทุกคนพร้อมเดินนำออกไปจากป่าไผ่จากนั้นแบกเอาไผ่ที่ตัดเป็ท่อนแล้วใส่บ่าจิ้นสิงอาสาแบกกลับไปเก็บเองโดยไม่ให้ลูกๆของเขาต้องลำบากเลย
ตอนเย็นหลังจากเสร็จสิ้นงานของจวนแล้วทุกคนมานั่งล้อมวงกันในห้องพักเพื่อวางแผนแบ่งหน้าที่การทำตาข่ายดักฝันสำหรับนำไปขายนั่นเอง
“นี่เ้าค่ะท่านพ่อไผ่ที่นำมาข้าอยากให้นำมาเหลาไว้สำหรับทำเป็โครงกลมๆแบบนี้ อาจจะหลายขนาดหน่อยโดยอันใหญ่สุดซักประมาณ 1 เชียะ (ประมาณ 33.33 ซม. หรือ 1/3 เมตร)อันใหญ่อาจจะไม่กี่อันนอกนั้นก็ลดลั่นกันมาเ้าค่ะโดยเราจะทำไปพร้อมๆกันเมื่อท่านพ่อเหลาไม้เสร็จ ข้า ท่านแม่แล้วก็พี่ใหญ่ก็จะเริ่มทำกันเลยได้เสร็จเป็อันๆไปเ้าค่ะ” หลังจากแบ่งแยกหน้าที่กันเรียบร้อยคืนนี้จะเป็คืนแรกที่ช่วยกันทำเลย ทำงานเช่นนี้อาจจะต้องใช้แสงมากกว่าปกติซักหน่อยแต่ไม่มีปัญหาเนื่องจากชิงเถานางมีตัวช่วยอยู่
‘เชี่ยนเชี่ยน เ้าทำให้ห้องสว่างกว่านี้ได้หรือไม่แสงเทียนมีแค่นี้จะทำอันใดได้’ ชิงเถาเอ่ยถามแม่ภูตน้อยผู้ช่วยของนาง
‘ได้สิเื่เล็กน้อยแค่นี้สบายมาก’เชี่ยนเชี่ยนบอกกลับด้วยท่าทางสบายๆแล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาร่ายมนต์อะไรของนางครู่หนึ่งทั้งห้องก็ค่อยเริ่มสว่างขึ้นโดยไม่ให้ทุกคนสงสัยมากนัก
“วันนี้เทียนสว่างดีจริงๆมาเรามาเริ่มทำงานให้ได้เยอะๆกันเถอะ” จิ้นสิงเอ่ยบอกกับทักคนหลังจากที่เริ่มเหลาไม้ไปได้สักครู่แล้วรู้สึกว่าตนจะมองอะไรได้ชัดเจนขึ้นโดยมีสองแฝดเป็ผู้ควบคุมการทำงานนั้นเอง
หลังจากจิ้นสิงเหลาไม้อันแรกเป็อันใช้ได้แล้วชิงเถาก็มาเริ่มสอนพี่สาวกับมารดาใช้เศษผ้าที่ได้มาโดยไม่ต้องเสียซักอีแปะกับเส้นด้ายที่ซื้อมาเริ่มทำก่อนโดยนางคิดว่าจะใช้เศษผ้าที่ได้มาให้หมดก่อนหากยังไม่พอจึงจะใช้ผ้าที่ซื้อมาเมื่อทั้งสามคนช่วยกันทำตาข่ายดักฝันอันแรกก็เป็อันเสร็จเรียบร้อยทุกคนในครอบครัวชื่นชมกับผลงานชิ้นแรกกันอย่างเต็มที่เพราะทั้งบ้านเ้านี้นี่แหละสวยที่สุดแล้วแต่สำหรับชิงเถาอันแรกนี้ยังไม่ดีพอนางว่าจะเก็บไว้ใช้เองมากกว่าไม่ใช่เพราะมันไม่ค่อยสวยแต่ว่าเป็อันแรกที่ช่วยกันทำนั่นเอง
“ชิ้นนี้เราทำเสร็จเป็อันแรกงั้นเราน่าจะเก็บไว้เองนะเ้าคะอันต่อไปเราต้องทำให้สวยๆเพื่อที่คนจะได้มาซื้อให้ได้” ชิงเถาพูดขึ้น
“ได้เลย” ทุกคนในครอบครัวขานรับกัน
ทุกคนช่วยกันทำจนตอนนี้ยามจื่อแล้ว(ยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.))จนชิงเถาต้องทั้งบอกทั้งบังคับให้ทุกคนไปเข้านอนได้แล้วแต่ทุกคนก็ขยันซะเหลือเกินอยากจะทำต่อให้ได้หลายอันอยากจะทำจนรุ่งเช้าด้วยซ้ำอาจจะเพราะทุกคนตื่นเต้นเพราะนี่จะเป็รายได้แรกที่ไม่ใช่มาจากค่าแรงจากการเป็บ่าวที่น้อยนิด
2K
