ผู้เฒ่าลู่ย่อมไม่คิดปฏิเสธ อย่างไรเสียทุกคนตรงนี้ล้วนเป็เครือญาติแซ่เดียวกัน การที่พวกเขาเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ก็ทุกข์ตรมมากพอแล้ว หากช่วยเหลืออะไรได้ก็ช่วยเหลือกันไป
แต่เื่นี้เขามองว่าไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องเป็ฝ่ายออกปากเสนอความช่วยเหลือ หากแต่ต้องเตรียมพร้อมรอให้ความช่วยเหลืออีกฝ่ายเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาเป็ฝ่ายมาขอความช่วยเหลือแล้ว ชายชราจึงสามารถดำเนินการตามขั้นตอนต่อไปได้
เขาปาดน้ำตาแห่งความหดหู่ แล้วประคองหลานชายให้ลุกขึ้น “เอาละฟู่กุ้ย พวกเราเป็ญาติกันทั้งนั้น ต่อให้เ้าไม่เอ่ยปากขอ อาสามก็คิดหาทางช่วยเ้าอยู่แล้ว ระหว่างทางพวกเราได้ม้ามาสี่ตัว ทำให้การเดินทางสะดวกขึ้นมาก ข้าจะให้เ้าใหญ่กับเ้ารองเข้าเมืองเอาม้าไปขายสักสองตัวแล้วเอาเงินตรงนั้นมาช่วยพวกเ้าทุกคนจ่ายค่าผ่านด่านก็แล้วกัน”
“ท่านอาสาม ขอบคุณมากขอรับ! ท่านช่างจิตใจประเสริฐเหลือเกิน!”
ลู่ฟู่กุ้ยหลั่งน้ำตาจนใบหน้าเปียกปอน ชาวบ้านตระกูลลู่คนอื่น ๆ ก็รีบคุกเข่าลงตรงหน้าชายชราเพื่อขอบคุณ ดังคำที่ว่า ‘ยามลำบากจึงได้เห็นน้ำใจไมตรี’ ในสถานการณ์เช่นนี้ท่านอาสามยังนึกถึงพวกเขา น้ำใจนี้ยิ่งใหญ่ยิ่งนัก!
“ท่านอาสามวางใจได้ ถึงอันโจวเมื่อไรพวกเราจะหาทางเก็บเงินมาคืนท่านให้เร็วที่สุด!”
ฝ่ายได้รับน้ำใจก็หาใช่คนไร้มโนธรรม รู้ดีว่านี่คือการยืม ไม่ใช่ของที่ได้มาเปล่า ๆ
เหอจิ่วเหนียงกล่าว “ทุกคนมาลงชื่อที่ข้า ข้าจะดูว่าต้องใช้เงินทั้งหมดเท่าไร ตอนที่พี่ใหญ่กับพี่รองไปขายม้าจะได้เรียกราคาได้ หลังจากนั้นก็มาเขียนสัญญาการกู้ยืมกัน ทั้งหมดก็เป็อันเรียบร้อยเ้าค่ะ”
‘สัญญาการกู้ยืม’?
วิธีการนี้เป็สิ่งที่ทุกคนคิดไม่ถึง นางซุนเหลือบมองสะใภ้ปราดเปรื่องด้วยความพึงพอใจ อีกทั้งยังช่วยเสริม “ทุกคนไม่ต้องคิดมาก จำนวนคนมันเยอะ ลงบันทึกเอาไว้หน่อยก็ดี!”
“ใช่ ๆ ๆ เป็สิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว ท่านอาสามกับท่านอาสะใภ้ช่วยเหลือพวกเราถึงขนาดนี้ พวกเรายังต้องคิดเล็กคิดน้อยอีกทำไม เพียงแต่...เขียนสัญญาการกู้ยืมอะไรนี่ต้องเขียนอย่างไรล่ะ พวกเราไม่รู้หนังสือ”
ลู่ฟู่กุ้ยยกมือเกาศีรษะอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พลางยิ้มขัดเขินเล็กน้อย
คนอื่นต่างพยักหน้าเห็นด้วย ชาวบ้านไกลปืนเที่ยงอย่างพวกเขาน้อยคนนักที่จะรู้หนังสือ
เหอจิ่วเหนียงอธิบาย “ตอนเด็ก ๆ ข้าเคยร่ำเรียนตัวหนังสือมานิด ๆ หน่อย ๆ เขียนสัญญาแค่นี้ไม่มีปัญหา ทุกคนแค่ประทับลายนิ้วมือก็พอเ้าค่ะ”
ทุกคนกระจ่างแจ้งในทันใด ตอบตกลงโดยไม่มีใครคัดค้าน จากนั้นพากันเข้ามาแจ้งจำนวนคนในครอบครัว เหอจิ่วเหนียงประมวลผลในหัว ก่อนบอกกับพี่ชายสามีทั้งสอง “พี่ใหญ่ พี่รอง มีผู้ใหญ่สิบเจ็ดคน เด็กห้าคน ต้องใช้เงินทั้งหมดหกสิบเอ็ดตำลึงเ้าค่ะ ม้าสองตัวนี้เป็ม้าพันธุ์ดีทั้งคู่ ต่อให้สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ค่อยจะดีก็น่าจะขายได้มากกว่าเจ็ดสิบตำลึงแน่นอน พี่ใหญ่กับพี่รองลองเรียกราคาตามนี้ดูนะเ้าคะ”
มือสังหารเ่าั้ขี่ม้ามาจากหนานไท่จนถึงที่นี่ระยะทางไม่น่าต่ำกว่าพันลี้แน่นอน หากเจอคนใจดีดูม้าเป็เข้าละก็ ราคาอาจสูงขึ้นได้มากกว่าเจ็ดสิบตำลึงด้วยซ้ำ แต่เหอจิ่วเหนียงไม่ได้หวังเรียกร้องราคาสูงลิ่วขนาดนั้น ขอเพียงสามารถแก้ไขปัญหาตรงหน้านี้ได้ก็พอแล้ว
“อืม พวกข้าทำได้แน่นอน!”
ลู่จิ้งซวนตอบรับหนักแน่น เหอจิ่วเหนียงกำชับอีกครั้ง “อย่าลืมไปที่ร้านตำรา ซื้อกระดาษกับพู่กันมาด้วยนะเ้าคะ ข้าจะเอามาเขียนสัญญาการกู้ยืม”
ชายหนุ่มตอบรับอีกครั้ง จากนั้นเริ่มจัดเตรียมที่พัก คืนนี้พักผ่อนให้หายเหนื่อย เช้าวันรุ่งขึ้นจึงจะมีแรงไปจัดการเื่ต่าง ๆ
“เสี่ยวจวี๋จื่อ! ลูกข้า! พวกเ้าหยุดเดี๋ยวนี้! เอาลูกข้าคืนมานะ!”
ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมพักผ่อนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องคร่ำครวญของซุ่ยเอ๋อร์ดังขึ้น
เหอจิ่วเหนียงหันไปมอง พบผู้ลี้ภัยกลุ่มหนึ่งฉวยโอกาสตอนที่พวกผู้ใหญ่เผลอ แอบอุ้มเสี่ยวจวี๋จื่อไป
“ช่วยลูกข้าด้วย! โปรดพวกท่านช่วยลูกข้าด้วย! ช่วยลูกข้าด้วย!!!”
ขาของลู่ต้าผิงาเ็ไม่อาจวิ่งตามไปได้ ซุ่ยเอ๋อร์นึกขึ้นได้ว่าฮูหยินเจียงส่งองครักษ์สองคนมาคุ้มกัน จึงรีบวิ่งพรวดพราดเข้าไปเกาะขาขอความช่วยเหลือจากพวกเขา เฉิงเคอชักดาบวิ่งตามไป
ผู้ลี้ภัยกลุ่มนั้นหิวโหยจนเสียสติไปแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาประเมินสถานการณ์และพบว่ามีบุคคลที่ไม่อาจล่วงเกินได้อยู่จึงยังไม่กล้าลงมือ กระทั่งรอจนฟ้ามืด และครอบครัวสามีขาพิการก็เป็เป้าหมายของพวกเขา
คนหิวโหยมาหลายวันร่างบอบบางไร้เรี่ยวแรงจะสู้แรงขององครักษ์ร่างกำยำได้อย่างไร เพียงพริบตาผู้ลี้ภัยเ่าั้ก็ถูกเฉิงเคอขวางเอาไว้ได้
“อย่าเข้ามานะ! หากเข้ามาข้าจะบีบคอเด็กนี่ให้ตายซะ!” ผู้ลี้ภัยเห็นคนตรงหน้าถือดาบอยู่ในมือก็หวาดกลัวมากเช่นกัน แต่ยังกัดฟันข่มขู่ออกไป
เฉิงเคอแค่นเสียงเย้ยหยัน “เ้าคิดว่าจะเร็วสู้ข้าได้อย่างนั้นหรือ?”
สิ้นเสียง ผู้ลี้ภัยคนนั้นก็ถูกปาดคอทันที ตายโดยที่ไม่ทันตั้งตัว
เสี่ยวจวี๋จื่อหวาดกลัวอย่างมาก เฉิงเคออุ้มเด็กน้อยน่าสงสารไว้ในอ้อมแขน ซุ่ยเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามารับตัวบุตรชายด้วยความตื่นตระหนก ร้องไห้พลางปลอบโยนแม้ว่าตัวเองก็เสียขวัญไม่น้อยก็ตาม “ไม่ต้องกลัวนะลูก ไม่ต้องกลัว…”
ผู้สมคบคิดที่เหลือเห็นสหายร่วมกลุ่มตายอย่างอนาถก็เกิดใจเสียอย่างมาก ไม่นึกเลยว่าชายพกดาบสองคนนี้จะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ทันใดนั้นก็ไม่มีใครกล้าลองดีอีก วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ลี้ภัยคนอื่น ๆ ที่เป็คนดีแต่อยู่ด้วยความหวาดระแวงมาตลอดเห็นดังนั้นต่างก็แอบย้ายตัวเองเข้าไปใกล้ชาวบ้านตระกูลลู่ ด้วยหวังว่าหากอยู่ใกล้พวกเขาจะต้องปลอดภัยแน่นอน
เหอจิ่วเหนียงให้เหลยจื่อนำกระบอกน้ำไม้ไผ่สองกระบอกไปให้พวกเฉิงเคอ เพื่อเป็การขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ
เฉิงเคอกระหายน้ำอยู่พอดีจึงยกดื่มทันทีหนึ่งอึกใหญ่ ทันใดนั้นก็ััได้ถึงรสหวาน จึงเหลือบมองเหอจิ่วเหนียงด้วยความประหลาดใจ แต่กลับเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกล่อมลูกน้อยนอน
เฉิงเคอขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้แตกต่างจากคนอื่นมาก
.
เมื่อมีเหตุการณ์เชือดไก่ให้ลิงดูเกิดขึ้น ในค่ำคืนนี้คนสกุลลู่จึงนอนหลับได้อย่างวางใจ
เช้าวันต่อมา ทันทีที่ประตูเมืองเปิดสองพี่น้องลู่ก็มุ่งหน้าเข้าเมืองทันที หลังจากสำรวจราคาตลาดแล้วก็ตัดสินใจได้ว่า จะพาม้าไปหานายหน้าที่ทางใต้ของเมือง
นายหน้าผู้นี้ไม่เพียงซื้อขายแรงงานคนเท่านั้น ยังซื้อขายแรงงานสัตว์อีกด้วย
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามชายหนุ่มทั้งสองก็ออกมาจากประตูเมือง หน้าประตูมีลู่ฟู่กุ้ยและพรรคพวกมารอรับ ทันทีที่เห็นคนที่เฝ้ารอออกมาแล้วพวกเขาจึงหันไปะโบอกครอบครัวลู่ที่นั่งอยู่ไม่ไกล
“ข้าไปเจอนายน้อยมีเงินคนหนึ่ง ขายม้าให้เขาได้เงินมาถึงหนึ่งร้อยตำลึงเชียว!”
คนเป็พี่ใหญ่แอบกระซิบบอกคนในครอบครัวทันทีที่มาถึง พร้อมส่งก้อนเงินห้าสิบตำลึงสองก้อนให้กับมารดาด้วยมือสั่นเทา
์! ั้แ่เกิดมาเขาไม่เคยจับก้อนเงินที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน! วันนี้นับเป็บุญของสองมือนี้แล้ว!!
นางซุนเองก็ตกตะลึงอย่างมาก นึกไม่ถึงเลยว่าจะขายม้าได้ราคาสูงถึงเพียงนี้ แต่เป็เพราะหลายวันที่ผ่านมาได้รับเงินมาไม่น้อย หญิงชราจึงปรับอารมณ์ให้เรียบนิ่งได้ นางเก็บก้อนเงินมูลค่าห้าสิบตำลึงไว้หนึ่งก้อน แล้วควักเหรียญออกมาหลายสิบตำลึง เมื่อรวมกับก้อนเงินห้าสิบตำลึงอีกหนึ่งก้อนที่เหลือก็เท่ากับค่าผ่านด่านของทุกคนพอดี จากนั้นเดินไปจ่ายเงินให้กับทหารเฝ้าเวรยามที่ประตูเมือง
เหอจิ่วเหนียงเข้าประตูเมืองเป็คนสุดท้ายเพราะต้องตรวจสอบว่าทุกคนประทับลายนิ้วมือที่นางจนครบแล้วจึงจะเข้าไปได้
ไม่บ่อยนักที่ทหารเฝ้าประตูเมืองจะได้เห็นผ้าขี้ริ้วห่อทองเช่นนี้ ตัวเองได้เข้าเมืองไม่พอยังช่วยเหลือเครือญาติอีก ช่างเป็เื่ที่หาได้ยากจริง ๆ
หลังจากจัดการเื่จ่ายค่าผ่านด่านเรียบร้อย เหอจิ่วเหนียงก็นึกถึงครอบครัวของลู่กุ้ยหลาน จึงลองถามทหารเฝ้าประตูเมือง “พวกท่านพี่ทหาร ข้าขอถามหน่อยสิ พวกท่านเคยเห็นครอบครัวคนขายเนื้อหรือไม่ ผู้ชายสวมเสื้อหม่ากว้า[1] รูปร่างกำยำ เนื้อตัวมีกลิ่นสาบหมูนิดหน่อย เคยเจอบ้างหรือไม่?”
[1] หม่ากว้า (马褂) เป็เสื้อคลุมที่นิยมสวมใส่เมื่อต้องขี่ม้า มีความยาวถึงระดับเอว แขนยาวแต่ไม่ยาวมาก และปลายแขนกว้าง
ตระกูลลู่จ่ายเงินก้อนใหญ่ในครั้งเดียวเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของทหารเฝ้าประตูเมืองจึงเป็มิตรและจริงใจมาก พวกเขานึกคิดอยู่ครู่หนึ่ง
อืม ก็รู้สึกคุ้น ๆ อยู่
“ก็พอจะมีนะ ครอบครัวนั่นมีกันประมาณเก้าคน มีเด็กสามคน เข้าเมืองไปั้แ่สองวันก่อนแล้วละ”
ข้อมูลนี้เติมเต็มความหวังให้ครอบครัวลู่อีกครั้ง เดิมทีนางซุนรู้สึกหมดหวังแล้ว แต่เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงชราก็ราวกับเห็นแสงสว่างรออยู่ตรงหน้า
แม้ไม่อาจยืนยันได้ว่าครอบครัวที่เห็นจะใช่ครอบครัวเดียวกันกับที่ครอบครัวนี้ตามหาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเผยความดีใจเช่นนี้ เหล่าทหารก็ไม่อยากเอ่ยคำใดให้เสียบรรยากาศ
“ท่านแม่ ได้ยินแล้วใช่ไหม บางทีครอบครัวของน้องหญิงอาจคิดว่าอยู่นอกเมืองอันตรายจึงล่วงหน้าไปก่อน เดี๋ยวพวกเราลองเข้าไปหาในเมือง หรือไม่ก็เร่งเดินทางไปอันโจว ระหว่างทางอาจจะตามทันก็ได้ พวกเขามาถึงเร็วกว่าพวกเราแค่สองวัน เราต้องตามทันแน่เ้าค่ะ”
นางซุนกลั้นน้ำตาพลางพยักหน้ารัวเร็ว นางแทบทนไม่ไหว อยากตามไปเสียแต่ตอนนี้!
.
.
.
10K
