เว่ยเหมยหนิงนั่งคิดเส้นทางของนิยายได้ไม่นานก็มีบุรุษสามคนเดินตรงมาที่โต๊ะนาง
"หนิงเออร์คารวะชินอ๋องเพคะ พี่ใหญ่ พี่ชายชาง"
เว่ยเหมยหนิงรีบทำความเคารพชินอ๋องทันทีถามว่ารู้ได้อย่างไรว่าเป็ชินอ๋อง ก็ไม่พ้นใบหน้าเข้ม ดุ แผ่รัศมีน่ากลัว
'คนอะไรหน้าตาหล่อเหลา แค่อยู่ใกล้ขนลุกขนาดนี้สบตาหรือไม่ต้องพูดถึงเดียวหัวใจกำเริบอีก ตอนนี้ยังตายไม่ได้' เว่ยเหมยหนิงตกภวังค์ความคิด
"อืม ตามสบาย ไม่ต้องใช้คำาาศัพท์กับข้า คนกันเองทั้งนั้น" ชินอ๋องกล่าวอนุญาตอย่างใจกว้าง
"ขอบพระทัยเพ เอ่อ เ้าค่ะ" เว่ยเหมยหนิงรีบเปลี่ยนทำแทนเกือบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาของชินอ๋อง
'แค่นี้ต้องใช้สายตาบังคับก็ด้วยหรอ'
"รอนานหรือไม่ เราไปกันเถอะ" โจวชางเอ่ยชวนเว่ยเหมยหนิงเมื่อเห็นว่าสายมากแล้ว
"ไปไหนกันหรือ?" เว่ยจือหานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้เขาอยากไปด้วย
"ไปเดินเล่นที่ตลาดเ้าค่ะ พี่ใหญ่ไปด้วยกันนะเ้าคะไปกันหลายๆจะได้สนุก นะเ้าคะพี่ใหญ่ที่รักของน้อง" เว่ยเหมยหนิงเอ่ยชวนทั้งยังออดอ้อนให้พี่ใหญ่ไปเดินเล่นด้วย
หารู้ไม่ว่าหัวใจคนเป็พี่อ่อนยวบทันที
'หนิงเออร์ช่างน่ารักเสียจริง เอากลับจวนเลยดีไหม หวงไม่อยากให้พวกแมลงน่ารำคาญเห็นเลยจริงๆ'
เว่ยจือหานคิดในใจพร้อมยิ้มกว้างส่งไปให้น้องสาว
"ได้สิ ไปกัน" เมื่อสิ้นเสียงตอบรับของเว่ยจือหานทั้งสามคนจึงหันไปเอ่ยลาบุรุษยศใหญ่สุด
"เช่นนั้นทูลลาขอรับ" บุรุษที่หลงน้องสาวของตัวเองทั้งสองคนเอ่ยออกมาพร้อมกัน
"ทูล..."
"ข้าจะไปเดินเล่นด้วย" ชินอ๋องเอ่ยจบ ทุกคนที่ได้ยินก็เกิดอาการใ
'เกิดอะไรขึ้น อยู่สหายหน้าตายถึงอยากไปเดินตลาด' เว่ยจือหานคิดในใจ
'กำลังจะเปิดภัยพิบัติครั้งใหญ่ขึ้นเป็แน่' โจวชางคิดในใจ
'ไหนในนิยายบอกว่าไม่ชอบที่คนพลุกพล่านไง' เว่ยเหมยหนิงคิด
ชินอ๋องเมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนก็กล่าวหน้าตายว่า
"หนิงเออร์บอกว่าเดินหลายคนสนุกไง"
'หนิงเออร์อะไร? ข้าไปสนิทกับท่านตอนไหน'เว่ยเหมยหนิงเถียงกับตัวเองในใจก่อนจะตอบออกไป
"เ้าค่ะ"
ทั้งสี่คนเดินออกไปยังทิศตลาดเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหญิงสาว ทำให้พี่ชายทั้งสองไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย
"พี่ชายเ้าคะ น้องอยากกินถังหูลู่เ้าค่ะ"เว่ยเหมยหนิงใช้น้ำเสียงออดอ้อน เพื่อให้ได้กินขนมที่เคยได้ยินจากในนิยาย
คนเป็พี่หรือจะขัดความ้าของน้อง
"ท่านป้า ข้าขอถังหูลู่ 10 ไม้ขอรับ"โจวชางรีบแย่งสั่งให้น้องสาวก่อนที่จะมีคนอื่นสั่งให้
'ว๊าววว 10ไม้ จะกินให้อร่อยเลย' เว่ยเหมยหนิงเมื่อได้ยินก็ส่งสายตาออดอ้อนพี่ชายชางทันทีทำให้บุรุษที่มาด้วยกันอยากได้สายตาแบบนั้นบ้าง
"ท่านป้า ข้าขอถังหูลู่ 20 ไม้ไปเลยขอรับ"เว่ยจือหานมีหรือยอมให้โจวชางได้สายตาแบบนั้นคนเดียว
'ว๊าววว พี่ใหญ่ช่างเอาใจเก่งจริงๆ' เว่ยเหมยหนิงอมยิ้มออกมาเล็กน้อยทำหน้าตาน่ารัก สายตาออดอ้อนให้พี่ใหญ่
"ท่านป้า ข้าซื้อทั้งหมดขอรับ" ชินอ๋องเอ่ยด้วยเรียบด้วยความเหนือกว่า
'โอ้ สายเปย์ที่แท้ทรู มีพี่ชายตำแหน่งใหญ่มันดีอย่างนี้เอง' เว่ยเหมยหนิงตอนแรกได้ยินก็ใ ตาเบิกกว้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ประกายวิบวับและไม่ลืมขอบคุณชินอ๋อง เพราะกลัวจะเปลี่ยนใจ
"ขอบคุณเ้าค่ะท่านแม่ทัพ"เว่ยเหมยหนิงเอ่ยขอบคุณเสียงอ่อนหวานอย่างไม่เคยเป็มาก่อนพร้อมทั้งรอยยิ้มกว้างส่งไปให้บุรุษหน้าตายผู้นั้น ทำให้บริเวณรอบๆตาค้างกับความน่ารักของหญิงสาว
"อืม" ชินอ๋องเอ่ยออกมาได้แค่นี้เพราะข้างในกำลังปั่นป่วนคันยุบยิบในใจอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
เว่ยเหมยหนิงที่ได้ถังหูลู่มาเกือบ100ไม้นั้น ก็เริ่มชิมถังหูลู่
'อ่าา หวานของน้ำตาลอมเปรี้ยวของผลไม้ ช่างลงตัวเสียจริง'
เว่ยเหมยหนิงส่งถังหูลู่ให้บุรุษคนละ1ไม้ จากนั้นสั่งให้เสี่ยวหงแจกผู้ติดตามและเหล่าองครักษ์
ทั้งสี่คนเดินเล่นต่อโดยมีหญิงสาวเดินนำเข้าร้านนั้นออกร้านนี้
'สุขใดจะเท่า เปิดถุงเงินแล้วเงินอยู่ครบ ฮ่าฮ่า' จะไม่ให้ได้อย่างไรบุรุษทั้ง3แย่งกันจ่าย ชนิดใครไม่มีทางยอมใครใครได้จ่ายก็จะได้รับรอยยิ้มหวานพิมพ์ใจเป็ของตอบแทน
เว่ยเหมยหนิงสังเกตเห็นเด็กชายตัวเล็กผอมแห้ง ท่าทางหิวโซ จึงเดินตามเด็กคนนั้นไปและพร้อมว่าเด็กคนนั้นเดินเข้าในตรอกเล็กข้างตึกร้านหนังสือ
เว่ยเหมยหนิงเดินไปถึงตรอกนั้นก็รู้สึกใเป็อย่างมากเด็กนับ10นั่งอัดกันในนั้น จากความใเปลี่ยนเป็เห็นใจกับเด็กน้อยเ่าั้ที่มีโชคชะตาอาภัพ
เว่ยเหมยหนิงสั่งให้สาวใช้และผู้ติดตามไปซื้อซาลาเปามา100ลูก เพื่อแจกเด็ก และส่งสายตาอ้อนวอนขอให้พี่ชายตามหมอมารักษาเด็กด้วย
'ชีวิตคนเราต้นทุนไม่เท่ากันจริงๆ บางคนต้นทุนสูงแต่กับไม่ไขว้คว้า แต่กับบางคนต้นทุนต่ำจนไม่มีโอกาส'
เฮ้อไม่ว่ายุคสมัยไหนก็เป็เหมือนกันหมด
หลังจากแจกอาหารและรักษาครบทุกคนเสร็จชินอ๋อง เว่ยจือหาน โจวชางและเว่ยเหมยหนิงก็เดินทางกลับจวน
2K
