เมื่อได้ยินคุณหญิงพูดพี่รินกับป้าอั๋นก็ทำสีหน้าหนักใจเล็กน้อย แต่ก็เก็บอาการไว้
ป้าอั๋น:ขอบคุณคุณหญิงแล้วก็คุณผู้ชายมากๆเลยนะคะ ที่เอนดูตาริวทางเราก็รักแล้วก็เอนดูหนูนิดาเหมือนกันค่ะ แต่ถ้าเป็เื่แต่งงานพี่ว่าเราลองถามทั้งสองคนก่อนดีไหมคะว่าพวกเขาชอบพอกันหรือป่าวเพราะพวกเราก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าเด็กๆทั้งสองคนจะรักกันไหมพี่ไม่อยากคลุมถุงชนน่ะจ่ะ
พี่รินพยักหน้าเพื่อเสริมคำพูดของป้าอั๋น
พ่อกับแม่ของนิดามองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะตอบ
คุณหญิงแม่นิดา: งั้นก็ได้ค่ะน้องก็คิดว่าดีเหมือนกัน ลองถามความสมัครใจของทั้งสองก่อน แล้วค่อยว่ากันทีหลังเกิดทั้งสองคนเขาไม่ได้รักกัน ก็แย่เลย
คิมที่ช่วยแม่บ้านจัดของอยู่แถวนั้นได้ยินสิ่งที่พ่อแม่ของนิดาและป้าอั๋นพูดคุยกันเขาก็เข้าใจทันทีว่าอาจจะถึงเวลาแล้วที่ริวจะต้องแต่งงานมีครอบครัวและเพื่อนอย่างเขาจะต้องหลีกทางให้ ถึงแม้คิมจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในใจเขานั้นกลับรู้สึกเ็ปอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อช่วยพี่รินเสร็จคิมก็เดินทางไปหาริวโดยมีถุงขนมที่พี่รินฝากไปให้ริวด้วย เมื่อเดินทางถึงบริษัทคิมก็ยืนรอริวอยู่แถวป้อมยาม รอจนริวออกมาริวเดินออกมาหาคิมด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อย
คิม: เสร็จแล้วหรอมึง
ริว: อืม
คิม: อ่ะ พี่รินฝากขนมมาให้เผื่อมึงหิว
คิมพยายามทำตัวปกติเขายื่นถุงขนมให้ริว ริวก็รับมา
ริว: แล้วมึงล่ะ กินข้าวมารึยัง
คิม: กินมาแล้วถ้ามึงหิวก็นั่งกินขนมแถวนี้ก่อนเถอะแล้วค่อยกลับบ้าน
ริว: งั้น นั่งกินตรงนี้แหล่ะ
ว่าแล้วริวก็นั่งลงตรงบันไดหน้าบริษัทแต่คิมยังไม่ยอมนั่ง
ริว: ยืนทำไมอ่ะ ไม่เมื่อยขาหรอนั่งสิ
คิมค่อยๆย่อตัวนั่งลงข้างๆริว
ริว: ถ้ามึงอยากกินก็กินได้นะ
คิมจึงหยิบขนมจากถุงในมือริวแล้วนั่งกินขนมเพื่อกลบความเงียบระหว่างเขาทั้งสองคิมไม่ได้พูดเื่ที่ป้าอั๋นกับพ่อแม่นิดาคุยกันเพราะถือเป็เื่ส่วนตัวของริว
หลังกลับถึงบ้านทั้งสองก็รีบแยกย้ายกันเข้านอนแต่คิมนั้นนอนไม่หลับ เขาครุนคิดอยู่ในใจว่าจะตีตัวออกห่างจากริวอย่างไรดีเพื่อไม่ให้ตัวเองหวั่นไหวเพราะเขาต้องคอยคุ้มกันริวตลอดเวลาในฐานะบอดี้การ์ด ริวไปไหนก็ต้องไปด้วย
เริ่มจากไม่มาทานข้าวเช้าด้วย
ณ โต๊ะอาหาร
พี่ริน: อ้าว วันนี้คิมหายไปไหนเนี่ยทำไมไม่มาทานข้าวด้วยกัน
ป้าอั๋น: นั้นสิ
ป้าแวว(แม่บ้าน):เห็นออกไปั้แ่เช้าแล้วค่ะ บอกว่าจะรีบไปทำงาน
ริวถึงกับหน้าเจื่อน
ณ ที่ทำงานริวที่เพิ่งทำงานเสร็จเดินลงมาที่ป้อมยามเพื่อที่จะกินข้าวเที่ยงกับคิมตามปกติ
ลุงยาม: สวัสดีครับคุณริว แหม่..วันนี้มาเร็วจังนะครับ ยังไม่เที่ยงเลย
ริว: ครับลุง ว่าแต่ คิมไปไหนหรอครับ
ริวไม่เห็นคิมมารอกินข้าวพร้อมกันเหมือนอย่างวันก่อนๆ
ลุงยาม: ลุงเห็นน้องคิมรีบกินข้าวแล้วก็ไปทำงานต่อเลยครับ คิดว่าเที่ยงนี้เขาคงไม่กลับมากินข้าวแล้วล่ะ
หน้าตาของริวเศร้าลงทันทีที่ได้ยินดังนั้น
ริว: งั้น....ผมฝากลุงเอาข้าวกล่องนี้ไปให้คิมให้หน่อยนะครับถ้าเขากลับมาส่วนอีกกล่องนั้นของลุงนะครับผมซื้อมาฝาก
ลุงยาม: ขอบคุณมากนะครับเดี๋ยวผมจะจัดการให้นะ ไม่ต้องห่วง
ริว: ครับ ขอบคุณครับลุง
ริวค่อยๆเดินกลับไปที่ออฟฟิตด้วยท่าทีที่เศร้าสลดเที่ยงนี้เขาคงกินข้าวไม่ลงอีก
ลุงยาม: เป็อะไรของเขานะสองคนนี้เอ๊ะ หรือว่าจะทะเลาะกัน
ลุงยามพรึมพรำในใจ
ณ โรงงานของวิสุ
ชายฉกรรจ์: ท่านครับยาล็อตใหม่ที่ภาคใต้ มาส่งถึงแล้วครับ ส่วนท่านกำพลอยากจะเข้าพบท่าน
วิสุ: บอกให้เขาเข้ามาได้เลย
กำพล: สวัสดีครับคุณวิสุ
วิสุ: สวัสดีครับท่านกำพลท่านมีอะไรจะคุยกับผมไม่ทราบ
กำพล: ก็ไม่มีอะไรมากหรอกผมก็แค่อยากจะมาเตือนคุณเื่ส่งสินค้า
วิสุ: ไม่ต้องห่วงหรอกท่านกำพลผมเนี่ย เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว รับรอง ตำรวจไม่มีทางรู้
กำพล: ฮ่าๆๆๆ ได้ข่าวว่าคุณมีสายเป็ตำรวจด้วยนิ่
วิสุไม่ตอบแต่ยิ้มด้วยท่าทางเ้าเล่ห์
กำพล: ถึงว่า ทำไมถึงรอดทุกที
วิสุ: ธุรกิจผมกำลังเป็ไปได้ด้วยดีแต่ก็มีพวกที่ผมสงสัยอยู่ว่ามันจะรู้เกี่ยวกับกระบวนการค้ายาของผม
กำพล: ใคร
วิสุ: ริวลูกชายของคนที่ผมเคยหักหลังมาก่อน ถ้าไม่รีบกำจัด เราอาจจะซวยได้
กำพล:งั้นก็ขออวยพรให้คุณจัดการได้โดยเร็วนะ
วิสุ: ครับ
สายตาของวิสุนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและมุ่งมั่นที่จะกำจัดตระกูลของริว
ณ บ้านของริว
พี่ริน: นี้คิมยังไม่กลับมาเลยหรอนี้ก็ดึกมากแล้วนะ
ริว: คิมยังไม่กลับมาหรอครับ?
ริน: ยังไม่เห็นเลย พี่ก็นึกว่าจะกลับพร้อมริวซะอีก
ป้าอั๋น:เมื่อตะกี้คิมเพิ่งไลน์มาบอกป้าว่าวันนี้ไม่ต้องรอเขา ให้กินข้าวกันก่อนได้เลยเขาอาจจะไม่กลับวันนี้ เพราะจะทำโอทีจนดึก
ริน: ทำโอทีอีกแล้วว่าแต่่นี้เราไม่ค่อยเห็นคิมเลยนะ ทั้งๆที่อยู่บ้านด้วยกัน
ป้าแม่บ้าน:ก็่นี้คุณคิมเอาแต่ทำงานนิ่คะ ไม่รู้ว่าจะขยันไปไหน
00:53 น.
คิมที่เพิ่งกลับมาจากการทำโอทีมาแบบเหนื่อยๆกำลังจะเดินไปที่ห้องของตน แต่ก็ต้องสะดุ้ดเพราะมีเงาร่างใหญ่ของใครบางคนยืนรอเขาอยู่ที่ตรงบันไดในความมืด เมื่อไฟถูกเปิดจนสว่างคิมก็พบกับริวที่ยืนรอเขาอยู่
คิม: เอ้ย! ไอ่ริว มึงยังไม่นอนอีกหรอว้ะ
ริว: ทำไมมึงกลับดึกจังว้ะ
คิม: วันนี้กูทำโอทีน่ะ เดี๋ยวกูไปนอนก่อนนะ
คิมรีบเดินไปที่ห้องเพื่อหลีกเหลี่ยงการเจอหน้าริวแต่ริวรู้ทันจึงรีบวิ่งไปคว้าแขนของคิมไว้แล้วดึงร่างคิมเข้าหาตัวเองอย่างไว
ริว: มึงเป็อะไรคิมมึงคิดว่ากูดูไม่ออกหรอว่ามึงหลบหน้ากูอยู่
คิมผลักริวออก
คิม: มึงนั้นแหล่ะที่เป็อะไรกูก็ทำงานของกูตามปกติ มึงอ่ะคิดมาก กูไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปทำงานมึงก็ด้วย รีบๆไปนอนซะ
ว่าแล้วคิมก็เดินจากไปริวได้แต่มองตามด้วยความสงสัย
คืนนี้เป็อีกคืนที่คิมนอนไม่หลับเขานอนครุ่นคิดกังวลเื่ของริว พร้อมกับเปิดปิดโคมไฟเล่น ทั้งๆที่อึดอัดที่ต้องหลบหน้าริวแต่เขาก็ไม่อยากทำลายอนาคตของริวกับคุณหนูนิดา เขาทำแบบนี้ก็เพื่อตัวของริวเองไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เ็ป แต่เพราะเขารักริวและคนในครอบครัวของริวมากเขาจึงต้องทำเช่นนี้
ทางด้านริวเองก็นอนไม่หลับเช่นกันเพราะตอนนี้ในหัวของเขากลับคิดแต่เื่ของคิม ยิ่งคิมตีตัวออกห่างเขามากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งคิดถึงคิมมากเท่านั้น
เช้าวันต่อมา ที่โต๊ะอาหารทุกคนต่างมานั่งกินข้าวด้วยความสดใสแต่ดูเหมือนจะมีแต่คิมกับริวที่ตอนนี้นั่งสัปหงกขอบตาดำเป็หมีแพนด้าเหมือนคนไม่ได้นอน ทั้งสองนั่งกินข้าวกันอย่างเงียบๆ ไม่พูดไม่จากันแถมคิมยังย้ายที่นั่ง ไม่ได้นั่งข้างริวแบบเมื่อก่อน จนพี่รินอดแซวไม่ได้
พี่ริน: แหม่นั่งห่างกันจังเลยน้าสองคนเนี่ย
แต่ทั้งสองก็ยังนั่งเงียบใส่กันบรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด ริวกินข้าวได้สองสามคำก็ลุกขึ้น
ริว: ผมอิ่มแล้ว ไปทำงานก่อนนะครับ
ป้าอั๋นและพี่รินมองตามด้วยความแปลกใจข้าวยังไม่ทันเข้าปากแต่ริวกลับบอกว่าอิ่มแล้ว
ป้าอั่น: เดี๋ยว ตาริวข้าวยังไม่ทันหมดเลย จะไปแล้วหรอ
แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะริวเดินออกไปเรียบร้อย คิมนั่งกินข้าวอย่างเงียบๆ พร้อมใบหน้าที่ถอดสีเขารู้ทันทีว่าริวโกรธเขา
พี่รินผู้สังเกตเห็นว่าสองคนนี้ไม่ค่อยคุยกันใน่นี้จึงแอบไปปรึกษากับป้าอั๋นตอนที่คิมออกไปทำงานแล้ว
ริน: ป้าคะ รินว่า่นี้คิมกับริวเนี่ยไม่คุยกันเลยนะคะ สองคนนี้มีอะไรแปลก
ป้าอั๋น: หรือว่า พวกเขาจะทะเลาะกัน
ริน: นั้นสิแต่รินก็ไม่รู้ว่าทะเลาะกันเพราะอะไร
ป้าอั๋น: เห้อ..ป้าก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งหรอกนะ แต่ถ้าทั้งสองคนยังเป็แบบนี้อยู่คงจะไม่เป็ผลดีสักเท่าไหร่
ริน: เอางี้ไหมคะป้ารินว่าพวกเราก็ไม่ได้ไปเที่ยวนานแล้ว วันๆก็ทำแต่งานเราจัดทริปไปเที่ยวคลายเครียดกันหน่อยดีไหมเผื่อตาริวกับคิมเนี่ยจะคืนดีกัน
ป้าอั๋น: ก็ดีเหมือนกันนะป้าก็อยากไปเที่ยวอยู่เหมือนกัน
หลังจากนั้นทั้งสองก็วางแผนไปเที่ยวกัน
ณ ที่ทำงาน หลังเลิกงานริวเดินออกมาที่ป้อมยาม
ริว: ลุงครับ คิมกลับไปแล้วหรอครับ
ลุงยาม: ใช่ครับ เลิกงานปุ๊บน้องคิมก็กลับเลย
เมื่อไม่เจอคิม ริวจึงขับรถกลับบ้าน
ริว: พี่รินครับ คิมล่ะครับ
ริน: อ๋อ เข้านอนแล้วน่ะ
ริว: ห๊ะ?
ริน: เห็นบอกว่าเหนื่อยเลยรีบเข้าไปนอน
ยิ่งคิมทำแบบนี้ยิ่งชัดเจนว่าเขาไม่อยากพบหน้าริว
ริน: นี้ ริว พี่ถามอะไรหน่อยสิเรากับคิมง่ะ ทะเลาะกันหรือปล่าว ่นี้ทำตัวแปลกๆกันทั้งคู่เลยนะ
ริว: ป่าวหรอกครับ ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ริน
พูดเสร็จ ริวก็รีบเดินหนีไป
ริน: แหม๋ ปากบอกไม่มีอะไรเห็นชัดๆว่างอลกันอยู่ ชิ
พี่รินพรึมพรำในใจ
ริวเดินไปที่น่าห้องคิมแล้วเตรียมจะเคาะประตูเรียก แต่เขาก็หยุดชะงักไป และเปลี่ยนใจไม่เรียกคิมปล่อยให้คิมนอน จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้องของตน
วันต่อมา คิมออกมาเช็คยอดเงินในบัญชีที่ธนาคารเมื่อเห็นจำนวนเงินเขาก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจเพราะจำนวนเงินนั้นใกล้เพียงพอที่จะคืนให้ริวเพราะเขาติดหนี้ริวอยู่ ไม่เสียแรงที่เขาขยันทำงานอดออมใช้หนี้แต่จู่ๆใบหน้าของคิมก็เปลี่ยนเป็ใบหน้าที่เศร้าลงแทน เพราะหลังจากคืนเงินริวแล้วคิมวางแผนจะลาออกจากตำแหน่งบอดี้การ์ดและย้ายออกจากบ้านของริว
ณ โต๊ะอาหาร ในวันนี้หนูนิมาเยี่ยมจึงได้ร่วมโต๊ะอาหารด้วย
ริน: ทุกคนจ๊ะวันนี้พี่มีเื่จะประกาศ
ริว: เื่อะไรครับ
ริน: วันหยุดนี้เราจะจัดทริปไปเที่ยวทะเลกัน เย้ อยากไปไหมทุกคน
ทุกคนต่างลงความเห็นว่าอยากไป
ริน: นี้ พี่ชวนหนูนิไปด้วยนะนิอยากไปไหม
หนูนิ: อยากค่ะพี่ริน
ในโต๊ะอาหารขณะนั้นคงมีแต่คิมคนเดียวที่ไม่อยากไป
คิม:งั้นเดี๋ยวผมอยู่เฝ้าบ้านให้นะครับ
พี่ริน: No No No ไม่ได้จ่ะ คิมก็ต้องไปกับพวกเราด้วย
ริวทำหน้าเซง
ริว: อย่าไปบังคับเขาเลยพี่รินถ้าเขาไม่อยากไป ก็ไม่ต้องไป
ริวพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังยังไงก็รู้ว่าพูดกระแทรกใส่คิม
พี่ริน:ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลยนะตาริว
ริวมองพี่รินด้วยความใ
พี่ริน: ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้ทริปนี้ทุกคนต้องไปโดยเฉพาะเธอสองคน
รินลงน้ำเสียงหนักเเน่น ทำให้ทั้งริวและคิมไม่กล้าเถียงและยอมไปแต่โดยดี
เมื่อวันหยุดมาถึงทุกคนต่างเก็บของเตรียมตัวจะไปเที่ยวปิ้กนิกกันแต่จู่ๆก็มีเสียงใครบางคนมากดกริ่งประตูเรียกอยู่หน้าบ้านป้าอั๋นจึงเดินออกไปเปิดประตู
ป้าอั๋น: อ้าว หนูแนน
แนน: Goodmorningค่ะ ป้าอั๋น
ป้าอั๋น: มาหาริวหรอจ้ะ
พี่ริน: แหม่ น้องแนนมาได้จังหว่ะพอดีเลยน้า
(รินกัดฟันพูด )
แนน: แนนมาหาริวน่ะค่ะพี่ริน อ้อแนนมีของมาฝากทุกคนด้วยนะคะ
พี่ริน: ขอบใจมากจ่ะเข้าไปข้างในก่อนไหม
ว่าแล้วแนนก็เดินเข้าไปในบ้านพร้อมพี่รินและป้าอั๋น
แนน: นี้ทุกคนเตรียมตัวจะไปไหนกันคะเนี่ย
ริน: อ้อพอดีวันนี้พี่กับทุกคนจะออกไปเที่ยวทะเลกันน่ะจ่ะ อีกสักหน่อยก็ไปล้ะ
แนน: อุ้ย แนนไปด้วยได้ไหมคะ
พี่ริน: เอิ่ม....พี่ว่าไว้รอบหน้าดีกว่าไหม เดี่ยวรถจะออกแล้ว แนนคงเตรียมตัวไม่ทัน
แนน: ไม่เป็ไรค่ะเดียวแนนไปชุดนี้เลย
ป้าอั๋น: แล้วข้าวของล่ะ แนนไม่เตรียมไปหรอ
แนน: ไม่มีปัญหาค่ะเดี๋ยวแนนไปซื้อที่นู้นเอา แถวทะเลน่าจะมีบีกีนีขายอยู่ ให้แนนไปด้วยน้าค้าแนนเบื่อไม่อยากอยู่บ้าน ให้แนนไปเที่ยวด้วยคนนะคะ
พี่รินกับป้าอั๋นมองหน้ากันสักพัก
พี่ริน: อ่ะๆ ก็ได้จ่ะ ถ้าแนนอยากไป
แนนยิ้มด้วยความดีใจ
ทุกคนเดินขึ้นรถตู้ที่เตรียมไว้ริวกำลังช่วยนิดาขนของขึ้นรถ แต่แนนวิ่งฝ่าทุกคนเพื่อที่จะได้นั่งข้างๆริว
แนน: ริว ได้เจอกันสักทีนะคะวันนี้แนนซื้อของมาฝากริวด้วยน้า
แนนยื่นถุงของฝากที่เตรียมมาให้ริว
ริว: เอ่อ.. ขอบคุณครับ
แนน: ริวอ่ะจะไปเที่ยวทำไมไม่บอกแนนเลย นี้ดีนะเนี่ยที่แนนมาหาริววันนี้พอดี ฮิๆๆๆๆ(แนนหัวเราะ)
พี่ริน: แนนจ๊ะมานั่งเป็เพื่อนพี่หน่อยสิ พี่ว่าจะถามเื่เครื่องสำอางหน่อยน่ะจ่ะมานั่งเม้ากันตามประสาสาวๆด้วยกันตรงนี้ดีกว่ามาข้างหน้าปล่อยให้หนุ่มๆเขานั่งกันไป คิม! ไปนั่งข้างตาริวตรงนี้พี่จะให้แนนเขานั่ง
แนน: แต่แนนอยากนั่งตรงนี้นิ่คะ
คิม: เอ่อ ผมนั่งตรงนี้ก็ได้ครับไม่เป็ไร
พี่ริน: งั้นริวมาสลับที่กับพี่พี่จะไปนั่งข้างๆแนน
แนน: เอ่อ แนนไปนั่งตรงนั้นก็ได้ค่ะ
ว่าแล้วแนนก็จำใจลุกขึ้นสลับที่ไปนั่งข้างหลังแทนคิมส่วนคิมก็ย้ายมานั่งข้างริวด้านหน้าแทน ที่แนนยอมสลับที่เพราะไม่อยากให้ริวไปนั่งข้างหนูนินั้นเอง(หากริวสลับที่กับริน)
1K
