การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ต้วนชิงหมิงออกมาคุยเป็นเพื่อนกับต้วนเจิ้งครู่หนึ่งถึงกลับเรือนของนาง ด้านหลังได้ยินเสียงของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่ร้องออกมาอย่างดีใจ “คุณหนูกลับมาแล้ว?”

        นางคล้ายรู้สึกว่าเสียงของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ฟังดูแปลกพิกลรู้สึกหวานเยิ้มจนผิดสังเกต!เมื่อเข้าไปในห้องก็พบเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่กำลังฉีกยิ้มกว้างทำให้มีใบหน้าใหญ่เท่าฝ่ามือ เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่ประจบประแจง

        นางมีสีหน้ายกย่องเทิดทูนแอบมองยิ้มๆ ไปที่ต้วนชิงหมิง “คุณหนูเก่งมากที่วางแผนได้แยบยลขนาดนี้เจ้าค่ะ”

        เด็กสาวผู้เป็นนายปรายตามองนิ่งๆไปยังบ่าวรับใช้คนสนิท ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใดแม้แต่คำเดียว!เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ประเมินเรื่องลูกพลับหวานหอมกับฝาดขมน้อยเกินไปจึงอยากให้ต้วนชิงหมิงช่วยอธิบายสาเหตุว่าทำไมจึงเป็นเช่นนั้น!

        เมื่อนางนั่งลงเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จึงได้ยกน้ำชาวางในถาด ยกมาไว้ที่โต๊ะเบื้องหน้านางรออย่างใจจดใจจ่อว่าเรื่องไป๋หย่วนฮ่าวเป็นมาอย่างไรกันแน่!

        ต้วนชิงหมิงหยิบถ้วยน้ำชาลายครามที่เคลือบขึ้นมาประคองไว้เผยให้เห็นมือทั้งสองที่ขาวราวกับหิมะบริสุทธิ์

        ลูกพลับเหล่านี้เชวียหนิงหรานให้คนมาส่งให้ในวันนี้ คนที่ส่งยังตั้งใจเน้นย้ำกับนางตะกร้าใบแรกเป็นลูกพลับที่สุกงอมหมดแล้ว สามารถทานได้เลยส่วนตะกร้าอีกใบต้องเก็บไว้อีกสองสามวัน จึงจะมีรสชาติอร่อย

        ดังนั้นนางจึงจะใช้ลูกพลับเหล่านี้เล่นงานไป๋หย่วนฮ่าวคืนอีกทั้งนางยังรู้เรื่องลูกพลับอย่างดี จึงสามารถใช้เล่นงานได้อย่างแนบเนียน

        วันนี้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เห็นกับตาว่าต้วนชิงหมิงตั้งใจคัดสรรลูกพลับห้าลูกจัดวางลงในจานอย่างสวยงามและกำชับให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ห้ามจำผิดเด็ดขาด เอาจานนี้ยกให้ต้วนเจิ้งส่วนอีกจานยกให้ไป๋หย่วนฮ่าว

        เดิมทีเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์คิดว่าจานที่ยกให้ไป๋หย่วนฮ่าวจะต้องเป็นจานที่ทานไม่ได้อย่างแน่นอนเพื่อจะได้เห็นท่าทางเขาที่ชิมลูกพลับที่ทั้งฝาดทั้งขมจนพูดไม่ออก!ส่วนต้วนเจิ้งจะต้องเป็นลูกที่หวานหอมทั้งหมดเพราะเป็นคนกันเองจึงต้องให้สิ่งที่ดีที่สุด

        แต่ความเป็นจริงเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์กลับงงเป็นไก่ตาแตก! ต้วนชิงหมิงจัดวางลูกพลับรสหวานไว้ด้านบนหนึ่งลูกส่วนที่ฐานทั้งสี่เป็นรสฝาดและขม นางกำชับอย่างดี จานนี้ต้องยกให้นายท่าน!ส่วนอีกจานนั้นลูกด้านบนเป็นรสฝาดและขม ส่วนที่ฐานเป็นรสหวาน!ต้วนชิงหมิงก็กำชับอีกครั้ง ต้องยกไปให้ไป๋หย่วนฮ่าวจอมชั่วร้ายผู้นั้น!

        ในตอนนั้นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยกไปอย่างไม่เข้าใจ...ดูสิ สรุปแล้วคุณหนูจะจัดการไป๋หย่วนฮ่าว หรือว่าจะหาเรื่องนายท่านกันแน่?

        ทว่าทุกเรื่องที่นางทำย่อมมีเหตุผลรองรับเสมอไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามในความเป็นจริง หลังจากที่นางกำชับบ่าวรับใช้ก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาอีกมีเพียงบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลัง จ้องมองจานลูกพลับทั้งสองอย่างไม่คาดสายตาจนกระทั่งยกไปวางไว้ตรงหน้าของทั้งคู่อย่างระมัดระวังในใจของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ยังคงอกสั่นขวัญแขวนอยู่เพราะนางกลัวว่าเมื่อต้วนเจิ้งได้ทานเข้าไปจะเกรี้ยวโกรธอย่างหนัก

        เรื่องหลังจากนั้นก็เป็นไปตามทิศทางที่เด็กสาวกำหนดไว้...ต้วนเจิ้งทานเข้าไปสองลูกล้วนเป็นลูกที่หอมหวานทว่าลูกที่ไป๋หย่วนฮ่าวทานไปทั้งสอง กลับฝาดและขมเป็นที่สุด

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์สังเกตอย่างตั้งใจจนพบความลับของเรื่องนี้...ที่แท้ความเคยชินในการหยิบของทานของแต่ละคนนั้น มักจะหยิบของที่อยู่ด้านบนก่อนเสมอดังนั้น เมื่อต้วนเจิ้งหยิบลูกพลับขึ้นมาทานครั้งแรกจะต้องเป็นรสหวานแต่ลูกพลับลูกแรกที่ไป๋หย่วนฮ่าวหยิบขึ้นทานจะต้องเป็นรสฝาดอย่างแน่นอน!

        ต้วนเจิ้งเห็นไป๋หย่วนฮ่าวทานลูกพลับที่หยิบขึ้นมาไม่ได้ฉะนั้นจะต้องหยิบลูกพลับในจานของตนให้เขา ส่วนไป๋หย่วนฮ่าวที่กินลูกแรกมีรสฝาดก็จะคิดว่าลูกพลับของเขาทั้งหมดจะต้องทานไม่ได้ดังนั้นจึงไม่กล้าหยิบจากจานของตัวเองทานอีก

        มิหนำซ้ำลูกที่สองที่เขาทานดันมีรสฝาดขึ้นไปอีก

        ไป๋หย่วนฮ่าวเข้าใจแผนการทั้งหมดของต้วนชิงหมิงแต่ไม่ว่าเขาจะฉลาดเพียงใด คงคาดไม่ถึงว่านางใช้เพียงแค่ความเคยชินในชีวิตประจำวันในการจัดวางลูกพลับอย่างดีก็สามารถเล่นงานเขาได้อย่างต่อเนื่อง!

        ผลลัพธ์ก็เห็นแจ่มแจ้งกันหมดแล้ว

        ไม่ว่าไป๋หย่วนฮ่าวจะหยิบอย่างไรก็ไม่สามารถทานลูกพลับหวานได้ด้วยเหตุนี้ทำให้ต้วนเจิ้งยิ่งไม่ชอบขี้หน้าเขาขึ้นไปอีก

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ยินที่ต้วนชิงหมิงวิเคราะห์ให้ฟังแล้วจึงตบมือขึ้นและหันไปยิ้มกว้างกับนาง “คุณหนูเยี่ยมมาก!คุณหนูฉลาดมากเจ้าค่ะ!” ต้วนชิงหมิงรู้ว่าบ่าวคนสนิทกำลังชื่นชมจึงหันไปมองและพูดเสียงเรียบนิ่งว่า “แต่ไม่รู้ทำไมตอนข้ามองตาเจ้ากลับรู้สึกเหมือนว่าเจ้ากำลังชมข้าว่าเจ้าเล่ห์กันนะ!”

        อีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมาทันทีทว่าเมื่อดูท่าทางต้วนชิงหมิงที่ไม่ตลกด้วย บ่าวจึงพูดอย่างกระอักกระอ่วนโบกมือเป็นพัลวันแก้ต่าง “บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้นเจ้าค่ะ...”

        เด็กสาวใช้นิ้วดีดไปที่หน้าผากเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไปทีหนึ่งหัวเราะเบาๆ ออกมา “บ่าวไม่ได้เรื่องข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง!”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ชะงักหยุดนิ่งกลีบปากเผยออ้าออกน้อยๆเมื่อเข้าใจความหมายพลางกระแทกเท้าเสียงเบา พูดขึ้น “ที่แท้คุณหนูแกล้งอำบ่าว...คุณหนูนี่ เจ้าเล่ห์เสียจริง!”

        ถึงตอนนี้แม่นมหนิงเปิดม่านเดินเข้ามา พูดขึ้น “เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไม่รู้จักมารยาทบังอาจว่านายหญิงเจ้าเล่ห์ เจ้ามันต้องโดนโบย!”

        ปกตินางเชื่อฟังแม่นมหนิงเป็นที่สุดเมื่อได้ยินแม่นมกำลังตำหนิ จึงคิดคำที่พูดเมื่อครู่นี้และยู่ปากทันทีจากนั้นก็ถอยตัวไปด้านข้าง ไม่กล้าพูดอะไรต่อ!

        แม่นมหนิงมายืนทำความเคารพตรงหน้าต้วนชิงหมิงพูดเสียงเบาอย่างระแวดระวัง “คุณหนูเจ้าซานไล่จือมาแล้วเจ้าค่ะ!”

        เด็กสาวผายมือให้แม่นมหนิงตามสบายเลิกคิ้วขึ้นสูง พูดเสียงเรียบ “เจ้าพูดอะไรไปบ้าง?”

        แม่นมย่อตัวถอยหลังสองก้าวไปยืนด้านข้าง พูดว่า “ไล่จือพูดว่ามาตามหาต้าชุ่ยผู้เป็นน้องสาว”

        หนังสือที่อยู่ในมือถูกวางลงทันทีหันไปหยิบน้ำชาที่เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์นำมาให้ ยกขึ้นมาจิบเบาๆ ใบหน้าที่เย็นชาเผยรอยยิ้มไม่แยแสออกมา “ซานไล่จือมาได้เวลาเสียจริง!”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่ยืนด้านข้างมองไปยังต้วนชิงหมิงด้วยความฉงนที่ว่า‘มาได้เวลาเสียจริง’ หมายความว่าอย่างไรกันพลางทำปากพะเยิบพะยาบคล้ายอยากถามหาความหมาย กลับถูกแม่นมหนิงมองค้อนขวับไปทีหนึ่ง

        ผู้เป็นนายใช้มือนวดไปที่คิ้วทั้งสองข้างมองไปยังแสงอาทิตย์ยามบ่ายด้านนอก พูดเรียบนิ่งว่า “ซานไล่จือพูดหรือไม่ว่าตั้งแต่ที่น้องสาวกลับถึงจวนต้วนก็ไม่ได้กลับไปอีกเลย น้องสาวกับเขาก็ไม่ได้เจอกันตั้งนานรู้สึกคิดถึงจึงมาหา?”

        แม่นมหนิงตระหนกตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงนางไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงรู้ว่า ซานไล่จือกำลังคิดอะไรอยู่?

        “ใช่เจ้าค่ะ สิ่งที่เขาพูดเหมือนที่คุณหนูพูดทุกประการ!”

        ต้วนชิงหมิงหัวเราะเย้ยหยัน “คนในจวนเคยบอกไปแล้วว่า น้องสาวของนางไถ่ตัวออกไปแล้วแต่ว่าเขากลับบอกว่าไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่นิดเดียว ใช่หรือไม่?”

        แม่นมหนิงย่อตัวลงต่ำไปอีกน้ำเสียงที่พูดก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น “ซานไล่จือพูดตามนั้นเจ้าค่ะคุณหนู...”

        นางนิ่งคิดไตร่ตรองเพียงครู่เดียวก็หมุนตัวกลับมายกยิ้มขึ้น กล่าววาจา “ได้เจ้าไปบอกซานไล่จือให้เขาไปรอที่ห้องรับแขก บอกไปว่าอีกประเดี๋ยวคุณหนูจะไปถึง!”

        “เจ้าค่ะ” อีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับและรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

        เมื่อแม่นมคล้อยหลังนางจึงพูดขึ้นอย่างเกียจคร้าน “แต่งตัว”  ...ซานไล่จือมาถึงที่นี่คงมีเรื่องที่ต้องให้นางออกหน้าเป็นแน่!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์รีบก้าวไปข้างหน้าช่วยคุณหนูแต่งตัวสุดท้ายหยิบหมวกขึ้นมาใส่ให้คุณหนู จากนั้นประคองนางเดินออกจากเรือนไป

        มิใช่ครั้งเดียวที่นางเห็นเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์มีท่าทีที่อยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด จึงเอ่ยขึ้นอย่างนิ่งๆ “เจ้าสงสัยใช่หรือไม่ว่า ต้าชุ่ยไถ่ตัวออกไปแล้วแต่เหตุใดซานไล่จือยังมาตามหา และข้าก็บังเอิญรู้ว่าเขาจะพูดอะไรบ้าง?”

        นางพยักหน้ารับ “ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ต้าชุ่ยเคยพูดว่าจะไปแต่งงานจึงไถ่ตัวออกไปแล้วแต่ซานไล่จือกลับบอกว่าไม่รู้เรื่อง แถมยังมาตามหาคนถึงที่นี่อีกเรื่องนี้เขาทำเกินไปแล้ว!”

        เด็กสาวได้แต่เบะปากและหัวเราะเยาะขึ้น “ก็เพราะซานไล่จือจะมาเอาเงินก็แค่นั้น อีกอย่างเรื่องเมื่อก่อนก็ถึงเวลาเปิดโปงได้แล้ว!”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ฟังก็หูผึ่งตาโตขึ้นมา “เหอะ อยากจะมาข่มขู่จวนต้วน?  ซานไล่จืออยู่ดีไม่ว่าดี!”

        ไม่รู้หรือว่าขุนนางระดับห้าสามารถซื้อขายบ่าวรับใช้และลงโทษให้ถึงความตายได้อย่างง่ายดายส่วนขุนนางใหญ่ระดับสามจวนต้วนกับอำนาจในการลงโทษหรือฆ่าบ่าวรับใช้ถือว่ามีสิทธิ์แต่ว่าซานไล่จือคนนี้กลับกล้ามาข่มขู่ถึงจวนต้วน เขาอยากรนหาที่ตายใช่หรือไม่?