ตอนที่ 3 (ภาค2): ธงหนึ่งผืนกับพันเสียงสะท้อน
หลังจากชัยชนะในศึกหลงเหยียน ข่าวของ ขุนศึกเฟิงิ แห่งหน่วยขอบฟ้าคราม ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งหลันชิง
แต่ยังไม่ทันที่แผ่นดินจะได้รับความสงบ กองกำลังสอดแนมจากแนวพรมแดนด้านเหนือก็เร่งส่งข่าวร้อนถึงหอฟ้าคราม
“แคว้นเป่ยซวี่ขยับทัพแล้ว!”
กองกำลังเป่ยซวี่—กองทัพที่ขึ้นชื่อว่าโเี้และเ็าเหมือนน้ำแข็งเหนือ
ผู้นำทัพของพวกมันคือ แม่ทัพไป่หลงเทียน ชายผู้ไม่เคยพ่ายศึกในเขตหนาวเหน็บ และผู้ได้ฉายาว่า “อสรพิษขาว” เพราะความร้ายกาจทั้งเชิงกลศึกและการลอบโจมตี
ห้องวางแผนการรบ หอฟ้าคราม
ซ่งเจี้ยนและโม่เฉินเปิดแผนที่ขนาดใหญ่กลางห้องประชุม
พรมแดนหลันชิงและเป่ยซวี่ขีดเส้นสีแดงพาดผ่านหุบเขาหลงซาน — เส้นทางสำคัญที่จะนำกองทัพเป่ยซวี่เข้าสู่ใจกลางหลันชิง
“ไป่หลงเทียนไม่ได้มาเล่น ๆ” โม่เฉินเอ่ยเสียงเย็น
“เป้าหมายของมันคือการยึดค่ายยุทธศาสตร์หลงซาน หากมันได้ที่นั่น พวกมันจะควบคุมเส้นทางลำเลียงเสบียงเข้าสู่เมืองหลวง”
เฟิงิจ้องแผนที่นิ่ง ๆ
“แม่ทัพไป่หลงเทียน…กำลังจะทดสอบว่าเราพร้อมรับศึกาเต็มตัวหรือไม่”
แม่ทัพซ่งเจี้ยนหันมามองเฟิงิด้วยแววตาจริงจัง
“ศึกนี้ ข้า้าคนที่ ‘กล้าคิด กล้าทำ’ และกล้าเสี่ยงทุกอย่าง…เ้าพร้อมจะนำกองทัพข้ามเส้นเขาหลงซานหรือไม่?”
เฟิงิยกสายตาขึ้นช้า ๆ
“ไม่เพียงแค่ข้ามไป…แต่ข้าจะ ‘หยุด’ อสรพิษขาวที่นั่น…”
เริ่มต้นการสร้างกองทัพจริงจังครั้งแรก
ภายใต้คำสั่งพิเศษของราชสภาทหาร
เฟิงิได้รับอนุญาตให้ขยายกองทัพของตนจากหน่วยเฉพาะกิจ สู่ “กองกำลังขอบฟ้าคราม” อย่างเต็มรูปแบบ
จำนวนกำลังพลเพิ่มขึ้นจาก 3,000 นาย สู่ 8,000 นาย ภายในระยะเวลาเพียงสองสัปดาห์
คืนก่อนออกศึก
ลมหนาวแรกจากแดนเหนือพัดผ่านทุ่งหญ้ากว้าง
ธงขอบฟ้าครามผืนใหญ่สะบัดกราวราวจะฉีกท้องฟ้า
เฟิงิยืนต่อหน้าทหารนับพัน
ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วสนามรบที่กำลังจะเปลี่ยนเป็สนามแห่งการจารึกชื่อ
“พวกเ้ามองข้าสิ…”
เสียงเขาดังกังวาน
“ข้ามิใช่ลูกขุนนาง มิได้เกิดในตระกูลสูงศักดิ์
ข้าคือชาวนา—ผู้ถูกเผาหมู่บ้านโดยไฟา!
แต่วันนี้…พวกเ้ายืนอยู่ต่อหน้าข้า ในฐานะเพื่อนร่วมรบ ไม่ใช่แค่ผู้ใต้บัญชา!”
เฟิงิยกดาบขึ้นสูง
“ตราบใดที่ธงขอบฟ้าครามยังไม่ร่วงหล่น!
ชื่อของพวกเ้า—ทุกหยาดเหงื่อ ทุกหยดเื—จะถูกจารึกไว้บนแผ่นดินนี้ไปตลอดกาล!”
เสียงโห่ร้องกึกก้องสะท้อนฟ้าจนก้องไปทั่วหุบเขา
าครั้งแรกอย่างแท้จริง…เริ่มขึ้นแล้ว!