ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

อาจารย์เริ่มอธิบายแผนการต่อไป

        อันดับแรกเรียกดวงวิญญาณ

        อันดับสองตามหาดวงวิญญาณ

        หากทำข้อแรกสำเร็จทุกอย่างจะง่ายขึ้น

        แต่ถ้าทำไม่ได้เราต้องไปทำข้อที่สอง ซึ่งอาจนำพาปัญหาใหญ่เข้ามาหาเรา แต่ตอนนี้ปัญหาที่อยู่ตรงหน้าคือวิญญาณกว่าร้อยตนที่ล้อมพวกเราเอาไว้

        ส่วนใหญ่เป็นวิญญาณเร่ร่อนรูปร่างของพวกมันจึงไม่น่าดูเท่าไร บางตนแขนขาขาดบางตนเต็มไปด้วยเลือด บางตนลิ้นยาวทะลักออกมา บางตนลำไส้ไหลออกจากท้อง สภาพสยดสยอง

        พวกมันเบียดเสียดกันพยายามสูดเอาควันธูปสีขาวที่ลอยอยู่

        ปากก็คร่ำครวญดัง“อื่อๆ” ไม่หยุด

        บางตนถึงขั้นแย่งที่เพื่อให้ได้สูดควันมากขึ้นหรือแย่งเงินกระดาษจนถึงกับลงมือตบตี

        ตอนแรกที่เห็นภาพนี้ก็รู้สึกขนลุกอยู่บ้าง

        แต่พอจ้องดูไปเรื่อยๆกลับพบว่าพวกมันเป็นแค่สิ่งที่ยังคงสภาพเดิมตอนตายไว้เท่านั้น

        ตอนเรียนวิชาผ่าศพผมเคยเห็นร่างกายเหวอะหวะมามากแล้ว

        พวกมันตรงหน้าก็แค่ดำรงอยู่ในอีกสภาวะหนึ่งเท่านั้นเอง

        ตอนนี้เราทำได้แค่รอให้พวกมันสูดควันธูปจนอิ่มแล้วเราจะได้เริ่มทำพิธีเรียกดวงวิญญาณ

        ควันธูปลอยขึ้นฟ้าพลางมอดไหม้อย่างรวดเร็ว

        ไม่นานนักควันธูปก็ค่อยๆจางลงไป จนในที่สุดก็หมดสิ้น

        แต่ปัญหาคือวิญญาณกว่าร้อยตนนี้ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะจากไป

        พวกมันจ้องมองกองธูปที่ดับลงด้วยความเสียดาย

        บางตนยังคงพยายามสูดกลิ่นจากธูปที่ดับแล้ว

        “ฟืดๆๆ...”

        “เฮ้ย! กูพึ่งได้สูดไปแค่สองครั้งเอง!”

        “ใช่แล้ว! กูยังไม่สะใจเลย!”

        “เงินกระจอกแค่นี้ คิดจะไล่พวกกูได้หรือไง”

        “...”

        เมื่อธูปดับลงวิญญาณเหล่านี้ก็เริ่มบ่นอุบอิบ

        บางดวงเริ่มมองพวกเราด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

        พวกมันไม่มีท่าทีว่าจะเดินจากไปเลย

        ตรงกันข้ามสายตาของพวกมันเริ่มฉายแววคุกคาม

        ผมรู้ทันทีว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติจึงรีบหันไปพูดกับอาจารย์ “อาจารย์ พวกมันดูเหมือนไม่อยากไปนะครับ!”

        อาจารย์ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรเพียงแค่หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ก่อนพูดอย่างเฉยเมย “ไป บอกให้พวกมันไสหัวไป ถ้าใครกล้าขัดขืน ฟาดให้สำนึกซะ!”

        แม้อาจารย์จะพูดอย่างเรียบง่ายแต่ผมรู้ดีว่านี่คือบททดสอบของผม

        เขาต้องการดูว่าผมจะกล้าพอหรือไม่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าวิญญาณมากมายแบบนี้

        แม้จะกังวลอยู่บ้างแต่หลังจากตั้งสติได้ ผมกลับไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวเลยสักนิด

        โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าอาจารย์ยังอยู่ตรงนี้

        ผมพยักหน้ารับคำทันที“รับทราบครับ อาจารย์!”

        พูดจบผมก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เผชิญหน้ากับฝูงวิญญาณ

        พวกมันทั้งหมดจับจ้องมาที่ผมดวงตาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความโลภและไม่พอใจ

        ก่อนที่ผมจะทันพูดอะไรผีหญิงชราลิ้นยาวแสยะยิ้มและเอ่ยด้วยเสียงแหบต่ำ “พวกเจ้าเดินผ่านที่นี่ แต่ธูปที่จุดให้มันน้อยเกินไปเงินก็ให้มาน้อยนิดเกินไปนะ!”

        ทันใดนั้นผีชายที่ร่างกายไหม้เกรียมก็ตะโกนขึ้น “เพิ่มธูปมาอีกหน่อยสิวะฉันยังสูดไม่พอเลย!”

        “ใช่ๆ! เงินแค่นี้จะพอเป็นค่าผ่านทางได้ยังไง!”

        ผีร่างผอมแห้งผิวเหลืองซีดจนเห็นกระดูก ยกเงินกระดาษขึ้นมาพลางพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย

        คำพูดของพวกมันทำให้วิญญาณตนอื่นเริ่มส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง

        “รีบจุดธูปเพิ่มซะ!”

        “ฉันต้องสูดให้เต็มปอด! ถ้าไม่จุดเพิ่ม ฉันจะสูบจากแก!”

        “เงินกระจอกแบบนี้ คิดจะซื้อทางผ่านเรอะ ฮ่าๆๆ!”

        เสียงก่นด่าดังระงมไปทั่วบริเวณ

        ผมไม่รอช้าเงื้อแส้กระดูกงูขึ้นและฟาดออกไปทันที!

        “เพียะ!”

        เสียงแส้กระทบกับผิวหนังแห้งเหี่ยวของวิญญาณร่างผอมแห้งดังลั่น

        ร่างของมันปลิวกระเด็นล้มลงกับพื้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แผลที่ถูกฟาดเปิดกว้างจนเห็นกระดูก

        อาจารย์เห็นผมลงมือโดยไม่ลังเลก็แสยะยิ้มมุมปากสูบบุหรี่เงียบๆ ไม่พูดอะไร

        เหล่าวิญญาณรอบๆต่างพากันถอยหลังด้วยความตกใจ

        “แก…แก กล้าตีผีอย่างนั้นรึ!”

        “อยากตายนักใช่ไหม! ที่นี่คืออาณาเขตของพวกฉันนะเว้ย!”

        “ช่างอวดดีนัก! กล้าทำร้ายพวกเรา!”

        เสียงก่นด่าของเหล่าวิญญาณดังก้องไปทั่วบริเวณ

        บางตนเริ่มแสดงเขี้ยวเล็บออกมาอย่างคุกคาม

        ถ้าผมต้องเผชิญหน้ากับพวกมันเพียงลำพังนี่คงเป็นสถานการณ์อันตรายอย่างยิ่ง

        แม้จะเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนแต่พวกมันก็สามารถพรากชีวิตคนได้

        แต่ตอนนี้ผมไม่กลัวเลยสักนิด เพราะอาจารย์อยู่ที่นี่ด้วย

        ไม่มีคำพูดพร่ำเพรื่อผมหยิบแส้กระดูกงูขึ้นมา และฟาดออกไปอย่างแรง

        “เพียะๆๆ!”

        เสียงแส้หวดลงบนร่างวิญญาณที่พยายามจะเข้ามาใกล้ดังต่อเนื่อง

        เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม

        พวกมันถูกฟาดจนกระเด็นออกไป

        หลังจากสะบัดแส้เป็นครั้งสุดท้ายผมเอ่ยเสียงเย็นชา

        “พวกแกนี่มันไร้ยางอายจริงๆ! เราให้ธูป ให้เงินกระดาษ แกก็ควรจะพอใจได้แล้ว แต่นี่กลับหน้าไม่อาย ยังจะเรียกร้องมากขึ้นอีก? ถ้ายังไม่อยากโดนฟาด ก็รีบไสหัวไปซะ!”

        พูดจบผมฟาดแส้ตรงไปยังวิญญาณที่แยกเขี้ยวใส่ผมเมื่อครู่

        มันไม่มีโอกาสหลบเสียงร้องโหยหวนดังลั่น ร่างกายหายวับไปกับสายลม

        วิญญาณที่เหลือเห็นดังนั้นก็พากันถอยห่างสีหน้าหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

        พวกมันเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนแม้จะมีจำนวนมาก แต่ไร้พลังอำนาจที่แท้จริง

        สุดท้ายพวกมันก็เป็นพวกที่ข่มขู่ผู้อ่อนแอ แต่หวาดกลัวพวกที่แข็งแกร่งกว่า

        ตอนนี้ดวงตาที่เคยมองผมด้วยความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นหวาดระแวง

        แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังไม่ยอมจากไป

        ผมจึงก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ไม่ไป? หรืออยากอยู่กินข้าวด้วยกัน?”

        ทันทีที่พูดจบผมสะบัดแส้อีกครั้ง พวกวิญญาณที่หวาดกลัวอยู่แล้วต่างรีบล่าถอย

        พวกที่ขี้ขลาดหน่อยพุ่งเข้าไปหลบในซากหลุมศพ

        ที่เหลือเมื่อเห็นเช่นนั้นก็พากันแยกย้ายกระจัดกระจายหายไปในพริบตา

        ไม่ถึงอึดใจวิญญาณทั้งหมดก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

        แม้แต่พวกที่ถูกฟาดจนล้มลงไปเมื่อครู่ก็รีบลุกขึ้นวิ่งหนีสุดชีวิต

        ภายในเวลาไม่กี่วินาทีวิญญาณกว่าร้อยตนก็หายไปหมดสิ้น

        ผมหันกลับไปหาอาจารย์ก่อนพูดขึ้น “อาจารย์!”

        อาจารย์พยักหน้าเบาๆพลางยิ้มเล็กน้อย “ใช้ได้ นายนี่เด็ดขาดกว่าที่ฉันคิดซะอีก”

        ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวแต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ จึงเอ่ยถาม “อาจารย์พวกนี้ก็แค่พวกวิญญาณเร่ร่อนเห็นแก่ตัว ทำไมเราไม่ไล่พวกมันไปตั้งแต่แรกเหตุใดต้องเสียเวลาขนาดนี้”

        อาจารย์ได้ยินแล้วก็อธิบายให้ฟัง “อย่างที่นายว่า พวกมันเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนแต่วิธีการจัดการก็ต้องเป็นไปตามลำดับขั้นตอน ส่งไปก่อนไล่รองลงมา ฆ่าเป็นทางเลือกสุดท้าย 

        “เรามาที่สุสานร้างแห่งนี้เพื่อเรียกวิญญาณเพื่อนนาย การให้ของเซ่นไหว้เล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้พวกมันสงบจึงเป็นสิ่งจำเป็น ไม่จำเป็นต้องฆ่าฟันไปเสียหมด ตอนนี้พวกมันไปกันหมดแล้วเราไม่ต้องเสียเวลาอีก มาเริ่มพิธีเรียกดวงวิญญาณเพื่อนนายกันเถอะ”