กลางดึกที่แสนเงียบเหงา ณ ใจกลางเมืองหลวงที่พลุกพล่าน
หญิงสาวร่างเล็กที่ยืนโต้ลมอยู่บนตึกสูง สายลม่ฤดูหนาวที่พัดผ่านกระทบหน้า ทำให้ผิวของเธอแห้งกร้าน
มีแค่รอบเืฝาดจากแผลของเธอเท่านั้น ที่บ่งบอกว่าเธอมีเืเนื้อ
เสียงหายใจอันเบาบาง ขาที่สั่นไหว ใจที่วิงวอนขอความตายแต่ร่างกายกลับไม่ขยับตาม
ใจของเธอไร้เสียงเต้นโครมครามใดๆ มันแค่เต้นอย่างช้าๆ เหมือนกำลังเฝ้ารอบางอย่างที่เธอปรารถนามานานแสนนาน
แต่อยู่ๆ ตัวเธอก็เสียหลักและล้มลง…
พรึ่บ!!
จินสดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับลมหายใจที่หอบถี่ ใจเธอเต้นแรง แต่น้ำตาไม่ได้ไหลอีกต่อไป
พอมองเธอห้องของตัวเองที่มีแสงแดดส่องเข้ามา กลิ่นความอบอุ่น ทำให้ได้รู้ว่าตัวเองทำสำเร็จแล้ว
เธอตื่นเต้นและดีใจ รีบลุกไปอาบน้ำ รีบแต่งตัว วิ่งไปที่ร้านหนังสือเพื่อไปหาพอล
เธอวิ่งแบบไม่สนอะไร เธอแค่อยากจะไปให้ถึงที่หมายให้เร็วที่ถูก
จนเธอวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้าน เธอเอามือชันเข่าและก้มลงเพื่อพัก เธอหายใจถี่และหอบ เสียงหัวใจเธอเต้นโครมครามจนจะทะลุออกมาเต้นด้านนอก เธอยิ้มในจังหวะที่เธอกำลังเงยหน้าขึ้นเพื่อมองร้านของคนรักของเธอ
แต่…ร้านกลับหายไป
ร้านของพอลแปลเปลี่ยนเป็ห้องเช่าเล็กๆ สี่เหลี่ยมจตุรัส พื้นที่โล่ง มีแต่ฝุ่นและกลิ่นสนิท รอยไหม้และกลิ่นควันจางๆที่ฝังอยู่ในกำแพง
ทุกอย่างทำให้ในใจของจินเริ่มสั่นไหว ใจเธอเต้นแรง มือไม้เธอเริ่มสั่น สายตาของเธอเริ่มสั่นไหว น้ำตาค่อยๆเอ่อล้นออกมา ตาของเธอพร่ามัว ลมหายใจของเธอเริ่มหอบถี่
มือของเธอยกขึ้นกำผมของเธอแน่น มันแน่นจนรู้สึกเจ็บที่ศีรษะแต่เธอกลับไม่ได้สนใจพร้อมกับพึมพำออกมาเสียงสั่น
"ม-มันหายไป…ห-หายไปไหน…"
เธอตัดสินใจวิ่งออกมาเพื่อถามผู้คนที่เดินผ่านไปมา แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิม 'ไม่มีใครสนใจใคร'
นั่นทำให้เธอยิ่งตื่นตระหนก
เธอตัดสินใจรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง
เธอวิ่งจนสุดชีวิต เผื่อว่าถ้าเธอล้มตัวนอนลงอีกสักครั้ง ตื่นขึ้นมาใหม่แล้วเธอจะได้พบกับคนรักของเธอ
จนเธอวิ่งชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง
ก่อนที่เธอจะล้มลง…
พรึ่บ!!!!!
หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอตื่นขึ้นมาในโลกแห่งความเป็จริง
โลก…ที่ไม่มีคนรักของเธอ
เมื่อเธอมองบรรยากาศรอบๆ เธอก็รู้ว่าเธอตื่นขึ้นมา โดยที่ทุกอย่างในฝันของเธอยังค้างคาอยู่
มันทำให้ใจของเธอหวั่นๆ
น้ำตาเธอที่ไหลรินยิ่งกว่าสายเื ในใจตื่นตระหนกและเต้นแรงจนเจ็บอก เธอเอามือปิดหน้าเพื่อหวังว่าเธออาจจะแค่ฝันไป ที่นี่มันไม่ใช่ความจริง เธอแค่กำลังฝันอยู่เท่านั้น
ในใจเธอสับสนจนถึงที่สุด เธอกรี้ดออกมาสุดเสียง เพื่อตอกย้ำว่าทุกอย่างมันไม่ใช่เื่จริง
"กรี้ดดดดดดดดดดดด"
แต่จู่ๆพ่อเลี้ยงของเธอก็พังประตูเข้ามาและตะคอกเสียงดัง
"มึงกรี้ดทำเหี้ยอะไร!!!!!!"
เขาเดินดุ่มๆเข้ามาอย่างเร็วและตบหน้าเธอเข้าอย่างจัง
เพี๊ยะ!!!
3K
