แก้วมนตรา

     " ข้าว่ามาพูดเรื่องของเจ้าดีกว่า "

     " หึ นึกว่าข้ากลัวรึไง ไม่มีทาง " เขาไม่กลัวเลยสักนิด

     " โฮ้ ปากดีเหลือเกิน ข้าชักจะถูกใจแล้วสิ " เธอให้ความสนใจกับเรน

     ตายล่ะสิ " อย่านะอย่ากินเขาเลยนะ "

     " นี่เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร " ข้าเป็นถึงเทพอสูรไม่ใช่สัตว์เดรัจฉานสักหน่อย

     เธอครุ่นคิดเล็กน้อยจากนั้นจึงตอบไปว่า " ก็ได้ ข้าจะลองรับการทดสอบของเจ้าล่ะกัน แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าข้าไม่อ่อนข้อเหมือนเจ้าแมวนั่นหรอกนะ "

     " ... " ไม่ตอบ

     คงจะกลัวล่ะสิ " หึ "

     " เอาสิแบบนั่นสิข้าชอบ "

     ใจกล้าดีนิ แต่ก็คงไม่นานหรอกมั้ง " งั้นก็ไปกันเลย " เธอจับตัวเรนแล้วโหนเข้าไปในป่าลึก

     " นี่ ก่อนจะไปก็ปล่อยข้าก่อนสิ " ไม่ได้การล่ะถ้าข้าไม่อยู่ด้วยล่ะก็เจ้านั่นต้องโผล่ออกมาอีกแน่ๆ

     ณ รังแมงมุมพิษ

     ฟุบ!

     " ลงจอดสำเร็จ "

     " ปล่อยข้าสักที " เขาพูดในขณะที่ขยับตัวไม่ได้

     " เอ้า " เธอแกะใยแต่หนักมือไปหน่อย

     " โอ๊ย! "

     " หึ ทำเป็นสำออยไปได้ "

     แคว็ก(เสียงฉีก) " ใยนี่น่ารำคาญชะมัด " เขาแกะออกจากตัว

     " เอาล่ะ มาเริ่มกันดีไหม "

     " ก็ดี "