ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

เซียงหลง คือนามของข้า และการมีฮาเร็มเยอะๆก็คือความฝันของข้า แต่ข้ากลับตกงานจนต้องไปเอาดีที่โลกแฟนตาซี โดยบัตรเชิญเล็กๆ ของพระเ๽้า พระองค์เชิญข้าด้วยการส่งทัคคุง{รถบรรทุก} มารับข้าที่สี่แยกไฟแดง

ตูมมมม! เสียงรถชนข้าดังสนั่น และหลังจากนั้นข้าก็กลายเป็น วิญญาณไปเข้าเฝ้าพระเจ้า นาม ไป๊อวี่
ข้ามายืนอยู่หลังพระเจ้าที่นั่งอยู่บนต้นไม้ ซดชาเขียวไทย ยี่ห้อ โปปุ เฮียว  อย่างสบายใจ จนข้าหงุดหงิดต้องตะโกนเรียกพระองค์
" พระเจ้า ช่วยสนใจตรู ด้วยยยยยยยยยยยยย " ข้ากล่าวด้วยความรำคาญ แต่ผลลัพธ์เกินคาดคิด พระเจ้าตกใจจนตกจากต้นไม้ น้ำชาเขียวหก
ว้าย ว้าย ว้าย พระเจ้ากลิ้งลงมาหัวทิ่มลงมาแทบเท้าข้าอย่างจัง และข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่า พระองค์เป็นผู้หญิง
" จะ...เจ้าบังอาจนัก บังอาจทำให้ข้าตกใจ งั้นข้าจะสาปเจ้าให้เจ้ามีฮาเร็ม แต่ไร้อารมณ์ จริงด้วยสิ ข้าขอสาปให้ ทวนมังกรของเจ้าสำเร็จขั้นเทพ อิ่มทิพย์ทุกเวลา " ไป๊อวี่กล่าวแล้วนางก็สาปข้าเฉยเลย
" เฮ้ย ตรูผิดอะไรวะ เธอตกลงมาจากต้นไม้เองนะ " ข้าพยายามค้านเสียงแข็งแต่ไม่สำเร็จ เพราะคำสาปข้าสมบูรณ์แล้ว
ไป๊อวี่ ลุกขึ้นมาแล้วก็ ดา ด๊า ดา ด่า ข้าแทบจะน้ำไหลไฟดับ และกำลังจะถีบส่งข้าลงไปหยั่งโลกแฟนตาซี แต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่า ที่โลกนั้น มันไม่มีจอมมาร แล้ว ข้าจะทำอะไรกิน หากยึดอาชีพผุ้กล้า เธอจึงจะให้พรข้าข้อหนึ่ง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ข้าก็ขอได้ มีแม้กระทั่ง ดาบ star dragon sword ยันอาวุธ สมัยใหม่อย่าง โดรนจู่โจม แต่ถ้าข้าขอแล้วจะกลับคำไม่ได้ ข้าจึงนึกเรื่องหนุกๆ ขึ้นมาได้ จึงขอว่า
ข้าขอ ให้พระเจ้า ไป๊อวี่ ไปสู่โลกแฟนตาซีกับข้าด้วย ซึ่งไม่รู้จะเอาเธอไปทำไม แต่เธอต้องเป็นสุดยอดอาวุธแน่ๆ
" จะ..เจ้า ไอ้บ้า " พระเจ้าไป๊อวี่ โกรธจัดจนถีบข้าลงมาจากสวรรค์ แต่แล้วก็มีแสงมาล้อมรอบตัวเธอ และเธอก็ถูกพามากับข้าด้วย
โลกแฟนตาซีแห่งนี้ช่างสวยงาม จนแม้่แต่เทพสงครามยังตกงาน เพราะ พิภพโคตร สงบสุข
ตูมมมม! เสียงข้าแลนดิ้งลงบนพื้นแบบห่วยๆ และ พระเจ้าไป๊อวี่ ก็หล่นลงมาทับข้าซ้ำเสียงดัง ตุบ อยากบอกว่า โคตรเจ็บเลย
" โอ๊ย พระเจ้า ตัวเธอ โคตรหนักเลย " ข้ากล่าว
" เซียงหลง จ..เจ้าหาว่าข้าอ้วนเหรอ ร่างกายข้าสุดเพอเฟ็ก จนแม้กระทั่ง พระเจ้าในโลกของเจ้ายังอิจฉาเลย " ไป๊อวี่ กล่าว แล้วใช้มือ ทุบๆๆๆๆข้า
ข้าจึงวิ่งหนีเธอไป และด้วยที่ไม่รู้ว่าจะหนีเธอยังไง จึงวิ่งหนีไปทางทหารเฝ้าประตูเมือง
" เฮ้ย ไอ้ทหาร ช่วยจับตรูหน่อย " ข้ากล่าว แต่ทหารเฝ้าประตูเมืองกลับทำหน้านิ่ง จนข้าไม่พอใจ
" เจ้าทำผิดมาแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ได้ทำอะไรผิด ข้าไม่มีสิทธิ จับเจ้า " ทหารเฝ้าประตูเมืองกล่าว
" อ๋อ ต้องทำผิดก่อนเหรอ " ข้าปิ๊งไอเดียในทันที และเข้าไป โบกหัว ทหารเฝ้าประตูคนละ 12 ที
ผัวะ ผัวะ ผัวะ
ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ
ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ ผัวะ
และแล้วทหารเฝ้า ประตู ก็ โกรธ แล้วลากข้าเข้าไปขังคุก
" อย่าคิดว่า เจ้าจะหนีข้าได้นะ " ไป๊อวี่ ตะโกนตามหลังข้ามา แล้วเธอ ก็ถามคำถามเดียวกับข้า และขอให้ ทหารจับเธอเข้าไปในคุก แต่ทหารก็คงพูดคำพูดเดิมๆ " เจ้าทำความผิดมาแล้วหรือยัง "
ไป๊อวี่เลยจัดหนัก เธอกระโดดเตะไข่ ทหาร ราวกับจอมยุทธหญิงคนหนึ่ง จนมันเข่าทรุด ทำหน้าดำคร่ำเครียด โดนแบบนี้จะกลับเป็นชายชาตรีเหมือนเดิมได้มั๊ยนะ และแล้ว ไป๊อวี่ ก็โดนลากมาในคุกมากับข้าด้วย 
โอเค ภารกิจเสร็จสิ้น วันนี้มีข้าวกินแล้ว ข้าคิด
.
.
ในห้องขัง
" ไป๊อวี่ เจ้ายังตามข้ามาอีกเหรอ " ข้าตะโกนขณะนั่งกินข้าวในคุก
" หนีไม่พ้นข้าหรอก เซียงหลง เจ้าไปไหนข้าไปด้วย " ไป๊อวี่ ยังคงทุบข้าไม่เลิก
" แล้ว ท่านเทพ เสกกระดาษกับปากกาได้ป่าว " ข้าถาม
"จะเอาไปทำอะไร " ไป๊อวี่ถามกลับ
" คัดภาษาจีน " ข้าตอบ
" ย่อมได้ " ไป๊อวี่กล่าว แล้ว เสก กระดาษ กับปากกาออกมาให้ข้า ข้าเริ่มคัดภาษาจีน และเล่าเรื่องชีวิตอันรันทดของข้าให้เธอฟัง
ประเทศไทยปี 3018 กรุงเทพ
ข้าเป็นบัณฑิตจบใหม่ ทั้งชีวิต เรียนรู้ภาษาจีนมามากมาย บวกกับคัดภาษาจีนมา 10 ปีแล้ว หลังจบการศึกษา ก็กำลังหางานทำ แต่กลับถูกบริษัท ที่ข้าไปสมัคร ทั้ง 101 แห่งปฏิเสธ เพียงเพราะว่า สมัยนั้น โลกได้คิดเครื่องแปลภาษาสำเร็จ ข้ากับเพื่อนร่วมอาชีพของข้าจำนวน 7 ล้าน 1แสนคนทั่วโลก จึงตกงาน ชีวิตวันๆหนึ่งจึงตกต่ำ และมีแต่น้ำตา
" เลิกๆไปซะเถอะ ภาษาจีน มันไม่ทำให้ชีวิตของเอ็งรุ่งโรจน์หรอก " คำพูดของพ่อข้ายังคงดังกังวาน
" จะเอาอะไรกิน ชีวิตมีแต่ตกงาน เอ็งไปเป็นเบ๊ ให้สาวใหญ่แบบตรู ดีกว่า ได้เงินดีนะเฟ้ย " คำพูดของเพื่อนสนิทยังคงค้างคาอยู่ในจิตใจ
และแล้วก็เหมือนสวรรค์ช่วย เมื่อ พระเจ้าส่งทัคคุงมารับข้า
" ฮื่อ ฮื่อ ฮื่อ เรื่องมันเศร้าจังเลย โดนบริษัทปฏิเสธงานถึง 101 แห่ง ถ้าเป็นข้าคงผูกคอตายไปแล้ว " ไป๊อวี่ กล่าว และแย่งกระดาษไปจากมือข้า แล้วกล่าวต่อ
" โห ลายมือสวยจังเลย ไม่ต่างจากภาษาเทพของข้า " ไป๊อวี่
" ขอบคุณท่านเทพ " ข้าขอบคุณ
และพวกเราก็คุยปรับความเข้าใจกันจนถึงเช้า ไป๊อวี่ ดูสนิทกับข้ามากขึ้น แต่เธอก็ยัง ดา ด๊า ดา ด่า ข้าอยู่ดี บวกทุบเป็นพักๆ
เช้าวันต่อมา...
" เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว " ทหารเฝ้าประตูเมืองคนเดิมมาเปิดประตูคุกให้พวกข้าออกไป ไป๊อวี่กระโดดขี่คอข้าอย่างร่าเริง แล้วกล่าวว่า
" มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ในโลกแฟนตาซีของข้ากันเถอะ "
****************************************************************************โโปรดติดตามตอนต่อไป