เฉินหนานรีบวิ่งเข้ามาดูเด็กน้อย ในอ้อมแขนของนางโอบรัด ตุ๊กตาหมีไว้แน่นทันใด
ครั้นเห็นได้ชัดว่า นางเป็คนของเผ่าพื้นถิ่นแถบนี้ ใบหน้าสตรีน้อย มีรอยสลักเืโบราณ เฉินหนานจึงเอ่ยถาม เมื่อเห็นสตรีน้อยยังมีสติอยู่บ้าง “แม่หนูน้อย ใครกันที่โจมตีหมู่บ้านของเ้า?”
อีกฝ่ายเอ่ยพูดด้วยความยากลำบาก ปนเสียงตะกุกตะกักของความหวาดกลัว “สัตว์อสูรบุกโจมตีหมู่บ้านของเรา พี่ชายโปรดช่วยข้าด้วย เราต้องรีบไปจากที่นี่แล้ว”
เฉินหนานมองไปรอบๆ อยู่เสี้ยววินาที เขาก็เกิดความเคลือบแคลงใจขึ้นมา แต่ไม่แสดงอาการใด ออกมาแม้แต่น้อย “อืมๆ ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”
เมื่ออุ้มเด็กหญิงออกมาจากหมู่บ้านผ่านโศกนาฏกรรม…มาถึงกองไฟ เฉินหนานตั้งค้างแรม
แม่นางน้อยพลางกล่าวถาม “พี่ชายชื่อท่านมีนามว่าอะไรเช่นนั้นหรือ? ข้ามีนามว่า จูซือเจีย”
เฉินหนาน นั่งข้างๆ เด็กสาว โยนกิ่งไม้ลงกองไฟ ครั้นรับรู้การใจอ่อนของเขาอาจนำพาซึ่งอันตราย หายนะใหญ่มาถึงตัวเขา…เขาเองมีประสบการณ์ผ่านความเป็ตาย จากการหักหลังเ้าตี้เทียน ย่อมไม่ทำผิดพลาดอีกครั้ง
เมื่อเฉินหนานมองเด็กสาวยิ้มบริสุทธิ์ มาให้แบบคาดหวังอย่างจริงจัง เขาจะเปิดปากเอ่ยนามออกไป
“เฉินหนาน นามของข้าเฉินหนาน” ฉับพลันสายตาราวกับปลาตาย เฉินหนานพลันปรากฏความเหี้ยมเกรียมในดวงตาขึ้นมาในเสี้ยวขณะ
เมื่อปลดปล่อยหมัดใน่เวลารวดเร็วที่สุด ครั้นอีกฝ่ายไม่ระวัง ชนิดแทงทะลุหน้าอกเด็กสาว ฉัวะ! ดังหนักแน่น อย่างไม่มีลังเล
เด็กสาวซือเจียตาเหลือกปากกระอักเืสด หน้าอกกลายเป็รูโหว่หมัด กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ “พี่ชาย พี่ชาย ท่านๆ ทำไมกัน?”
เฉินหนานที่ฝ่ามือเปื้อนเื ได้เศษกระดูกบางอย่างมากจากใต้ชายเสื้อนาง ก่อนเขาจะเก็บมันใส่ถุงเก็บของด้านหลังไป แต่ทว่าก็ยังเฝ้าระวังตนเองอยู่ตลอด
เมื่อหันความสนใจไปมองร่างเด็กน้อยกลิ้งไถล คล้ายว่า จะแน่นิ่งตายตกไปแล้ว
ทว่า จู่ๆ ดวงตาของจูซือเจีย กลับเบิกโพลงขึ้นมากว้าง ด้วยความสยดสยอง กล่าวเสียงสบถด่า ดังคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าอุตส่าห์อยากจดจำชื่อก่อนตายของเ้าเอาไว้ ไอ้เด็กเวรเฉินหนาน ย๊าก!”
ร่างเฉินหนาน ถอยกรูดฝีเท้าออกห่างจากนางทันใด เมื่อรับรู้แรงคุกคามปราณพลังปะทุจากเด็กน้อย ชนิดเขาต้องเผยสายตาเล็กแคบ ลึกล้ำมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา
ครั้นร่างเด็กสาวจูซือเจีย ปากกระอักเืสดไหลเป็ทาง ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางประหลาด ร่างกายสั่นกระตุกไม่หยุด บ่งบอกถึงอาการาเ็ ของนางมีไม่น้อย
นางมองเฉินหนานด้วยสายตาคมกล้า ชนิดไม่เหมือนสายตาเด็กน้อย ในยามก่อนอีกต่อไป ครั้นนางเปิดปากกล่าวถาม คล้ายอยากรู้จริงๆ เหตุใดเฉินหนานถึงโจมตีนางก่อน “เ้าสงสัยข้าั้แ่ตอนไหน? บอกข้ามาในยามที่เ้ายังกล่าวพูดได้”
พร้อมตุ๊กตาหมีในฝ่ามือของนาง กลายร่างเป็สัตว์อสูร น่าคร้ามเกรงตัวใหญ่ เมื่อนางโยนออกมา พร้อมจะสังหารหนุ่มน้อยเบื้องหน้า
เสียง โฮก! คำราม…เด็กสาวเกาคางของมัน เบาๆ
น้ำลายมันปลิวกระเด็น ไปติดหน้าเฉินหนาน จนชาะเื ฝีเท้าก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว เมื่อรับรู้แรงคุกคาม จากหมีั์อย่างหนักหน่วง
‘เกรงว่านางคงเป็คนจากเผ่าย่นกระดูก เปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกซินะ’
ทว่าเฉินหนาน ก็ยังทำใจดีสู้เสือ กล่าวบอกอย่างไม่ปิดบัง “มันไม่มีเหตุผลเลยไม่ใช่หรือ? ทุกคนภายในหมู่บ้านตายตก แต่เ้ากลับรอดมาได้ จูซือเจีย”
“แล้วอีกอย่างรอยเท้าสัตว์อสูร แค่ย่ำฝีเท้าไปรอบๆ โจมตีผู้คนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ได้หนีหายเข้าไปในป่า”
“เหตุผลใดเ้าต้องสังหารชาวบ้านเ่าั้อย่างป่าเถื่อนด้วย?” มีเพียงข้อนี้ในส่วนท้ายที่เฉินหนานกล่าวไม่เข้าใจนาง
ใบหน้ามืดทะมึนเด็กสาวพลันปรากฏ ไม่คิดว่าอีกฝ่าย จะสังเกตสถานการณ์คับขัน รอบๆ ได้ละเอียดถี่ถ้วนขนาดนี้ “เ้าอยากรู้เื่ชาวบ้านเ่าั้ ทำอะไรกับข้า ก็ไปถามพวกมันเองแล้วกัน ฆ่า!”
ฉับพลัน เด็กสาวจูซือเจีย ชี้นิ้วสั่งหมีั์ออกโจมตี พร้อมมือนางกุมหน้าอก ปากกระอักเืสดไว้
“ฆ่ามัน!”
เฉินหนานที่ไม่เคยเจอผู้ควบคุมสัตว์อสูรมีพลังโจมตีมหาศาล แม้ร่างเขาจะหลบพ้นระยะการโจมตีของมัน
ทว่าฝ่ามือขนาดใหญ่หมีั์ โถมตัวมาทั้งร่างตะปบลงพื้น ตู้ม! ดังสนั่นก้อง ฝากรอยฝ่ามือไว้ลึก พร้อมคลื่นลมที่มันส่งระลอกคลื่นรุนแรง ออกมาอัดกระแทกรอบด้าน
วูม! ถึงกับทำให้ร่างเฉินหนาน ปลิวกระเด็นไปติดต้นไม้ใหญ่ ปัง! เสียงแตกซ่า ใบไม้ ฝุ่นปลิวว่อน
อัก! เฉินหนานร่างปลิวไปติดต้นไม้ใหญ่ ปากกระอักเืสดขึ้นมาทันที เมื่อรีบกระดกน้ำเต้าหล่อเลี้ยง พิษสุราเข้าปากไปหลายอึก เมื่อครู่เขาเกือบสิ้นสติขาดหายไปแล้ว หอกทำจากไม้ในฝ่ามือเอง หักครึ่งจากแรงปะทะในเสี้ยวพริบตา
“หืม! ยังไม่ตายตกอีกงั้นหรือ?” ครั้นจูซือเจีย เห็นปราณพลังแปลกประหลาด ไหลเวียนจากตัวของเฉินหนาน
นางเร่งใช้ปราณพลัง สั่งโจมตีด้วยกรงเล็บ ฉีกกระชากร่างเฉินหนานต่อทันที เมื่อหมีตัวใหญ่เบิ้ม พุ่งร่างกราดเกรี้ยว ไม่ปล่อยโอกาส ฟาดอุ้มมือขนาดใหญ่ หมายฉีกร่างเนื้อของเขาให้เป็เศษเนื้อ ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เสี้ยวขณะเฉินหนานเอี้ยวตัวหลบหวุดหวิด ชนิดแทบเอียงล้ม ภาพด้านหลังต้นไม้ใหญ่ ขาดเป็ส่วนๆ ลมแรงปลิวกระจาย จากคลื่นกรงเล็บที่แผ่ออกไปราวกับคมกระบี่สังหาร
ฟิว! ตู้ม! ตู้ม! เฉินหนานรับรู้ได้ทันทีว่า ไม่ใช่สถานการณ์ที่ปกติอีกต่อไป…
231
