ข้อตกลงสิ้นสุดลง..่เช้าเจินจะได้พักผ่อนเพื่อชดเชยที่นางยังไม่ได้นอนตั้งเเต่เมื่อคืน ครั้นเมื่อสองแฝดออกไปนางก็รีบลุกวิ่งไปล็อคประตู เเต่นางหารู้ไม่ว่าอี้เถียนได้ถอดเอาไม้คัดประตูออกไปด้วย
"ที่ล็อคอยู่ไหนเนี้ย…โอ้ย!สงสัยแฝดนรกนั่นจะเอาไปด้วยเเน่ๆ เเต่ก็ชั่งเถอะ..ถึงเราจะล็อคประตูได้ก็ใช่ว่าสองคนนั่นจะเปิดไม่ได้นี่นา เจินเจินเอ้ย!..แกหลุดมาอยู่ที่ไหนเนี้ย..แล้วจะกลับยังไงล่ะทีนี้..แม่จะเป็ห่วงเราเเค่ไหนนะ เฮ้อ!!เบื่อจัง หาว!!!อืม..เื่อื่นเอาไว้ก่อนละกัน ของีบซักพักนะ..ยังไม่ได้หลับตาตั้งเเต่เมื่อคืนละเพลียจัดๆ ฝันดีนะตัวฉัน" เจินเจินบอกฝันดีตัวเองและกำลังจะล้มตัวลงนอน จู่ๆประตูก็เปิดออกพร้อมกับผู้ชายอายุน่าจะประมาณ 60 คนนึงเดินเข้ามา เขายิ้มร่าและผายมือมาที่เธอเหมือนจะเข้ามากอด ไม่นานนัก สองแฝดก็เดินตามหลังเข้ามาอีกครั้ง
"นี่สรุปพวกนายจะให้ฉันได้พักจริงๆไหมเนี้ย ไปพาใครมาอีกล่ะเนี้ย!" เจินเจินได้เเต่คิดในใจ ภายนอกนางทำได้เเค่ยิ้มหลับตาปริบๆ ชายที่พึ่งจะเข้ามาเดินเข้ามากอดเธอพร้อมกับนั่งลงข้างๆเธอ เขาหันมองสองฝาแฝดแล้วพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้ ในหัวเจินเจินตอนนี้คือ พวกนายมาทำอะไรกัน?
"ข้าได้ข่าวจากลูกชายข้าว่าเ้าไม่สบาย ข้าก็เลยเดินทางมาเยี่ยม เ้าเป็ยังไงบ้าง ซูเจิน ลูกสะไภ้ของข้า ฮ่าฮ้าฮ่า"
"ท่านพ่อ!! เรียกนางเช่นนั้น นางจะทำตัวไม่ถูกเอานะ ซูเจินนี่คือหวังอี้เหลียน เ้าแห่งเมืองหยุนเปิง ท่านพ่อของพวกข้าเอง ท่านพ่อทราบข่าวว้าเ้าไม่สบาย ท่านจึงอยากมาเยี่ยมเ้า" ซูเจินหันไปชักสีหน้าตึงใส่สองแฝด ก่อนจะหันมายิ้มให้อี้เหลียนอย่างอ่อนโยน ซูเจินทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าต้องทักทายยังไง นางจึงยกมือไหว้แบบที่นางเคยทำที่บ้าน ทุกคนถึงกับชะงักและใกับการกระทำของนาง ซูเจินเองก็ใว่าทำไมทุกคนถึงทำหน้าแบบนั้น
"มีอะไรหรอคะ เจินทำอะไรผิดหรอคะคุณลุง เอ้ย!เสด็จพ่อ เอ้ย! ท่านพ่อ มีอะไรรึป่าวคะ?"
"นั่นเ้า…เ้าทำอะไร?"
"ก็..ยกมือไหว้..แสดงความเคารพ สวัสดีอะไรประมาณนี้น่ะค่ะ"
"เ้าดูแปลกไปจากคนที่นี่มากๆ เ้าเป็คนเเคว้นไหนเมืองใดงั้นรึ?"
"บอกไปลุงก็คงไม่รู้หรอกค่ะ เอาเป็ว่าตอนนี้หนูอยากพักผ่อนเเล้ว หนูไม่ไปส่งนะคะ เชิญกลับเองค่ะ"
"เดี๋ยวนะ! เมื่อกี้เ้าบอกว่าหนูหรอ?...ทหาร!!" ซูเจินใเมื่อจู่ๆอี้เหลียนก็เรียกทหารเข้ามาเกือบสิบนายยืนพรึบหน้าเตียงนอนของนาง ซูเจินใไม่น้อย สองแฝดรีบเข้ามาทำหน้าที่ปกป้องภรรยาพวกเขาะโขึ้นเตียงแล้วกอดตัวนางไว้แน่น
"เดี๋ยวๆๆ นี่พวกนายทำอะไร แล้วพ่อของพวกนายเรียกทหารมาทำไม เลิกกอดได้เเล้วฉันร้อน!!"
"ที่วังของข้าไม่เคยมีหนูเลยแม่เเต่ตัวเดียว เเต่เมื่อครู่เ้าพูดว่าหนู พ่อข้าเกลียดหนูมากๆ"
"ตามหามันจนกว่าจะเจอ ถ้าเจอแล้วให้ฆ่าทิ้งทันที!!"
"พะยะค่ะ/พัยะค่ะ!!" เสียงรับคำสั่งทหารทำให้เจินๆถึงกับสะดุ้ง นางพยายามบอกกับสองแฝดว่าพวกเขากำลังเข้าใจผิด เเต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จเลย
"อี้เฉียน อี้เถียน พ่อขอตัวกลับก่อนและถ้าวันนี้ยังหาตัวไอ้หนูสกปรกนั่นไม่เจอก็ให้เผาจวนนี้ทิ้งไปและพาซูเจินไปอยู่ที่อื่นซะ เข้าใจไหม"
"พะยะค่ะ/ขอบพระทัยท่านพ่อที่ทรงเมตตา" สองแฝดกอดเจินๆไว้เเน่นเพราะกลัวว่านางจะใ เเต่ที่ไหนได้ หนูที่นางพูดคือแทนตัวนางเอง ไม่ใช่หนูที่วิ่งไปมา กลับกลายเป็ว่าเวลาพักผ่อนของนางได้จบสิ้นลงไปแล้ว เมื่อทหารเร่งตามหาหนูจน 3 ชม.ยังหาไม่เจอ สองแฝดไม่รอช้าสั่งย้ายข้าวของซูเจินไปที่ตำหนักมหม่ทันที ตอนนี้ซูเจินทนไม่ไหว นางอยากจะพูดอะไรบ้างเเต่ดูเหมือนว่าสองแฝดจะเป็ห่วงออกหน้าออกตาจนออกคำสั่งไม่ฟังนางบ้างเลย ซูเจินทำได้เเค่เงียบมองดูพวกทหารและนางกำนัลขนของย้ายไปยังตำหนักอื่น ซึ่งเมื่อขนของจนเสร็จสองแฝดก็ได้พาซูเจินมาที่ตำหนักใหม่ของนาง ภาพที่มองเห็นมันคือจวนสามจวนเรียงรายสวยงาม ซึ่งตำหนักของนางคือจวนตรงกลาง
"นี่คือที่พักใหม่ของเ้า เ้าชอบมันหรือไม่ ฮึ?"
"พื้นที่ใหญ่โต สวยดี เออว่าเเต่แล้วสองหลังนั่นล่ะ บ้านใครหรอ?"
"จวนทางทิศเหนือคือตำหนักของสนมฮง ส่วนอีกจวนที่ต่อจากเ้านั้นคือจวนของสนมลี"
"สนมฮง สนมลี ชื่อคุ้นๆ เฮ้ย!!"
"เกิดอะไรขึ้น เ้าไม่ชอบที่นี่งั้นรึ?"
"เปล่าๆ ฉันเเค่คิดอะไรบางอย่างได้น่ะ…เออแล้ว..ฉันสามารถไปเยี่ยมพวกเขาที่จวนได้ไหม แบบผูกมิตรเป็เพื่อนกันไว้ไง นายพาฉันไปเจอพวกเขาหน่อยสิ ได้ไหม"
"เหตุใดเ้าอยากเจอพวกเขาถึงขนาดนั้น?"
"เอ่อ..ก็..ตอนนี้ฉันกับเขาก็อยู่ในสถานะเดียวกันเพราะฉะนั้นฉันก็มีสิทธิ์จะรู้จักเกิดที่สนิทกับพวกเขาไม่ใช่หรอ?"
"พวกนางเป็เพียงสนมถูกส่งมาเพื่อเป็เครื่องบรรณาการในการสวามิภักดิ์กับเมืองของข้าเท่านั้น มิใช่ชายาที่ข้าเลือก…เพราะฉะนั้นเ้ากับพวกนางแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"
"แต่ถึงยังไงฉันก็อยากเจอพวกเขาอยู่ดี นายช่วยพาฉันไปหน่อยได้ไหม?"
"ถ้าพี่สองไม่พาไป เช่นนั้นข้าจะพาไปเอง จวนทิศเหนือคือจวนสนมฮง…นางถูกส่งมาเป็เครื่องราชบรรณาการแก่พี่สอง ส่วนอีกนางคือสนมลี..บ้านเมืองของนางแร้งแค้นจากการโดนาโจมตีนางจึงถูกพ่อของนาง…ส่งมาเป็เครื่องราชบรรณาการให้ข้า เเต่ข้ารู้สึกว่านางเป็คนแปลกๆข้าก็เลยไม่ค่อยเข้าหานาง เช่นเดียวกับที่ท่านพี่ไม่เคยเข้าหาสนมฮง" เจินเจินยิ่งฟังก็ยิ่งอยากรู้ว่าพวกนางแปลกยังไง ครานี้องค์ชายทั้งสองทำหน้าที่พานางไปรู้จักกับพระสนมทั้งสองเพื่อให้ผูกมิตรต่อกันไว้ ตอนนี้เจินเจินตระหนักในใจแล้วว่าเส้นเื่ที่ดำเนินไปนั้นมันเหมือนกับนิยายเื่นึงที่เธอเคยอ่านมาก่อน เธอจึงต้องพิสูจน์ว่าใช่เื่เดียวกันไหมนั่นเอง
222
