บทที่ 20 แย่งชิง ?!
"พี่สาว คุณรู้จักคนคนนี้หรือเปล่า ?" ถังซีเหมียนถามพลางกุมแผลที่แขนของตัวเอง
หญิงสาวที่อุ้มเด็กส่ายหน้าพัลวัน ในดวงตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอกอดเด็กในอ้อมแขนแน่นขึ้น "ไม่รู้จักค่ะ...ฉันไม่เคยเห็นคนคนนี้มาก่อนเลย !"
เ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงอย่างรวดเร็ว พวกเขาลากผู้ชายคนนั้นขึ้นรถไปก่อน จากนั้นก็ทำแผลเบื้องต้นให้ถังซีเหมียนแล้วพูดว่า "สหายท่านนี้กล้าหาญมากเลยนะ ! ผมเห็นว่าคุณอายุยังน้อย แผลไม่เป็ไรใช่ไหม ?"
"ไม่เป็ไรค่ะ !" ถังซีเหมียนยิ้มจาง "แค่เจ็บนิดหน่อย ฉันต้องให้ปากคำกับพวกคุณด้วยใช่ไหม ? งั้นไปกันเถอะค่ะ"
"นี่ น้องสาว !"
หญิงสาวที่อุ้มเด็กจ่ายเงินให้เ้าของร้านอีก 5 เฟิน "ขออิ่วจาก้วยเพิ่มหน่อยค่ะ !"
"จะมาให้เงินอะไรกัน เอาไปเลย !" เ้าของร้านใจดีมาก เขาหยิบอิ่วจาก้วย 10 ชิ้นใส่ถุงให้พวกเขา "ทำให้พวกคุณกินไม่อร่อยเลย !"
บนรถตำรวจ เ้าหน้าที่ได้สอบถามพวกเขาคร่าว ๆ ว่าพวกเขาไม่รู้จักกันจริงหรือไม่ นั่นหมายความว่าไอ้หมอนั่นโจมตีพวกเธอแบบไม่เลือกหน้า !
ถังซีเหมียนเอ่ยอย่างหมดคำ "เศษสวะ ทำร้ายแต่ผู้หญิง !"
ไม่รู้ว่าสมองมันมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ถึงได้ออกมาระบายความแค้นต่อสังคมแบบนี้
เศษสวะ !
"สหาย คุณชื่ออะไร ?"
ถังซีเหมียนเงยหน้าขึ้น "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อถังซีเหมียนอายุสิบเก้า อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเค่าซาน ฉันทำงานที่สถานีวิทยุประจำอำเภอ..."
หลังจากเล่าทุกอย่างตามความจริง ตำรวจที่จดบันทึกสอบถามอย่างสงสัย "ได้ยินเ้าของร้านบอกว่าคุณมีปฏิกิริยารวดเร็วมาก คุณรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็คนร้าย ?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แค่รู้สึกว่าตอนมองคนคนนี้แล้วรู้สึกไม่สบายใจมาก ตอนที่เขาเดินผ่านไป ฉันก็จ้องมองเขาตลอด ไม่คิดว่าเขาจะลงมือรวดเร็วแบบนี้ ฉันเลยพุ่งเข้าไปเลย !"
คำพูดของถังซีเหมียนทำให้ทุกคนหันความสนใจกลับไปที่ชายคนนั้น และเด็กอายุไม่กี่เดือน ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะเตะชายคนนั้นอีกที
ไร้ยางอายอะไรขนาดนี้ กล้าทำร้ายเด็กเล็กที่ไม่มีทางสู้ เห็นได้ชัดว่าเป็พวกรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง ทำไมไม่ไปลงมือกับพวกผู้ชายตัวใหญ่ที่นั่งกินเหล้าอยู่ตรงนั้นล่ะ
"ฉันจะฆ่าพวกผู้หญิงต่ำช้าอย่างพวกแกให้หมด ! นังแพศยา !"
ชายคนนั้นะโด้วยเสียงแหลมดุร้าย เขามองถังซีเหมียนด้วยสายตาราวกับเธอเป็ศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าพ่อของเขา
หญิงที่อุ้มเด็กอยู่พูดเสียงเบา "ขอบคุณนะน้องสาว !"
"ไม่เป็ไรค่ะ" ถังซีเหมียนพยักหน้าเบา ๆ สายตานิ่งสงบมาก "คุณลุงหน้ารองเท้าคนนี้ คุณไม่ได้เป็แบบนี้เพราะภรรยาหนีไปกับผู้ชายคนอื่นหรอกใช่ไหม ?"
"หุบปาก ! นังตัวดี !"
ถังซีเหมียน "...์ ฉันว่าพอจะรู้ความจริงบางอย่างเข้าแล้ว !"
ตำรวจ "พรืดด..."
หลังจากอยู่ที่สถานีตำรวจสักพัก และจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ถังซีเหมียนก็ขอตัวกลับบ้าน แต่ก่อนจะออกมา หญิงคนนั้นยังเอ่ยขอบคุณเธอไม่หยุด
ถังซีเหมียนดูเวลาเห็นว่าไม่เช้าแล้ว จึงกลับไปที่หอพัก
เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง เื่นี้ถึงถูกลืมไปในไม่ช้าจนกระทั่งวันศุกร์ที่เธอจะต้องกลับบ้านมาถึง แต่ก่อนกลับบ้าน ถังซีเหมียนซื้อผ้าสำหรับตัดชุดกระโปรง 1 ผืน ครั้งนี้เธอซื้อผ้าสีฟ้า
เธอตั้งใจจะลงมือทำเอง แม้ว่าสองชาติที่แล้วจะไม่เคยตัดเย็บเสื้อผ้ามาก่อน แต่ชาติที่แล้วเธอชอบตุ๊กตา และเคยทำเสื้อผ้าให้ ‘ลูกสาว’ ด้วยตัวเองมาแล้ว !
ตอนกลับบ้านก็ไม่ลืมแวะซื้อของฝากให้คนที่บ้านเหมือนเดิม ขณะที่ถังซีเหมียนกำลังรีบไปที่ป้ายรถประจำทาง ก็ถูกตำรวจที่ขี่รถสามล้อไล่ตามมาขวางทางไว้
เธอทำหน้างุนงง "เอ่อ... คุณตำรวจคะ มีอะไรหรือเปล่า ?"
"รอสักครู่ครับ รบกวนสหายถังช่วยตามผมไปที่สถานีตำรวจก่อนเดี๋ยวเราค่อยคุยกันระหว่างทาง !"
อีกฝ่ายขี่ ‘รถ 3 ล้อเก่า’ พาเธอไปทันที
ถังซีเหมียนรู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำผิดอะไรแน่ ๆ แต่ว่าพวกเขามีเื่อะไรกัน ทำไมตำรวจถึงรีบร้อนมาหาเธอขนาดนี้ หรือว่าจะเป็ครอบครัวของไอ้โง่คนนั้นอยากจะเจอเธอ
"เื่มันเป็อย่างนี้ครับ สหายถัง หลังจากที่เราจับตัวคนคนนี้ได้ ไม่นานก็ได้รับแจ้งจากสถานีตำรวจอำเภอเฟิงชิงว่าเกาเสิ้งลี่คนนี้ได้ฆ่าคนตายถึง 7 คนจาก 2 ครอบครัวที่อำเภอเฟิงชิ่ง เขาเป็ฆาตกรหลบหนีที่เราตามหาตัวอยู่ !"
ตำรวจไม่ได้ปิดบังอะไรพูดตามตรงว่า "ทางครอบครัวของเหยื่อก็ให้ความสำคัญกับเื่นี้มาก ทั้ง 2 ครอบครัวรวบรวมเงินได้ 2,000 หยวนเพื่อตั้งเป็รางวัลนำจับ ! แต่ไม่คิดว่าคุณจะบังเอิญเจอตัวเขาที่นี่ ดังนั้นที่เรียกคุณมาวันนี้ก็เพื่อมอบเงิน 2,000 หยวนนี้ให้คุณ !"
ถังซีเหมียนเบิกตาโพลง "เท่าไหร่นะคะ ?"
ตำรวจหัวเราะกับท่าทางของเธอ " 2,000 หยวนครับ !"
ธนบัตร 10 หยวนสีฟ้าอมเทาปึกหนา ล้วนเป็แบงก์ใหม่เอี่ยมทั้งหมด
ถังซีเหมียนรับเงินมาด้วยมือสั่นเทา ช่างไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย
ตำรวจสองนายที่ดูแลเธออดชื่นชมไม่ได้ "เด็กน้อย อายุยังน้อยแต่กล้าหาญจริง ๆ ตอนนั้นผู้ชายตั้งหลายคนยังกลัวเลย แต่เธอกลับเป็คนแรกที่เข้าไป เก่งมากจริง ๆ !"
"ทำให้เธอเสียเวลาจะขึ้นรถแล้ว พวกเราจะไปส่งเธอกลับแล้วก็จะได้เล่าเื่วีรกรรมของเธอด้วย !"
ตำรวจคนที่อายุมากกว่าเดินออกไปสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ "ไปกันเถอะ! คนทั่วไปอยากนั่งยังไม่ได้นั่งเลย ! อย่าลืมเก็บเงินให้ดีล่ะ !"
ถังซีเหมียนยิ้มแย้มอย่างมีความสุข "ขอบคุณค่ะ ! ลำบากพวกคุณแล้ว !"
ระหว่างทางกลับบ้าน ถังซีเหมียนได้คุยกับตำรวจาุโมากมาย เขาเป็คนอัธยาศัยดี ทั้งถามเื่ครอบครัวของเธอ แล้วก็ยื่นธนบัตร 10 หยวนให้ "เด็กน้อย ฉันไม่คิดว่าครอบครัวเธอจะลำบากขนาดนี้ ! เอาไว้ซื้อขนมให้หลานนะ !"
"ไม่เอาค่ะ ไม่เอา !" ถังซีเหมียนจะรับเงินของพวกเขาได้อย่างไร
"รับไว้เถอะ !" น้ำเสียงของตำรวจาุโจริงจัง "เธอเป็ผู้ช่วยของพวกเรานะ ! หากไม่ใช่เพราะเธอ คนนั้นต้องก่อเื่ในอำเภอของเราแน่ !"
ถังซีเหมียนรับมาแล้ว แอบเอาไปเสียบไว้ที่เบาะหลังรถของเขาอย่างเงียบ ๆ
บางครั้งก็ไม่จำเป็ต้องดื้อดึง แค่บรรลุเป้าหมายก็พอแล้ว !
เมื่อมาถึงในตำบล ถังซีเหมียนยังไม่ทันถึงที่หมายก็เห็นคนที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ เธอยิ้มพลางโบกมือให้เขา
"ลุงคะปล่อยฉันลงข้าง ๆ คนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินคนนั้นก็พอค่ะ !"
"ไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปเป็เพื่อนพวกเธอ !"
ตำรวจาุโตั้งใจจะส่งให้ถึงที่สุด ส่วนใหญ่ก็เพราะชอบนิสัยร่าเริงของถังซีเหมียน หลังจากลงจากรถก็อธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ ให้ฉู่เจียงชวนฟัง แล้วรีบเดินไปพร้อมทั้งสอง
ถังซีเหมียนกอดแขนฉู่เจียงชวน เห็นเขามองเธอด้วยสายตาเ็า เธอก็หัวเราะคิกคัก "เจียงชวน ! อย่าโกรธสิ !"
ฉู่เจียงชวนโกรธจนต้องหยิกเอวบางของเธอ "คุณดูตัวเองสิว่าอายุเท่าไหร่! คุณเป็เทพเ้าหรือไง !"
เขามองแขนข้างที่าเ็ของถังซีเหมียน หัวใจปวดร้าวจนแทบขาด "เป็เพราะผมไม่มีความสามารถพอ ถึงต้องให้คุณต้องทำแบบนั้น..."
"พูดอะไรเหลวไหล" ถังซีเหมียนยิ้ม ใช้แขนข้างที่ไม่าเ็ดึงแขนเขาแรง ๆ "ตอนนั้นฉันแค่อยากช่วยแม่ลูกคู่นั้น เงินนี่ถือเป็ผลพลอยได้ ! อาทิตย์นี้ฉันแปลงานแค่ 1 ชิ้น แต่ได้เงินตั้ง 380 กว่าหยวน! แถมยังได้พากย์เสียงอีก ได้อีก 10 กว่าหยวน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 380 หยวนแล้วที่เหลือซื้อของไปหมด..."
"อยากได้อะไรก็ซื้อสิ" ฉู่เจียงชวนพูดพลางยิ้ม "เงินผมไม่เยอะ แต่ก็พอให้ครอบครัวเราใช้จ่ายได้นะ"
496
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
