พลอยขี้เหร่ เกิดใหม่เป็นสาวเริ่ด! ในยุคชิงต่างโลก!

 พลอย12 คลี่คลาย!?

        ผู้ว่าฯ มองไปที่ยาม4คน “พวกนางกล่าวอ้างว่าพวกเจ้าอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุรึ? แล้วใยพวกเจ้ามิได้ระงับเหตุวิวาทอันนี้เล่า? ไหนพวกเจ้าอธิบายเหตุการณ์มาซิ”

        ยามทั้ง4ก็อึกอัก รับก็มีความผิด! ไม่รับ ก็มีความผิด! จะทำตามเจ้าเมืองสั่งมา หรือจะขัดคำสั่งเจ้าเมือง ก็ผิดในหน้าที่ทั้งนั้น ..

        พวกเขากำลังจะร้องไห้อยู่แล้ว

        หนิงเอ๋อพิจารณาทุกคนโดยรอบแล้ว ดูท่าว่า “ไอ้เจ้าเมือง” เป็นผู้บงการ และบังคับเรื่องบ้าๆ บอๆ ทุกคนล้วนถูกบังคับทั้งสิ้น หนิงเอ๋อมองเห็นความสำนึกผิด ความกลัว ความสิ้นหวังในหญิงทั้ง4 และยามทั้ง4 ..

        ดูท่าว่าทุกคนนั้น ไม่ต้องการจะกล่าวร้ายต่อหนิงเอ๋อแล้ว.. แต่หากว่าไม่ทำ! คงจะถูกเจ้าเมืองบ้านี่ลงโทษเป็นแน่!

        เฮ้อ คงต้องเผยไพ่ลับ1ใบเสียแล้ว หนิงเอ๋อรู้สึกว่า จะต้องคลี่คลายเรื่องนี้ให้ชัดเจน! ไม่เช่นนั้น.. อาจทำให้มีคนหลงผิด หรืออาจได้รับภัยร้ายแรงกันหลายคน

        หนิงเอ๋อ “ท่านผู้ว่าฯ เซียวหนิงเอ๋อมีเรื่องขอกล่าวความเจ้าค่ะ”

        ผู้ว่าฯ แสดงท่าทีขัดใจเล็กน้อย “ข้ากำลังสอบถามความอยู่ ยังไม่ถึงลำดับให้ปากคำของเจ้า! เจ้าควรรอที่จะแก้ต่าง และกล่าววาจาเมื่อข้าได้เรียก เข้าใจหรือไม่?”

        หนิงเอ๋อ “ข้ามีหลักฐานยืนยันเหตุการณ์ทั้งหมด เพียงแต่ข้าผู้น้อยบังอาจขอ “ของรางวัล” สำหรับการคลี่คลายคดีอันเล็กน้อยในครั้งนี้ เจ้าค่ะ”

        ประโยคนี้ ทำให้หลายคนถึงกับงงงัน อะไรนะ!? ขอของรางวัล!? นี่นางเสียสติหรืออย่างไร? นี่นางกล่าววาจาอันใดออกมากัน!?

        ขณะที่หลายคนตะลึง หนิงเอ๋อก็จับมือท่านแม่ บีบเบาๆ ให้ผ่อนคลาย ..

        สายตาของผู้ว่าฯ จ้องมองหนิงเอ๋อราวกับเหยี่ยวมองเหยื่อ “ขอของรางวัลเช่นนั้นหรือ!? คุณหนูใหญ่เจ้าเมืองสวี่ชาง! และท่านเจ้าเมือง! ..

        วันนี้ช่างทำให้ข้าได้เปิดวิสัยทัศน์นัก ยากที่จะพบเหตุการณ์เช่นนี้จริงๆ ! .. แล้ว .. หากข้าตกลงจะมอบรางวัลให้เจ้า แล้วเจ้าคลี่คลายเรื่องนี้ไม่ได้เล่า .. เจ้าจะยอมรับโทษเช่นนั้นรึ?”

        หนิงเอ๋อก็ไม่หลบสายตาผู้ว่าฯ “เจ้าค่ะ”

        ผู้ว่า “ดี! เอาล่ะ ข้าจะสัญญากับเจ้า หากหลักฐานที่เจ้ามีนั้น พิสูจน์เหตุการณ์พิพาทเหล่านี้ได้ ข้าจะให้รางวัลที่เจ้าขอ แต่หากเจ้าทำไม่ได้ เจ้าต้องถูกลงโทษ!”

        ศิษย์พี่ต้าหู่ก็ดูจะร้อนรนขึ้น จนอยู่นิ่งอยู่ไม่ได้แล้ว “หนิงเอ๋อ! รางวัลอันใดเจ้าจะมาต้องการยามนี้เหล่า!? จากเรื่องเล็กๆ นี่ มันจะบานปลายไปแล้วนะ”

        ท่านแม่ก็คล้ายอยากจะกล่าวเสริมด้วย แต่ก็ยังทำเป็นนิ่งอยู่ พร้อมกับเชื่อว่าหนิงเอ๋อจะแก้ปัญหาได้จริงๆ

        หนิงเอ๋อยิ้ม แล้วหยิบวิทยุเทปคาสเซท (บันทึกเสียง) ซึ่งเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว ที่ท่านทวดและท่านแม่มอบให้ อีก1เทคโนโลยีที่มาก่อนกาลอันควร.. ออกมาจากภายในเสื้อ

         “นี่คือหลักฐานยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้น เจ้าค่ะ” เมื่อกดปุ่มเล่น(play) เสียงก็ได้ดังขึ้น!

        “อ่า ไม่คาดคิดยิ่งนัก คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจ้าเมืองสวี่ชาง จะกล้าเดินทางมางานเลี้ยงอันทรงเกียรตินี้ มิกลัวจะทำให้ที่นี้แปดเปื้อนหรืออย่างไร?” …

        “555 ฟังตุ๊กตาแสนสวยที่ชั่วร้ายที่กล่าววาจาซิ พวกเจ้าได้ยินกันไหม? 555 ยิ่งเราสั่งสอนสาวน้อยที่ชั่วร้ายนี้ ช่างมารยาเสียจริง! มีแต่เจ้าเมืองน่ะจะชื่นชมพวกเรา!”

        “จุ๊ๆ ช่างโง่งมไม่รู้ความยิ่งนัก ดักดานแต่งสวยแต่งงามซ่อนอยู่ในจวนมาหลายปี จึงไม่รู้ซินะว่าตัวเองน่ะเป็นขยะไร้ค่า เฮอะ คุณหนูใหญ่เหรอ? ไม่อายปาก ถุ๊ย!”

        “ก็เจ้าเมืองนั่นแหละ ให้พวกเรามาสั่งสอน!”

        เสียงที่ชัดเจน ตั้งแต่ต้นจนจบ.. อธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว! จนมองเห็นภาพได้ด้วย!

        ขณะที่หลายๆ คนยังอยู่ในภวังค์ เหลียวหน้าแลหลังกันอยู่ .. ก็มีหลายคนแสดงสีหน้าชื่นชมคุณหนูผู้นี้ แม้มีหลักฐานที่ชัดเจนเพียงนี้ แต่กลับสงบนิ่งราวกับเป็นผู้รอบรู้เจนจัด หาใช่เพียงเด็กสาวผู้หนึ่งไม่!

        หนิงเอ๋อ “ท่านผู้ว่าฯ คงพร้อมจะมอบรางวัลให้ผู้น้อยแล้วซินะเจ้าค่ะ แต่ผู้น้อยต้องเรียนแจ้งไว้ก่อนว่า ของรางวัลนี้จะมีอยู่ถึง2ชิ้น เลยทีเดียว”

​ ​

​