เนี่ยนจินออกไปเตรียมยาและน้ำอุ่นมาให้หยู่ถง ระหว่างที่รอ หยู่ถงก็ได้นึกถึงความทรงจำเก่าๆ ของเ้าของร่างเดิม แต่ที่น่าแปลก ในความทรงจำนั่นไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสามีของเ้าของร่างเดิมเลยแม้แต่น้อย ยิ่งพยายามนึกคิด ศรีษะก็ยิ่งปวด ไม่อยากจะบังคับตัวเองอีก หยู่ถงจึงเดินไปหยิบเอากระดาษใบนึงมาแล้วจดยาสมุนไพรรักษาร่างกายไว้ให้เนี่ยนจินออกไปซื้อมาให้ตน
โชคดี เมื่อนางอยู่ในยุคก่อน นางได้เรียนรู้ยาสมุนไพรจากท่านปู่ หากพูดให้ถูกคือนางคลุกคลีกับยาสมุนไพรั้แ่เด็ก นางปรุงยารักษาโรคได้ ที่สำคัญนางเชี่ยวชาญปรุงยาพิษที่สุด ที่นางต้องมาเป็สายลับและต้องรับงานสังหารพวกคนเลวก็เพราะนางอยากจะแก้แค้นให้กับพ่อแม่
พ่อกับแม่ถูกฆ่าตายเมื่อคราที่เดินทางไปคุยธุระกิจที่ต่างประเทศ นางกับน้องชายต้องกลายมาเป็คนเร่ร่อน หากนางไม่ผันตัวทำให้มือตัวเองต้องเปื้อนเื ชีวิตของน้องชายต้องจบลงเป็แน่ เกิดใหม่ในครานี้นางจะไม่เชื่อใจใครง่ายๆ อีก ยิ่งในยุคโบราณต้องยิ่งระวังตัวให้มาก ในยุคนี้เต็มไปด้วยเล่ห์กลอุบาย
เนี่ยนจินเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยากลิ่นฉุนมาแต่ไกล ครานั้นนางเขียนยาเสร็จพอดี เห็นเนี่ยนจินเดินเอายามาวางไว้ข้างๆ เตียง สายตาคมจ้องมองถ้วยยาไม่ละสายตา ครู่นั้นริมฝีปากบางกระตุกยิ้มอย่างเ็า ในยานั่น ... มียาพิษอ่อนๆผสมอยู่
“เนี่ยนจิน เ้าไปซื้อยาตามที่ข้าจดมาให้ข้าที ต่อแต่นี้ไปข้าจะดื่มยาที่ข้าต้มเองเพียงเท่านั้น”
“แต่ ฮูหยินเ้าคะ หมอสั่งไว้ว่าต้องดื่มยาที่หมอจัดให้เพียงเท่านั้นนะเ้าคะ”
“อย่างนั้นหรือ ? หากข้าเป็อะไรไป เ้าจะรับผิดชอบหรืออย่างไร? ไปซื้อยาตามที่ข้าจดมาให้ข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะจับยาพวกนี้กรอกปากเ้าเสีย!!!”
หยู่ถงขึงตาใส่ ทำให้เนี่ยนจินถึงกับกลัว ฮูหยินไม่เคยดุด่าต่อว่าตนเช่นนี้มาก่อน ไยครานี้ฮูหยินถึงเปลี่ยนไปเช่นนี้ แววตา กิริยาทีท่าต่างไม่เหมือนฮูหยินคนเดิม
“เ้าค่ะฮูหยิน” เนี่ยนจินหยิบเอากระดาษที่นางยื่นให้แล้วรีบวิ่งออกจากจวนไปทันที คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของเนี่ยนจิน ฮูหยินเป็เช่นนี้ไม่ดีหรอกหรือ ทุกคนในจวนจะได้ไม่กล้ากลั่นแกล้งฮูหยินอีกต่อไป
เมื่อเห็นเนี่ยนจินออกไปแล้ว หยู่ถงจึงลุกขึ้นเดินสำรวจรอบๆ ห้อง ทว่าครู่นั้น นางก็ได้กลิ่นแปลกๆ จากสมุนไพรชนิดนึง เดินตามกลิ่นนั้นไปก็เห็นรากสมุนไพรนั้นอยู่ในซอกหลืบหลบตาคน ไม่คิดอะไรมาก หยู่ถงจึงหยิบเอารากสมุนไพรนั้นขึ้นมาดมดู
“หึ รากเกออย่างนั้นเหรอ ? ดูท่าแล้วฉันจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไม่ง่ายแล้วสิ”
รากเกอคือยาพิษที่ไม่ได้ออกฤทธิ์เห็นผลในทันที แต่หากสูดดมกลิ่นของมันทุกวันจะทำให้ร่างกายอ่อนแอจนไม่อาจสามารถลุกเดินได้ หยู่ถงเก็บเอารากเกอไปทิ้งก่อนจะเดินกลับเข้ามาเปลี่ยนอาภรณ์แล้วนั่งไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแต่งหน้าให้ตัวเองดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย นางรู้ว่าอีกไม่นานคนที่คิดร้ายกับนางในจวนนี้คงจะรู้ว่านางฟื้นขึ้นมาแล้ว คนๆ นั้นจะต้องมาหานางที่จวนเพื่อดูให้เห็นกับตาเป็แน่ ... หากเป็ดั่งที่นางคิดจริง นางก็จะขอแต่งตัวสวยๆ รอต้อนรับแล้วกัน
... จวนที่พักของชินอี้ ...
ชินอี้กำลังนั่งส่องกระจกดูเงาตัวเองอย่างมีความสุข สุดท้ายแผนการที่ตนวางไว้ก็สำเร็จเสียที นางกำจัดขวากหนามชิ้นใหญ่ไปได้ ต่อแต่นี้ไป นางก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยที่ไม่มีขวากหนามค่อยทิ่มแทงหัวใจของตน
‘ไป๋ชินอี้’ คือบุตสาวคนโตของท่านแม่ทัพ ‘ไป๋หรานเทียน’ นางมีน้องสาวต่างมารดานั่นก็คือ ‘ไป๋หยู่ถง’ ท่านแม่ต้องมาจากไปเพราะแม่ของหยู่ถง ครอบครัวของนางเคยอยู่กันอย่างมีความสุข แต่แล้ววันหนึ่งท่านพ่อก็ได้มาบอกกับท่านแม่ว่าคราที่ไปออกรบที่ต่างเมือง ท่านได้ทำหญิงชาวบ้านท้องและท่านพ่อก็้าแต่งผู้หญิงคนนั้นเข้าจวนมา สตรีผู้นั้นก็คือแม่ของหยู่ถง
ท่านแม่รักท่านพ่อมากกว่าสิ่งใด ท่านรับความจริงนี้ไม่ได้จึงล้มป่วยนานหลายปี สุดท้ายท่านแม่ก็ต้องมาจากไป ทิ้งให้นางต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ท่านพ่อออกรบไม่มีเวลาให้นางเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่กลับมาที่จวน ท่านพ่อมักจะไปเยี่ยมหยู่ถงก่อนที่จะมาเยี่ยมตน หากมิใช่เพราะแม่ของหยู่ถง ท่านแม่ก็คงไม่ต้องจากนางไปเช่นนี้
แม่ทัพมู่หยางคือรักแรกของชินอี้ แต่หยู่ถงกลับแย่งคนรักของนางไป หยู่ถงคือมารในชีวิตของชินอี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกำจัดหยู่ถงทิ้งเสีย ตำแหน่งฮูหยินท่านแม่ทัพต้องเป็ของนางเพียงผู้เดียว ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม จะไม่มีวันยอมให้หยู่ถงอยู่อย่างมีความสุขเป็แน่
“คุณหนูเ้าคะ เกิดเื่ใหญ่แล้วเ้าค่ะ !!!” โม่โฉวสาวใช้คนสนิทของชินอี้วิ่งะโมาแต่ไกล ได้ยินเช่นนั้นนางก็รีบลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาโม่โฉวทันที
“มีเื่อันใดหรือ ? เ้าจะเอะอะเสียงดังทำกระไร? มีกระไรก็รีบๆ บอกข้ามา”
“คุณหนูรองเ้าค่ะ คุณหนูรอง” โม่โฉววิ่งมาเหนื่อยๆ หายใจหอบพูดไม่เป็ภาษาคน คิ้วโก่งขมวดแน่นแววตากระตุกเล็กน้อย
“นังหยู่ถงเป็อะไร ?!!!” ชินอี้หงุดหงิดจึงเอ่ยถามออกไป ในใจแอบเป็กังวลอยู่ไม่น้อย
“คุณหนูรองฟื้นแล้วเ้าค่ะ”
“เ้าว่ากระไรนะ !!!” ชินอี้ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตนพึ่งจะได้ยิน ยาพิษนั่นเป็ยาพิษหายากกว่าที่นางจะหามาได้ไม่ง่ายเลย ไยนังนั่นถึงรอดมาได้
“ตอนแรกบ่าวก็ไม่เชื่อหรอกเ้าค่ะ เมื่อครู่บ่าวเดินผ่านจวนคุณหนูรองพอดี บ่าวเห็นคุณหนูรองเดินออกมาข้างนอกบ่าวถึงรู้ว่าคุณหนูรองฟื้นแล้วเ้าค่ะ”
“กรี๊ดดดดดด เป็ไปได้อย่างไรกัน !!!” ไฟโทสะปะทุอีกครั้ง ชินอี้กำหมัดแน่นด้วยอารมณ์โกรธแค้น หากหยู่ถงยังไม่ตาย นางกับโม่โฉวต้องเดือดร้อนเป็แน่
“คุณหนูรองยังให้บ่าวทำความสะอาดเก็บกวาดจวนใหม่หมดด้วยนะเ้าคะ เราจะทำอย่างไรดีเ้าคะ หากคุณหนูรองนำเื่ที่บ่าวเอาแกงบำรุงไปให้ไปบอกกับแม่ทัพมู่หยาง บ่าวต้องโดนลงโทษแน่เ้าค่ะ”
ชินอี้ได้ยินเื่ราวที่โม่โฉวเล่ามา นางก็เกิดความสงสัยภายในใจขึ้น ไยหยู่ถงต้องสั่งให้บ่าวเก็บกวาดจวนใหม่หมดด้วย ? เพียงได้ยินเื่ที่หยู่ถงฟื้นขึ้นมานางก็แทบจะคุมสติอารมณ์ตัวเองไม่อยู่แล้ว ในเมื่อวางยาพิษแท้งแล้วไม่ตาย นางคงต้องใช้ยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดกำจัดหยู่ถงเสียแล้ว นางจะปล่อยให้แม่ทัพมู่หยางรู้เื่ที่นางวางยาแท้งบุตรของเขาไม่ได้
“เ้าไปเตรียมยาบำรุงร้อนๆ มาให้ข้าที เราจะไปเยี่ยมนังหยู่ถงกัน”
“คุณหนูเ้าคะ อย่าบอกนะว่า ...”
“เ้ารีบไปทำตามที่ข้าบอกเสีย จะให้มู่หยางรู้เื่นี้ไม่ได้ เข้าใจหรือไม่ ?!!!”
โม่โฉวมีสีหน้าลำบากใจอยู่ไม่น้อย เ้านายของตนมีนิสัยเป็อย่างไรไยตนจะไม่รู้ แต่โม่โฉวก็ไม่อาจขัดคำสั่งของชินอี้ได้ รีบเดินไปที่ครัวต้มยาบำรุงทันที
ชินอี้เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเอาห่อกระดาษเล็กๆ ออกมา วันนี้นางจะต้องกำจัดหยู่ถงให้ตายไปจากโลกนี้ให้ได้
หยู่ถงกำลังนั่งจิบชาอ่านตำราที่หน้าจวนคุมบ่าวเก็บกวาดจวนอยู่ ครู่นั้นก็เห็นเนี่ยนจินเดินถือห่อยาที่ตนบอกให้ไปซื้อมา ทำสีหน้างงๆ มองไปที่บ่าวกำลังเก็บกวาดอยู่
“ฮูหยินเ้าคะ ในห้องมีอะไรหรือเ้าคะ ? ไยบ่าวถึงต้องมาทำความสะอาดล่ะเ้าคะ? ”
มือเรียวเล็กวางจอกน้ำชาลงอย่างเบามือ ใบหน้าเรียวหันไปมองเนี่ยนจินก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งว่า
“ข้ารู้สึกว่าข้างในสกปรกมีฝุ่นเยอะ ข้าจึงบอกให้บ่าวทำความสะอาดน่ะ”
หยู่ถงยื่นมือไปหยิบเอากาชาขึ้นมารินอย่างช้าๆ สายตาแอบมองกิริยาของเนี่ยนจินอยู่เป็ระยะ ตอนนี้ ไม่ว่าผู้ใดก็ตามที่อยู่เคียงข้างนาง นางจะคอยสังเกตุพฤติกรรมของคนๆ นั้น เพราะว่านางไม่ไว้ใจผู้ใดอย่างไรล่ะ
“ไยฮูหยินไม่บอกบ่าวล่ะเ้าคะ นี่ยาเ้าค่ะ ฮูหยินจะให้บ่าวไปต้มยาให้หรือไม่เ้าคะ ? ”
“ไม่ต้อง ยานี่ข้าต้องดื่มในตอนดึกน่ะ เ้านำยาไปเก็บไว้เถิด เมื่อใดที่ข้า้าดื่มข้าจะบอกเ้าเอง”
“แต่ว่า ...” เนี่ยนจินยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงของใครบางคนเอ่ยเสียงดังมาแต่ไกล
“ถงเอ๋อร์ เ้าฟื้นแล้วหรือ ? ข้าดีใจยิ่งที่เห็นเ้าไม่เป็อะไร”
หยู่ถงหันไปดูตามทิศทางของเสียงก็เห็นหญิงสาวตัวเล็กสวมชุดสีชมพูดอ่อน หน้าตาสะสวย เดินมาพร้อมกับสาวใช้ที่ถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือ สายตาคมดั่งเหยี่ยวมองปาดเดียวก็รู้ว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้มาดี นางก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าจะมาด้วยเล่ห์กลอุบายอะไร
“ฮูหยินเ้าคะ คุณหนูใหญ่มาอีกแล้วเ้าค่ะ” เนี่ยนจินเห็นโม่โฉวถือถ้วยเล็กเดินตามชินอี้มาก็อดเป็ห่วงฮูหยินของตนไม่ได้
“ข้ารู้แล้ว เ้านำยาไปเก็บก่อนเถิด” เนี่ยนจินลุกขึ้นเดินเอายาไปเก็บ สายตาของชินอี้มองไปที่ยาที่เนี่ยนจินกำลังถือเดินเข้าไปด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ถงเอ๋อร์ เ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ? ข้าเสียใจด้วยนะกับเื่ ...” ชินอี้เดินเข้าไปจับมือเล็กเบาๆ
“ไม่ต้องเล่นละครเป็นางเอกผู้น่าสงสารต่อหน้าข้า !!!” หยู่ถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง แล้วรีบชักมือกลับทันที
ชินอี้เห็นนางกระทำเช่นนั้นก็ใไม่น้อย หันไปมองหน้ากับโม่โฉวอย่างอึ้งๆ หยู่ถงหันไปสนใจกาชาที่อยู่ตรงหน้าแทน แล้วรินชายื่นให้กับชินอี้
“ไยเ้าถึงพูดจากับข้าเช่นนั้นเล่า ข้าเป็ห่วงเ้ามากเลยนะถงเอ๋อร์ ข้าได้ยินบ่าวบอกกับข้าว่าเ้าฟื้นแล้ว ข้าจึงให้โม่โฉวไปต้มยาบำรุงมาให้เ้าน่ะ”
หยู่ถงเหลือบตาไปมองถ้วยยาที่อยู่ในมือของสาวใช้ นางจึงคลี่ยิ้มบางๆ ยกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น
“อย่างนั้นหรือ ? ท่านพี่มาดีหรือมาร้ายล่ะเ้าคะ ท่านพี่เป็ห่วงข้าจริงๆ อย่างนั้นหรือ? ”
แววตาของชินอี้กระตุกวูบ นางไม่เคยมีกิริยาเช่นนี้กับตนมาก่อน ไยนางถึงได้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ หรือว่านางรู้อะไรบางอย่างเข้า ? ชินอี้พยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด เห็นแววตาที่เ็าของหยู่ถง ชินอี้รู้สึกว่านางไม่เหมือนหยู่ถงคนเดิมเลยแม้แต่น้อย
“ไยเ้าถึงถามข้าเช่นนั้น ? ข้าคือพี่สาวของเ้าข้าย่อมต้องเป็ห่วงเ้าอยู่แล้ว ไยข้าจะต้องคิดร้ายกับเ้าด้วยเล่า เ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ? ถงเอ๋อร์”
ชินอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงศร้าสร้อย มองนางด้วยแววตาที่ผิดหวัง หยู่ถงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหันไปจ้องหน้าชินอี้ด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก
“ท่านพี่คิดอย่างไรกับข้ามีเพียงท่านพี่ที่รู้ดีกว่าผู้ใด” เอ่ยจบหยู่ถงก็หันไปมองถ้วยยาอยู่ครู่นึง ก่อนจะจับเอาถ้วยยานั่นแล้วยื่นไปตรงหน้าชินอี้
3K
