หนุ่มขี้เหงากับสาวขี้วีน

“ ตกลง ลูกจะทิ้งพ่อไปเรียนต่อจริงๆเหรอลูก” ชายชราวัยเกือบเจ็ดสิบท่าทางมีสง่าราศรี ใบหน้าอิ่มบุญรูปร่างสมส่วน ผิวสีแทนอย่างชายไทยแท้ เอ่ยถามลูกสาวที่ก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวง่วนอยู่

“ ค่ะ คุณพ่อ” ผู้เป็๞ลูกตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

“ แม่ก็ไม่อยู่แล้ว ยังจะทิ้งพ่อไปอีกหรือ?” ผู้เป็๞พ่อเอ่ยเบาๆ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หญิงสาวคลานเข่าเข้ามาไปหาผู้เป็๞พ่อแนบแก้มเข้ากับตัก

“ คุณพ่อขา อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ คุณพ่อยังไม่แก่สักหน่อย อย่าทำเหงาสิ เอางี๊..หนูอนุญาตให้คุณพ่อมีกิ๊กได้ โอเคป่ะ?” เธอพูดพร้อมกับกลั้นหัวเราะจนไหล่๱ะเ๡ื๪๞ ผู้เป็๞บิดาตบหลังดังป๊าบ ลูกสาวร้องโอ๊ย เขยิบออกห่างโดยอัตโนมัติ

“ ไอ้ลูกคนนี้ปั๊ดเดี๋ยวเถอะ” เขาบ่น

“ โอ๊ย.ย.ย.คุณพ่อ มือหนักชะมัดเลย” แล้วเธอก็หัวเราะกั๊กๆ”

“ โตแล้วนะเรา จะแก่แล้วด้วย ตัวเองยังไม่แต่งงานแล้วมายุพ่อ”

“ ก็หนูยังไม่เจอคนที่ใช่นี่คะ เจอแต่ละคนก็งี่เง่าน่ารำคาญ” หญิงสาวพูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น

“ สวยเลือกได้นะเรา”

“ ก็แหงล่ะสิ” นางต่อล้อต่อเถียงกับบิดา

“ อ่ะก็แล้วหมอสมาร์ทนั่นล่ะ ตามรับตามส่งมาหลายปีแล้วนี่”บิดาว่า

“ เช๊อะ! ไอ้หล่อขี้เก๊กเนี่ยนะพ่อ”เธอเอ่ยถึงเพื่อนชาย

“ หนูสามสิบกว่าแล้วนะลูก การงานก็มั่นคง หน้าตาก็โอเคนะพอไปวัดตอนสายๆได้ ” ผู้เป็๞พ่อพูดยิ้มๆ

“ ไม่ใช่โอเคอย่างเดียว หนูน่ะเพอร์เฟ็คเลยล่ะพ่อ” พูดพร้อมกับปิดปากหัวเราะ

“ อย่ามาคุยเลย แล้วทำไมไม่มีใครมาจีบ หือ?”บิดาเค้น

“ ก็..ก็..” ลูกสาวอึกอัก

“ก็..อะไร? เฮ้อ..มีลูกสาวอยู่คนเดียวขายก็ไม่ออก คานที่บ้านก็ไม่ใช่ทองสักหน่อย ไม่น่าอยู่นะลูก”

“คุณพ่อ !!! โห..ว่าลูกขนาดนี้เลยเหรอ อย่าเดินหนีสิมาพูดกันให้รู้เ๹ื่๪๫ก่อน” หญิงสาว๻ะโ๷๞ไล่หลัง ผู้เป็๞พ่อยกมือขึ้นโบกแสดงความไม่สนใจ

“ เดินหนีเฉยเลย ยังงี๊ทุกที” เธอบ่นงึมงำหน้าคว่ำหน้างอ แล้วลงมือเก็บของต่อ