สตีฟนอนมองภาพจิตรกรรมบนเพดานห้องอันหรูหรานั้นอย่างเหม่อลอย ในยามนี้เขากำลังถามตนเองว่าตนมานอนในห้องนอนอันวิจิตรเช่นนี้ได้อย่างไร
ในชั่วแวบหนึ่งเขาอดที่จะคิดถึงเพดานเก่าๆ ที่ตนคุ้นเคยมาตลอดสิบปีกว่าๆ นั้นไม่ได้ พาให้ชายหนุ่มนึกว่าสิ่งเหล่านี้เป็เพียงความฝันแค่ตื่นหนึ่ง
เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเขาจะเป็เ้าของสิ่งที่วิเศษเช่นนี้ได้อย่างไร
"ยังไม่นอนเหรอ" เสียงอันราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความสนเท่ห์ของคุณ วิลเลียมดังมาจากประตูห้องนอนทำให้สตีฟได้สติขึ้นมาจากฝันกลางวันเ่าั้
"ผมแค่ยังไม่คุ้นกับอะไรแบบนี้น่ะครับ" เขากระแอมเล็กน้อย แล้วจึงขยับตัวไปนอนชิดขอบเตียงอีกฟากหนึ่งทันที
"ฉันเองก็ไม่คุ้นเคยกับแมนชั่นของนายเหมือนกัน" คุณวิลเลียมดึงผ้าห่มฝั่งตัวเองขึ้นมาแล้วก้าวขึ้นไปนอนบนเตียง ในนาทีที่ผ้าห่มอันหนานุ่มขยับไหวไปมานั้นได้พัดพากลิ่นหอมของสบู่โชยมาแตะที่ปลายจมูกของสตีฟ
"ทุกอย่างนี้…" เขากระแอมอีกครั้งด้วยความประหม่า ในขณะที่ดวงตาของเขากวาดไปมาทั่วทั้งเพดานห้องด้วยสายตาที่สุดแสนจะสับสน
"มันเป็ของนาย รวมทั้งฉันด้วย" วิลเลียมไม่ชอบที่อีกฝ่ายแสดงความลังเลเช่นนั้น สำหรับเขาแล้วเอกสารสมรสเ่าั้คือคำสัญญาที่แม้ว่าเขา้าจะฝ่าฝืนมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อาจทำได้
เขาวางตนอย่างเหมาะสมมาโดยตลอด เพื่อให้ชีวิตของเขาอยู่ในสังคมอันเย่อหยิ่งนี้ได้อย่างกลมกลืน แต่มาบัดนี้แม้ว่าเขาจะเลิศเลอมากเพียงใด วิลเลียมก็ไม่อาจยอมรับได้ว่าตัวเขานั้นล้มเหลว บางทีหากว่าเขาวางตัวให้มีตำหนิสักหน่อยตัวเขาก็คงจะมีสามีดีๆ ที่สามารถเป็ที่พึ่งพิงให้ตนไปนานแล้วและคงไม่ต้องมาจบที่การแต่งงานกับชายคนนี้
มานึกได้ในยามที่สายเช่นนี้ เขาเองก็ทำได้แค่ก็ยอมรับความจริงอันน่าขันเ่าั้และหาทางที่จะอยู่ในแวดวงได้อย่างกลมกลืนต่อไป
"คุณวิลเลียม ผมไม่คู่ควรกับคุณเลยแม้แต่น้อย คุณได้โปรดอย่าดูิ่ตัวเองแบบนี้เลยครับ" สตีฟไม่มีใจที่กล้าพอที่จะเป็สามีของชายผู้เปรียบดั่งดวงดาราที่เจิดจรัสที่สุดผู้นี้
เขาเป็เพียงแค่ผู้ช่วยพ่อครัวเท่านั้น คนเช่นเขาไม่เหมาะสมกับยอดดวงดาราแห่งนาฟรี่ย์เลยแม้แต่น้อย
"นายคงยังไม่เข้าใจว่าการตัดสินใจแต่งงานกับนายคือเกียร์ติของฉัน" เขาลดตัวมากถึงเพียงนี้ ไม่ได้้าให้ใครมาสงสารเขา แม้มันจะยากแต่วิลเลียมก็ทำใจยอมรับว่าบัดนี้เขาแต่งงานกับ สตีเฟ่น เกรซ และจากนี้ต่อไปตระกูล เกรซคือกระกูลของเขาและชายคนนี้ก็คือเ้าของชีวิตของเขา
ไม่ว่าสตีเฟ่น เกรซ จะยินยอมหรือไม่เขาก็คือภรรยาโดยชอบธรรมของอีกฝ่ายแล้ว
"ผม…ไม่ควรได้รับเกียร์ตินั้น" ฟังจากที่พูดแล้วดูเหมือนว่าสามีของเขาคงจะไม่เข้าใจกัน เกียร์ติของวิลเลียมคือการเป็ภรรยาของผู้นำตระกูลอันมั่งคั่งมากตระกูลหนึ่งของเมืองนาฟรี่ย์ หากอีกฝ่ายปฏิเสธเขาก็เท่ากับว่าตัวเขานั้นมีมลทิน
เขาไม่อาจยอมให้อีกฝ่ายทำลายภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบของตนเพียงเพราะชุดความคิดเช่นนั้นได้ เมื่อได้ดังนั้นวิลเลียมจึงเคลื่อนกายเข้าแนบชิดกับอีกฝ่ายแล้วจึงโน้มริมฝีปากอันได้รูปของตนเองลงไปประทับลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
"คุณ!" การถูกอีกฝ่ายประทับริมฝีปากอันน่าหลงไหลนั้นลงบนริมฝีปากอันแห้งผากของสตีฟ พาให้เขาใเสียจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น
"ฉันหวังว่าคืนนี้นายจะไม่ิ่เกียร์ติฉัน" เพื่อรักษาชื่อเสียงในฐานะสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม เขาจะต้องทำหน้าที่ภรรยาให้ครบถ้วนเพื่อไม่ให้มีข่าวเสียหายอันใดหลุดออกไปสู่ภายนอก
เขาไม่อยากให้คนภายนอกซุบซิบกันว่าตนดูถูกเหยียดหยันภูมิหลังสามีถึงขนาดที่ว่าไม่กล้าแม้แต่จะร่วมเตียงกับอีกฝ่าย
"คุณจะทำอะไรครับ?!" การที่ร่างอันสง่างามของอีกฝ่ายแนบชิดกับร่างของเขาเช่นนี้ ทำให้สตีฟตื่นตระหนก
ชายตัวเล็กๆ เช่นเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการว่าตนจะทำเื่เช่นนั้นกับชายผู้สูงศักดิ์เลยแม้แต่นิดเดียว
"เื่ที่สามีภรรยาควรทำในคืนแรกของการแต่งงาน" วิลเลียมปลดกางเกงนอนของอีกฝ่ายอย่างว่องไว พาให้สตีฟจะต้องรีบคว้าฝ่ามือเรียวงามได้รูปของชายหนุ่มเ้าของใบหน้าหล่อเหลานั้นเอาไว้
"ไม่ได้นะครับ คุณวิลเลียม “สุ้มเสียงของสตีฟนั้นลุกลนราวกับว่า ในยามนี้บ้านของเขากำลังถูกเพลิงไหม้ก็ไม่ปาน ชายหนุ่มไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้อีกฝ่ายมีความคิดลดตัวลงมาทำเื่นั้นกับตนเช่นนี้
"หากนายไม่ทำ คนดูแลบ้านพวกนั้นจะมองฉันอย่างไร นายตั้งใจจะิ่เกียร์ติฉันเหรอสตีเฟ่น" วิลเลียมขมวดคิ้วแน่น สำหรับเขาแล้วการอยู่ในฐานะของภรรยาที่อยู่เคียงข้างผู้นำตระกูลเกรซนั้นจำเป็จะต้องสมบูรณ์แบบไร้ข้อบกพร่อง
ไม่ว่าตัวเขาจะอยู่ในสถานะใด วิลเลียมก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะเป็ชายผู้สมบูรณ์แบบ
"ผม" เขาไม่เข้าใจว่าการร่วมหลับนอนนั้นเป็การให้เกียร์ติคุณวิลเลียมตรงจุดใด กลับกันหากเขาทำเช่นนั้นลงไป จะไม่เป็การย่ำยีความสูงศักดิ์ของอีกฝ่ายหรือ
ตัวเขาเป็เพียงสตีฟ…ผู้ช่วยพ่อครัวที่อ่านหนังสือออกเพียงไม่กี่ตัว ส่วนอีกฝ่ายนั้นเป็ใคร
…เขาเป็คุณวิลเลียม ชายที่เป็ดั่งดวงดาวที่อยู่เหนือหมู่ดาราทั้งมวลบนฝืนฟ้าของเมืองนาฟรีย์แห่งนี้
แล้วตัวเขาจะเอาความใจกล้าจากแห่งหนใดไปััร่างกายอันล้ำค่าของชายผู้สูงศักดิ์ผู้นี้
"นายต้องให้เกียร์ติฉันในฐานะภรรยาของนาย หากนายไม่ยอมให้ความร่วมมือกับฉัน พรุ่งนี้ข่าวลือเ่าั้มันจะแพร่ไปทั่วทั้งเมืองและนายก็จะทำให้ชื่อเสียงของฉันด่างพร้อย" เขาจะกลายเป็ชายผู้เย่อหยิ่งที่คิดว่าตนเองสูงส่งมากพอที่จะไม่ร่วมรักกับสามีที่ตนสาบานว่าจะใช้ชีวิตต่อจากนี้กับเขาภายใต้คำสาบานอันศักดิ์สิทธิ์เ่าั้
วิลเลียมไม่มีทางยอมให้ตนมีมลทินเช่นนั้นติดตัวไปชั่วชีวิต
"มันคงจะไม่แย่ขนาดนั้นหรอกครับคุณวิลเลียม” ชั่วนาทีแรกสตีฟไม่เข้าใจว่าเื่ซุบซิบเ่าั้เกี่ยวข้องอันใดกับเื่บนเตียงของพวกเขา ทว่าเมื่อเขานึกย้อนกลับไปถึงเื่ซุบซิบต่างๆ ที่เมย์ธ่าเคยเล่าให้ตนฟังใน่ที่พวกเขายังออกไปเดินเล่นกันข้างนอก พาให้ชายหนุ่มเข้าใจอีกฝ่ายขึ้นมาบ้าง
…แต่กระนั้นแล้วลึกๆ ในใจของเขา ชายหนุ่มก็ยังคงหวาดเกรงที่จะทำลายความสมบูรณ์แบบเ่าั้ของอีกฝ่ายเช่นกัน
“มันจะแย่กว่าที่นายคิดมาก เพราะฉะนั้นคืนนี้นายต้องทำมันกับฉัน” แม้ว่าในใจลึกๆ วิลเลียมเองก็ไม่อยากจะทำเื่บนเตียงกับอีกฝ่ายเช่นกัน แต่กระนั้นแล้วเพื่อชื่อเสียงอันดีงามของเขา ทำให้เขาจำต้องพลีกายเช่นนี้
เพียงแค่แม่บ้านที่จะมาเก็บผ้าปูที่นอนพวกเขาในเช้าวันพรุ่งนี้ได้เห็นรอยเืจากกิจกรรมนั้นบนเตียง ตัวเขาก็จะยังคงเป็ชายผู้มีชื่อเสียงดีงามต่อไป
ั้แ่เล็กจนโตวิลเลียมเกิดมาภายในสังคมที่มีเื่ซุบซิบมากมายอยู่รอบตัวของเขา บนโต๊ะน้ำชาภายในงานเลี้ยงอันหรูหราเ่าั้มักจะมีเื่ซุบซิบที่ทั้งดีและไม่ดีเสมอ หากเป็เื่ซุบซิบที่ดีผู้ที่ถูกเอ่ยถึงมักจะถูกชื่นชมและเคารพยกย่องเสมอ แต่สำหรับเื่ซุบซิบไม่ดีนั้น เพียงแค่ประพฤติตนผิดไปเพียงเล็กน้อยการกระทำเ่าั้อาจจะเป็เื่ขบขันของคนรอบข้างไปชั่วชีวิต หากเคราะห์ร้ายไปกว่านั้นก็อาจทำให้ชีวิตนี้ไม่อาจออกไปสังสรรค์กับคนภายนอกได้อีกเลย
โลกของแวดวงสังคมอันหรูหราเ่าั้ช่างโหดร้ายและเขาก็ไม่อยากจะเป็เหยื่อรายต่อไปเช่นกัน
เมื่อนึกมาถึงจุดที่เลวร้ายที่สุดนั้น ดวงตาสีฟ้าอันงดงามของวิลเลียมในยามที่จดจ้องดวงตาของอีกฝ่ายพลันมีประกายเว้าวอนขึ้นมา
“ถ้าคุณยืนกรานแบบนั้น ผมก็จะทำครับ” ในยามที่อีกฝ่ายส่งสายตามาเว้าวอนมาตนนั้น สตีฟทำได้เพียงแค่ยอมให้ความร่วมมือกับอีกฝ่ายแต่โดยดี
แม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยกับความคิดเช่นนี้มากเพียงใด แต่เมื่อนึกถึงแวดวงสังคมชั้นสูงเ่าั้ที่ตนพึ่งจะก้าวเท้าเข้ามา พาให้เขาจะต้องยอมทำตามอีกฝ่ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
สตีฟพลิกร่างของตนขึ้นมาทาบทับร่างกายโปร่งบางอันสุดแสนจะ สง่างามของอีกฝ่าย เขาค่อยๆ ปลดกางเกงของตนเองในขณะที่วิลเลียมก็กำลังลงมือปลดกางเกงของตนแล้วจัดท่าทางของตนเองให้อยู่ในท่าเตรียมพร้อม
สตีฟไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของอีกฝ่าย ชายหนุ่มเสหน้าไปทางอื่นพลางลงมือปลุกเร้าส่วนนั้นของตนเองให้พร้อมสำหรับการทำเื่เช่นนั้น ในขณะที่วิลเลียมก็พยายามขยายเส้นทางให้กับตนเองอย่างเงอะงะเช่นกัน
“นายพร้อมแล้วใช่ไหม” ในน้ำเสียงของวิลเลียมนั้นช่างสงบนิ่งราวกับเขากำลังถามไถ่อีกฝ่ายว่าทานอาหารแล้วหรือยัง สตีฟในยามนี้ทำได้เพียงพยักหน้าก่อนที่จะค่อยๆ ประคองแก่นกายของตนเข้าไปสู่เส้นทางปริศนาของอีกฝ่าย
ในยามที่ความเป็ชายอันใหญ่โตของสตีฟสอดใส่เข้ามานั้น พาให้ วิลเลียมจะต้องกัดริมฝีปากของตนเองอย่างแรง เขาเคยได้ยินมาว่าบรรพบุรุษตระกูลเกรซนั้นเป็ถึงเชื้อพระวงศ์อันมั่งคั่งจากประเทศทางฝั่งตะวันออกกลาง
มีข่าวลือว่ากันว่าส่วนนั้นของชายชาวตะวันออกกลางจะค่อนข้างใหญ่ ในยามนี้ชายหนุ่มประจักษ์แจ้งแล้วว่าคำบอกกล่าวเ่าั้ไม่ใช่เพียงแค่เื่เล่าเกินจริงแต่อย่างใด แม้ว่าสายเืเ่าั้จะเจือจางเสียจนแทบจะไม่หลงเหลือภายในกายของทายาทรุ่นหลังๆ ดังเช่นชายหนุ่มผู้ที่ทาบอยู่บนตัวของเขาก็ตาม แต่บางสิ่งก็ยังคงเป็มรดกตกทอดอันน่าพรั่นพรึงที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานจนมาถึงสตีเฟ่น…สามีของเขา
ในยามที่ส่วนนั้นชำแรกเข้ามาแล้วค่อยๆ ค้นหาเส้นทางภายในนั้น พาให้วิลเลียมจะต้องยกมือขึ้นมากั้นเสียงของตนเอาไว้
ความเจ็บที่เจือกับความรู้สึกอันแปลกใหม่นั้น พาให้ภายในหัวของ วิลเลียมขาวโพลนราวกับผืนดินที่ปกคลุมไปด้วยหิมะไปทั่วทุกแห่งหน
“ฮ๊ะ” ในยามที่ส่วนนั้นของอีกฝ่ายสอดเข้าไปในเส้นทางปริศนาภายในแล้วกระทั้นไปยังเยื้อบุบางๆ ที่เปรียบดั่งเครื่องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขานั้น ก็เกิดความรู้สึกเจ็บจี๊ดเสียจนกายของเขาสะท้าน
"คุณเจ็บมากไหมครับคุณวิลเลียม" สตีฟหันมาเอ่ยถามชายหนุ่มผู้หล่อเหล่าที่นอนอยู่เบื้องล่างของตน ในยามที่เขาสบสายตากับดวงตาสีฟ้าอันงดงามของอีกฝ่ายนั้น ชายหนุ่มจึงมองเห็นความเปียกชื้นน้อยๆ อยู่ที่หางตาของอีกฝ่าย
แม้ว่าสตีฟจะลงมือทำเช่นนั้นกับอีกฝ่ายอย่างแ่เบามากเพียงใด แต่กระนั้นแล้วเขาก็อดที่จะถามตนเองไม่ได้ว่า ตัวเขาทำอะไรลงไป
"ฉันไม่เป็ไร" ชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของอีกฝ่ายที่ยามนี้มีคลื่นอารมณ์อันซับซ้อนมากมายอยู่ภายในนั้น ในยามที่เขาเห็นความลำบากใจและความเสียใจภายในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของอีกฝ่าย พาให้เขาทราบว่าตนลงมือบีบบังคับอีกฝ่ายอย่างไร
ถึงแม้การกระทำของเขาจะเป็การข่มเหงอีกฝ่ายก็ตาม แต่เพื่อรักษาชื่อเสียงอันดีงามของเขาเอาไว้ วิลเลียมจำต้องมองข้ามมันไป
"อึก…ออกไป" เขาไม่ชอบแววตาเช่นนั้นของอีกฝ่าย วิลเลียมกัดฟันเพื่อระงับความเ็ปเ่าั้ของตนเอาไว้อย่างสุดความสามารถ จากนั้นชายหนุ่มจึงดันร่างของอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง
"ครับ" สตีฟผงกหัวเล็กน้อยก่อนที่จะถอนกายออกไปแต่โดยดี ในขณะที่ส่วนนั้นของเขาหลุดออกมาจากร่างของอีกฝ่ายพาให้มีของเหลวสีชาดไหลออกมาด้วย
แม้ว่าสตีฟอยากจะให้ความสนใจกับของเหลวที่ไหลออกมาจากช่องทางรักเ่าั้เผื่อว่าเขาจะช่วยเหลืออันใดอีกฝ่ายได้บ้าง แต่กระนั้นแล้วชายเ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาผู้สง่างามกลับหยิบกางเกงขึ้นมาสวมแล้วเคลื่อนกายไปนอนอีกฟากหนึ่งของเตียงอย่างรวดเร็ว พาให้สตีฟทำได้เพียงแค่หยิบกางเกงขึ้นมาสวมแล้วขยับกายไปนอนชิดริมเตียงอีกด้านหนึ่ง
กิจกรรมที่พวกเขาทำกันเมื่อครู่นั้น แม้จะไม่เสร็จสิ้นแต่ความ้าเ่าั้ของสตีฟกลับดับลงอย่างง่ายดายเหลือไว้เพียงความรู้สึกราวกับกำลังถูกบีบอัดให้แตกละเอียดกลายเป็ผุยผงอย่างช้าๆ
เขาเหมาะสมสิ่งเหล่านี้แล้วแน่หรือ?
ชายหนุ่มถามตนเองอย่างสับสนเมื่อเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงอันยิ่งใหญ่ในชีวิตและกิจกรรมที่เขาไม่้าที่จะให้มันเกิด
ขึ้นเลยแม้แต่น้อย
…ไม่ตัวเขาไม่เหมาะสมกับมันเลยแม้แต่น้อย
……ไม่เหมาะสมกับบ้านหลังนี้และไม่เหมาะสมกับคุณวิลเลียม
328
