ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

กลับมาบรรยายมุมมองบุคคลที่หนึ่ง จากเล่าผ่านปากของเกี้ยม

        พอผมพูดจบ พวกเขาสองคนที่เมื่อกี้ยังทำหน้าซีเรียสก็พากันก้มลงเช็กสภาพร่างกายตัวเองอย่างกับโดนผมปลุกให้สำนึกว่า 'เฮ้ย นายหายยังอะ?'

        ซึ่งก็ใช่.. ที่ผมพูดไปมันไม่ใช่เล่น ๆ

        แขนของหนานหงชุนที่เคยซ้นตอนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน อาการปวดอาการตึงมันหายไปแบบงง ๆ แบบไม่ต้องมีหมอ ไม่ต้องใช้ยารักษา

        แผลของซุนโหวหวังก็ไม่น้อยหน้า..

        ไอ้รอยพุพองที่เห็นแล้วอยากเบือนหน้าหนี ตอนนี้ดูดีขึ้นจนน่ากลัว

        ซี่โครงที่เคยหักเหมือนโดนเตะจากมังกรสิบหัวยังดูตื้นขึ้นเมื่อลองสังเกตดี ๆ ทั้งที่ตามหลักสูตร โอสถต่อกระดูกควรจะใช้เวลาสักสี่วันอย่างต่ำถึงจะเห็นผล

        นี่ขนาดแค่ครึ่งชั่วโมงเมื่อเพื่อนหน้าขนของผมลองกดเบา ๆ ตรงซี่โครง แม้ยังเจอความรู้สึกจี๊ด ๆ เหมือนโดนมดกัดอยู่

        แต่ไม่ใช่แบบเจ็บจนอยากกรวดน้ำไปก่อนเลย

        ส่วนหนานหงเซีย..

        เอาเป็นว่าตอนนี้เธอเดินตัวตรงได้ปร๋อเหมือนไม่เคยโดนกัดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

        จะมีใครเชื่อไหมว่าหัวไหล่นั่นเคยโดนฟันของสัตว์อสูรจ้วงมาจริง ๆ

        ถ้านี่ไม่ใช่พลังฟื้นฟูระดับเทพ ผมก็ไม่รู้จะเรียกมันว่ายังไงแล้วล่ะ

        “เกลอ..

        ใช่ที่นี่ที่..ที่เจ้าเห็นในนิมิตที่ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งชี้ทางให้เอ็งมาฤาไม่?”

        ตอนแรกโหวหวังทำหน้าไม่เชื่อผมตอนผมบอกเรื่องคำทำนาย ตอนนี้กลับแสดงออกว่าคำหัวเราะที่มันเคยพ่นใส่ผมเป็นการกระทำที่สิ้นคิด

        “แปบนะ.. เนตรจ้าวมังกร!!”

        ดวงตาผมก็สว่างวาบเป็นสีทองทันที

        พอใช้เนตรพิเศษนี้มองออกไป สิ่งที่ผมเห็นคืออักขระลอยเต็มอากาศไปหมด

        มันไม่ได้แค่ลอยเฉย ๆ นะ แต่มีพลังปราณไหลผ่านแต่ละเส้นอย่างกับเส้นเลือดของสิ่งมีชีวิต

        แถมรูปแบบของพวกมันยังซับซ้อนระดับที่ทำให้ผมนึกถึงเวลาเปิดกล่องวงจรไฟฟ้าแล้วเจอสายพันกันเละไปหมด

        “นิมิตจากผู้ก่อตั้ง?”

        หนานหงชุนถามออกมาด้วยความมึนงงสงสัย

        “บอกเจ้าตามตรง..หงชุน

        ที่พวกข้าเลือกมาทำภารกิจส่งสินค้าที่เมืองมังกรธารา เพราะข้ารู้ความลับบางอย่าง ว่าป่าทางตอนเหนือของเมืองมังกรธารา หรือก็คือป่าแห่งนี้มีสถานที่ลึกลับสถานที่หนึ่ง ซึ่งข้าเดาว่าน่าจะเป็นสุสานหรือสถานที่อันพิเศษบางอย่างของผู้ก่อตั้งแห่งสำนักสี่ขุนเขา

        ซึ่งสถานที่นั้น..

        ก็เหมือนจะเป็นที่นี่!

        ไม่สิ..

        มันคือที่นี่แน่นอน!!”

        ผมพูดออกไปอย่างไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นได้เลยจริง ๆ

        ขาที่ยังไม่ทันจะหยุดดีได้ก้าวต่อ สายตาก็กวาดไปรอบถ้ำอย่างกับกำลังหาตู้เซฟลับที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นหิน

        ก็เข้าใจผมนะ ถ้ามีแค่พลังฟื้นฟูอย่างเดียวในถ้ำขลังระดับนี้ ผมคงอดคิดไม่ได้ว่าผมอุตส่าห์ลากพรรคพวกบุกดงตายมาถึงนี่เพื่ออะไร

        ถ้าไม่มีอะไรน่าตะลึงกว่านี้อีก..

        ผมคงนอนตีอกช้ำใจตอนกลับไปที่สำนักแน่

        “สุสานของผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขาผู้ไร้นามผู้นั้น?”

        หนานหงชุนถึงกับหลุดอุทานออกมาด้วยความตื่นตกใจ

        ก็ไม่แปลกหรอก..

        คนที่สามารถคิดค้นวิชากระบี่และปราณกระบี่ระดับทำให้ศัตรูอยากลาออกจากวงการ มันไม่ใช่แค่มีฝีมือ แต่ต้องมีอะไรซ่อนไว้ใต้พรมอีกเพียบแน่นอน

        “อาจใช่หรืออาจไม่”

        ผมยิ้มบาง ๆ ตอบไปแบบไม่คิดอะไรมาก

        “ไหนดูสิ้..

        ว่าผู้ก่อตั้งชี้นำให้ข้ามาพบกับสิ่งใด..”

        ทันทีที่พูดจบ ผมก็เดินตรงเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำทันที

        เดินแบบมั่นใจ ไม่ใช่เพราะกล้า

        เพราะทั้งหมดล้วนอยู่ในคำทำนายนั้นแล้ว

        สายตาผมกวาดซ้ายขวาอย่างละเอียดทุกฝีก้าว..

        ที่นี่มันพิเศษเกินกว่าจะปล่อยให้ใครเดินเข้าออกชิล ๆ ได้แน่

        ถ้าไม่มีการวางกับดักละก็..

        ผมคงต้องทบทวนใหม่แล้วว่าสำนักสี่ขุนเขานี่มีดีจริงหรือแค่ขายแบรนด์

        ด้านสองพี่น้องราชวงศ์หนานก็ช่วยกันประคองโหวหวังเดินตามผมมาแบบระวังสุดชีวิต ส่วนผมเองก็ค่อย ๆ ลากฝีเท้าไปช้า ๆ

        ไม่ใช่เพราะเล่นตัว..

        แต่เพราะรู้สึกได้บางอย่างเปลี่ยนไป เหมือนอักขระในถ้ำมันขยับเองได้อย่างเงียบเชียบ

        แล้วไม่ใช่แค่ภาพนะ พลังการรักษาที่เคยคลุ้งอยู่ในอากาศเริ่มจางลงจนผมแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว

        ยิ่งเนตรจ้าวมังกรยังดูดพลังผมต่อเนื่องแบบไม่ปรานี

        เมื่อเดินมาได้สักระยะ ผมต้องยืนนิ่งแล้วยกแขนขึ้นกันหน้าเพื่อนทั้งสามไว้

        เพราะอักขระปราณนั้นเปลี่ยนแปลงจนดูน่าสงสัย

        ดวงตาสีทองของผมกวาดมองไปรอบถ้ำ แล้วทางหางตาก็สะดุดเข้ากับกองกระดูกที่พูนกองอยู่ฝั่งขวาแบบตั้งใจวางไว้

        “คิดไว้ไม่มีผิด..”

        และใช่.. มันเป็นอย่างที่ผมคิดจริง ๆ

        “จากตรงนี้ไป..

        ข้าเคลื่อนไหวอย่างไร..

        พวกเจ้าก็จงเคลื่อนไหวอย่างนั้น อย่าได้บิด อย่าได้ทำแปลก..

        ข้าเชื่อว่าน่าจะมีกับดักขวางทางเราพวกอยู่”

        พอคิดถึงจังหวะกับดัก ผมก็หันไปมองโหวหวังโดยอัตโนมัติ

        วงตาสีทองของผมเคลื่อนไปหาหมอนั่นอย่างห่วง ๆ

        ไม่ใช่ว่าผมไม่มั่นใจในตัวมันนะ แต่สภาพร่างกายตอนนี้มันดูพึ่งไม่ได้พอกันกับแรมคอมเก่า ๆ ที่เปิดทีไรมีเสียงแกรกทุกที

        “เจ้าไหวหรือไม่โหวหวัง?”

        ผมมองสภาพโหวหวังแล้วอดคิดไม่ได้ว่าถ้ามีอะไรโผล่มาแบบไม่ให้ตั้งตัว

        หมอนี่คงไม่มีแรงแม้แต่จะเบี่ยงตัวหลบ ปฏิกิริยามันคงช้าจนอาจทำให้พวกเรามีอันตรายทั้งกลุ่ม

        “สบาย..สบาย

        ความจริงฉันเดินเองไหวตั้งนานแล้ว ให้วิ่งก็ยังได้

        ฉันเพียงอยากอ้อน...”

        ผมยังไม่ทันจะได้ประชดอะไร สายตาของหมอนั่นก็รีบปัดไปทางหนานหงเซียซะก่อน

        ส่วนทางฝ่ายยัยนั่นก็ได้แต่ก้มหน้าหลบตาแบบคนที่พอจะรู้ทัน แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจากไหล่ของไอ้หน้าขน

        โอเค..

        งั้นผมจะไม่พูดอะไรตอนนี้ก็แล้วกัน

        “???”

        หนานหงชุนเองก็ทำได้แค่มองซ้ายแลขวาอย่างกับหลุดมาอยู่ในฉากที่ไม่รู้บท

        มันมีอาการมึนงงแบบคนที่โดนลากมาเล่นละครแต่ไม่ได้ซ้อมล่วงหน้า ไม่พูดอะไรสักคำ

        ส่วนผมนี่กลอกตาจนแทบจะเคล็ด แล้วหันไปมองหนานหงเซียแบบส่งสายตาว่า 'เอาจริงดิ.. เธอมองผมว่าเป็นคนลามก แต่กลับให้หมอนั่นพิงตัวอยู่แบบนั้นเนี่ยนะ?'

        “เอาล่ะ.. ถ้าไหว.. ก็จงตามข้ามาเรื่อย ๆ และทำตามที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่”

        ผมหันหลังกลับไปยังเส้นทางด้านในอีกครั้ง

        ทุกย่างก้าวที่เหยียบต้องคิดให้รอบคอบเหมือนจะเล่นเกม RPG โหมด ฮาร์ดคอร์ที่เมื่อตายก็ถูกเตะออกจากเซิร์ฟ

        และเผอิญเซิร์ฟที่ว่าของผม..

        มันคือโลกใบนี้..

        พวกที่เดินตามผมมาก็ระวังตัวสุดชีวิต ย่ำเหยียบเป๊ะทุกตารางมิลลิเมตรที่ผมเหยียบมาแล้ว พวกนั้นคงคิดเหมือนผม ว่าอย่างน้อยถ้าจะมีอะไรโผล่มา..

        ก็ขอให้มันระเบิดใส่หัวคนหน้าสุดก่อนจะดีกว่า..

        เราเดินกันเข้าไปในถ้ำอีกลึก ราวหกชั่วโมงกว่ากว่า ๆ

        ซากโครงกระดูกที่ตอนแรกนอนเรียงรายก็เริ่มบางตา ยิ่งหนึ่งชั่วโมงหลังนี่ไม่มีให้เห็นเลยสักชิ้น

        นั่นหมายความว่า..

        พวกเราเดินมาถึงจุดที่คนก่อนหน้ายังมาไม่ถึง..

        หลังจากลากเท้าอีกครึ่งชั่วโมง..

        ผมก็พาเพื่อน ๆ มาถึงจุดหนึ่งที่มีหน้าประตูยักษ์สองบาน

        บานประตูคู่นี้ทั้งกว้างทั้งสูง ใหญ่พอจะใช้เป็นฉากเปิดของสวนสนุกธีมยุทธภพได้เลย ข้าง ๆ ประตูก็มีรูปปั้นมังกรยืนขนาบแบบผู้คุมประตู

        แถมยังไม่ได้มีแค่ดีไซน์สวย..

        เพราะดวงตามันดันส่องแสงขึ้นมาจริง ๆ

        ใช่ครับ..

        ดวงตาของมังกรทั้งสองตนสว่างวาบ

        มังกรฝั่งขวาเปล่งแสงสีน้ำเงินกับน้ำตาล ฝั่งซ้ายเป็นสีแดงกับเทาขุ่น

        ส่วนตัวประตูบานมหึมานั่นมีดวงตาดวงใหญ่กลางประตูผสานกันอยู่แบบไม่มีรอยต่อเลยสักนิด แต่เปล่งแสงสีทองออกมาจนถ้ำที่เคยมืดสลัวกลับสว่างขึ้นราวกับเป็นแสงไฟส่องทางให้กับพวกเรา

        ยิ่งผมเดินเข้าใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกขนลุกเพราะประตูมันดูใหม่มาก และใหม่มาก ใหม่ขนาดที่ถ้าเอานิ้วรูดอาจมีเสียงเอี๊ยด ต่างกับโครงกระดูกข้างทางที่เก่าเหมือนผ่านหลายฤดูกาลมาแล้ว

        มันทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า..

        ถ้าไม่ใช่ผู้ก่อตั้งสำนักสี่ขุนเขาเป็นคนสร้าง..

        ต้องเป็นคนประเภทไหนที่มาสร้างสุสานขนาดใหญ่และเต็มไปด้วยพลังปราณและกับดักมากมายขนาดนี้ข้างในป่า

        ไม่สิ..

        ทำไมถึงต้องมาสร้างอยู่ที่นี่..

        “จากตรงนี้ไม่มีกับดักแล้วละ..”

        ผมพูดพลางถอนเนตรจ้าวมังกรลงด้วยความรู้สึกเหมือนถอดแว่น VR ที่ใส่นานเกินไป

        ตาของผมนี่ล้าแบบที่น่าจะเอาน้ำแข็งมาประคบมากกว่านวดเฉย ๆ

        ถึงอย่างนั้น.. ผมก็ยังใช้นิ้วนวดเปลือกตาเบา ๆ หวังว่าการใช้เนตรจ้าวมังกรระยะเวลานานจะไม่ได้ทำให้ดวงตาของผมเสียหายอะไรระยะยาว

        พอได้ยินผมบอกว่าข้างหน้าปลอดภัย พวกข้างหลังก็ถอนหายใจเฮือกเดียวกันเหมือนผ่านข้อสอบกลางภาคมาได้แบบเฉียด ๆ

        หนานหงชุนดูจะใจร้อนที่สุด..

        มันเดินเข้าไปใกล้ประตูบานซ้ายทันที มือก็ลูบ ๆ คลำ ๆ แบบที่ถ้าผมมองผิดไปหรือเนตรจ้าวมังกรที่ล้ามาก ๆ มองข้าม

        มันก็คงถูกกับดักเล่นงานเป็นคนแรก

        แต่ประตูก็ทำตัวนิ่งเหมือนเป็นคนกำลังงอน

        ไม่ว่าจะออกแรงมากแค่ไหน มันก็ไม่ยอมขยับสักกระเบียดนิ้ว

        เหมือนจะบอกกลาย ๆ ว่า 'ไม่อนุญาตให้ผ่านครับ กรุณากดกริ่งก่อน'

        “ก็รู้อยู่หรอกว่ามันคงไม่ขยับ..

        พี่หม่า..

        เราควรทำเช่นไรต่อ?”

        “แปบหนึ่ง!! ข้าขอพักสายตาอีกประเดี๋ยว!!”

        ผมยังคงหลับตานวดกล้ามเนื้อรอบดวงตาอย่างเบามือ

        เหมือนพยายามประคบประหงมของมีค่า เพราะในจังหวะนี้ ถ้าผมเผลอแรงมือไปนิดเดียว ตาผมอาจเด้งออกมาเดินเล่นเองได้เลย

        ขอแค่ได้พักอีกสักนิด..

        อีกนิดเดียวก็ยังดี..

        “นั่น!! ตรงแถวของประตูของแต่ละบาน มีก้อนหินยื่นออกมาด้วย”

        สิ่งที่หงเซียเห็นก็ทำให้ผมต้องฝืนลืมตาขึ้นมาจนได้

        เพราะมันแตกต่างจากส่วนอื่นของประตูอย่างเห็นได้ชัด ยกเว้นแค่ดวงตาสีทองตรงกลางที่ยังดูน่าเกรงขาม

        ผมมองตามสายตาของเธอ แล้วก็เห็นชัดเลยว่าบานซ้ายมีแท่นหินสี่ก้อนเรียงเป็นรูปเครื่องหมายบวก (+) เด่นหรา

        แต่ละก้อนมีลูกศรสลักไว้ ซ้าย (<) บน (^) ขวา (>) ล่าง (v) เหมือนคนออกแบบไม่อยากให้หลงว่าควรจะกดไปทางไหน

        ส่วนอีกฝั่งก็ไม่น้อยหน้า แม้มีก้อนหินแค่สองก้อน แต่ตำแหน่งดันดูคุ้นตาชะมัด

        ก้อนหนึ่งอยู่ขวาบน อีกก้อนอยู่ซ้ายล่าง และบนพวกมันมีสัญลักษณ์แปลก ๆ ที่ผมเชื่อว่าตำราทั่วไปไม่มีสอนแน่ ๆ

        อย่างน้อยก็ในยุทธทวีป

        โหวหวังไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบพุ่งเข้าไปสำรวจแท่นพวกนั้นก่อนเลย

        มันมองด้วยสายตาแบบนักล่าปริศนา แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นอังไว้เหนือแท่นหินก้อนหนึ่งเหมือนกำลังตั้งใจฟังว่ามันมีเสียงหัวใจไหม

        ผมเองก็ได้แต่มองตาม

        พอผมเห็นก้อนหินทั้งหกก้อนเรียงกันอยู่ตรงนั้น คิ้วผมนี่กระตุกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้ามันก็ชวนให้คิดอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาจริง ๆ

        “ไม่จริงน่า..

        มันคงไม่ใช่แบบที่ข้าคิดหลอกมั้ง..”

        แต่เอาเถอะ..!

        ผมยังเดินเข้าไปใกล้พวกมันอยู่ดี..

        เดินไปแบบที่ใครเห็นคงคิดว่าผมมั่นใจเต็มร้อย ทั้งที่ในหัวผมนี่มีเสียงของตัวเองดังก้องอยู่ในหัว

        เสียงหนึ่งมั่นใจว่าใช่ในสิ่งที่ตนเองคิด

        เสียงหนึ่งบอกว่านี่มันยุทธทวีปนะ เป็นไปไม่ได้หรอก

        อีกเสียงก็บอกว่าต้องลองทำอะไรสักอย่างกับกลไกนี้

        ผมค่อย ๆ ตรวจดูหินแต่ละก้อนแบบละเอียด

        และก็ใช่..

        เป็นอย่างที่ผมคิดไม่มีผิดเลย หินสี่ก้อนทางขวาเรียงเหมือนปุ่มควบคุมเกมเป๊ะ ส่วนอีกฝั่งก็ชัดเจน ปุ่มหนึ่งสลักว่า A อีกปุ่มสลักว่า B

        ใจผมนี่เริ่มสั่นระรัว แล้วคำถามมันก็โผล่ขึ้นมาในหัวทันทีว่า..

        ใครมันเป็นคนออกแบบ..

        “อย่างไร? เอ็งพอรู้กลไกของมันหรือไม่”

        โหวหวังถามขึ้นมาในจังหวะที่ผมยังยืนมึนงงอยู่กับภาพตรงหน้า

        ดูท่า..

        ท่าทางผมคงดูประหลาดใจจนเกินพอดี

        ก็แน่ล่ะ..

        ใครมันจะไปเชื่อว่าอยู่ดี ๆ จะมาเจออะไรที่เหมือนเอาเครื่องเกมโบราณมาตั้งไว้กลางถ้ำแบบนี้

        “ไม่รู้”

        ผมตอบตามตรง ทั้งที่มือก็ยังลูบไปบนก้อนหินทีละก้อนเบา ๆ และก็ใช่

        มันยุบได้จริงแบบที่โหวหวังว่าไว้

        ไม่มีเสียง ไม่มีแรงสะท้อน เหมือนปุ่มมันรอให้ใครบางคนมากดอยู่ก่อนแล้ว

        “แต่หากว่าข้าเป็นไอ้ตาทองในคำทำนายนั่นจริง สิ่งที่ข้ากดลงไปย่อมถูกต้อง..”

        ผมพูดพลางกลืนน้ำลายอย่างฝืด ๆ

        ไม่ใช่เพราะกลัว..

        แต่เพราะมันแห้งจริง ๆ

        ไม่มีการให้สัญญาณ ไม่มีการหันไปมองใครทั้งสิ้น

        ผมยกนิ้วขึ้น และค่อย ๆ กดลงไปบนปุ่มเหล่านั้นทีละปุ่ม ตามที่หัวใจและความทรงจำวัยเด็กสั่งมา

        สิ่งเดียวที่ผมนึกออกก็มีแต่รหัสนั้น..

        'ขึ้น..ขึ้น..ลง..ลง..ซ้าย..ขวา..ซ้าย..ขวา..บี..เอ!! '

        แก๊ก...

        เสียงประตูที่สูงเกือบเท่าหน้าผาเคลื่อนถอยหลังช้า ๆ ทำเอาผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

        แสงสว่างจากด้านหลังสาดออกมาผ่านรอยแง้มตรงกลางอย่างกับเป็นฉากเปิดของดันเจี้ยนลับในเกมแฟนตาซี

        ผมยืนมองประตูทั้งสองบานค่อย ๆ ถอยไปด้วยสายตาแทบไม่กะพริบ มันไม่ใช่แค่ประหลาดใจ มันคือความงงขั้นสุด

        'เอาจริงดิ? สูตรสามสิบตัวจริงดิ?'

        บ้าจริง..

        คนที่วางระบบนี่มันเป็นใครกันแน่? แล้วเขาไปขุดสูตรโกงรหัสนี้มาจากไหน?

        ไม่สิ...

        คำถามที่ใหญ่กว่านั้นคือ..

        เขาเป็นคนยุคโบราณจริง ๆ หรือ..