[หน้าบ้านโบ๊ท]
กัปตันเดินเลยไปขึ้นรถพร้อมกับติดเครื่องยนต์เพื่อเตรียมถอยรถกลับบ้านแต่เมื่อกัปตันเห็นโบ๊ทยืนรอส่งตนอยู่นอกรั้วหน้าบ้านกัปตันก็เคลื่อนรถยนต์ของเขาเข้าไปเทียบประตูรั้วบ้านก่อนจะเลื่อนกระจกรถลงและะโออกไปถามโบ๊ทด้วยความเป็ห่วง
"แล้วที่บอกว่าวันนี้ไม่ค่อยสบายเป็ไงบ้าง? หายรึยัง? แล้วแผลหายรึยัง?ได้ล้างแผลบ้างรึเปล่า? ได้ทานยาตามที่หมอสั่งไหม?"
โบ๊ทพยักหน้าแทนคำตอบของเขาพร้อมกับก้มลงไปบอกกัปตันผ่านช่องกระจกรถ
"ตอนนี้ผมไม่เป็ไรแล้วละครับทุกส่วนของร่างกายกำลังจะกลับสู่ภาวะปกติแล้วละครับ"
"ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้ที่ ม. นะ"
กัปตันบอกพร้อมกับโบกมือลาก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนรถยนต์ออกห่างจากหน้าบ้านของโบ๊ทไปเรื่อย ๆ
"แล้วเจอกันครับ"
โบ๊ทะโบอกกัปตันและยืนมองตามรถยนต์คันหรูไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจู่ ๆกัปตันก็หยุดรถติดเครื่องแช่ไว้ห่างจากหน้าบ้านของโบ๊ทเพียงแค่ประมาณ 10เมตรเท่านั้น และหลังจากนั้นรถของกัปตันก็ไม่เคลื่อนไหวอีกเลยเป็เวลานานจนทำให้โบ๊ทเกิดความสงสัย ก่อนจะเดินตามออกไปเคาะกระจกรถด้วยความเป็ห่วง
น๊อคน๊อค
โบ๊ทยืนเคาะกระจกรถของกัปตันอยู่ฝั่งตรงข้ามคนขับเป็เวลานานสองนานเขาก็ยังเงียบจนโบ๊ทต้องเดินอ้อมไปทางฝั่งคนขับ และเคาะกระจกเรียกอีกครั้งก่อนที่กัปตันจะเลื่อนกระจกรถลง
"คุณเป็อะไรรึเปล่า? ทำไมยังไม่ไปอีก?"
โบ๊ทขมวดคิ้วถามออกไปด้วยความเป็ห่วงเมื่อเขาเห็นกัปตันนั่งฟุ๊บหน้าอยู่กับพวงมาลัยรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากนั้นกัปตันก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาโบ๊ทเสียงแ่เบาว่า
"ปวดท้องครับ"
กัปตันพูดกับโบ๊ทเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ได้ใจความ แล้วเขาก็ฟุ๊บหน้าลงกับพวงมาลัยรถอีก
“ปวดท้องเหรอ?”
โบ๊ทพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความสงสัยก่อนเขาจะเบิกตากว้างด้วยความใเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่ากัปตันทานซาลาเปาไปหลายลูก
“กัปตัน? เมื่อกี้คุณทานซาลาเปาไปกี่ลูกครับ?”
โบ๊ทถามกัปตันเสียงเครียดเพื่อความแน่ใจและกัปตันเงยหน้าขึ้นมาตอบโบ๊ทแ่เบาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
"ไม่ได้นับ รู้แค่ว่าเยอะมาก"
กัปตันตอบแค่นั้นเขาก็หันกลับไปฟุ๊บหน้าลงกับพวงมาลัยรถอีกซึ่งท่าทางของกัปตันตอนนี้สร้างความกังวลใจให้กับเ้าของซาเปาไม่เบาเลยทีเดียว
"ฉิบหาย!!!”
โบ๊ทอุทานออกมาเบาๆก่อนเขาจะรีบเอื้อมมือเข้าไปปลดล๊อกประตูรถจากด้านในพร้อมกับกระชากเปิดประตูออกทันที
“งั้นดับเครื่องยนต์เลย แล้วก็ลงมาก่อนครับคุณขับรถกลับบ้านในสภาพนี้ไม่ไหวแน่ ๆ เลยครับ"
โบ๊ทบอกกัปตันก่อนจะยื่นมือเข้าไปคว้าแขนของกัปตันเพื่อรบเร้าให้ลงจากรถซึ่งกัปตันก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย
"อืม..."
กัปตันดับเครื่องยนต์และยอมลงจากรถตามที่โบ๊ทบอกก่อนที่โบ๊ทจะรีบสอดแขนเข้าไปใต้วงแขนของกัปตันเพื่อช่วยพยุงเดินกลับเข้าไปในบ้าน
"เข้าไปนอนพักในบ้านผมก่อน ในห้องผมมียาแก้ท้องอืดอยู่เดี๋ยวผมจะให้คุณทานยาก่อน ถ้าอาการดีขึ้นเมื่อไหร่แล้วค่อยกลับนะครับ"
โบ๊ทบอกในขณะที่เขากำลังพยุงกัปตันเดินผ่านประตูรั้วบ้าน
"อืม..."
กัปตันตอบรับคำของโบ๊ทอื้ออึงอยู่ในลำคอก่อนที่โบ๊ทจะคว้าแขนของกัปตันขึ้นมาพาดไว้ที่ต้นคอของตัวเองและพาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้นอย่างระมัดระวัง
"เฮ้อ! แล้วคุณทานเข้าไปได้ยังไงตั้งหลายลูกขนาดนั้นทำไมไม่รู้จักประมาณตัวเองล่ะ?"
"ก็มันอร่อยจนหยุดไม่ได้อ่ะ"
"เฮ้อ! ชอบทำให้ห่วงจัง"
โบ๊ทถอนหายใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ อย่างลืมตัว แต่ประโยคนั้นเพียงแ่เบาของโบ๊ทมันกลับทำให้กัปตันหุบยิ้มไม่ได้เลยจนกระทั่งโบ๊ทพาเขาเดินกลับเข้ามาถึงห้องนอน
"นอนนิ่ง ๆ รอผมอยู่ตรงนี้ก่อนนะครับ"
โบ๊ทช่วยประคองกัปตันให้นอนลงบนฟูกนอนของเขาอย่างเบามือแล้วเขาก็รีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาช่วยห่มให้คนป่วยก่อนที่โบ๊ทจะรีบไปหยิบยาสามัญประจำบ้านแก้ท้องอืดพร้อมกับน้ำดื่มหนึ่งแก้วมายื่นให้กัปตัน
"ทานยาแก้ท้องอืดก่อนนะครับ"
กัปตันลุกขึ้นมารับยามากรอกเข้าปากและรับแก้วน้ำมากรอกไล่กวาดยาลงไป ก่อนที่เขาจะขอบคุณโบ๊ทและล้มตัวลงไปนอนต่อทันทีและหลังจากนั้นไม่นานกัปตันก็หลับสนิทอย่างง่ายดายโดยมีโบ๊ทคอยนั่งเฝ้าไม่ห่างกายั้แ่หัวค่ำยันเที่ยงคืน
"เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย?"
โบ๊ทพึมพำถามตัวเองเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาป้องปากด้วยความง่วงเหงาหาวนอนพร้อมกับเหลือบมองคนหลับลึกไปด้วยในเวลาเดียวกัน
"หลับได้นานขนาดนี้คงจะหายปวดท้องแล้วสินะ"
โบ๊ทพูดกับตัวเองเบาๆ อย่างนึกโล่งใจ พร้อมกับเอื้อมมือเข้าไปเช็ดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้าคมเข้มของกัปตันอย่างเบามือและคอยใช้มืออีกข้างโบกสะบัดพัดวีเพื่อไล่ยุงให้อย่างไม่หยุดหย่อนเพราะตอนนี้ฝนกำลังลงเม็ดปรอย ๆ เลยทำให้มียุงเข้ามาชุมนุมในห้องของโบ๊ทนิดหน่อย
“แล้วเราจะมานั่งเป็ห่วงเป็ใยนั่งไล่ยุงให้เขาทำไมนะ ญาติก็ไม่ใช่”
โบ๊ทถามตัวเองด้วยความสงสัยก่อนที่เขาจะชักมือที่ใช้สะบัดพัดวีไล่ยุงออกมาวางไว้บนตักของตัวเองพร้อมกับถามตัวเองต่อไปอีกว่า
“หรือว่ากูชอบเขาวะแต่ไม่น่าจะใช่นะ เพราะปกติกูก็ไม่ใช่คนที่จะหลงรักใครง่าย ๆ อยู่แล้ว”
โบ๊ทยกมือขึ้นมาตบหัวตัวเองเพื่อเรียกสติที่เริ่มฟุ้งซ่านของเขาให้กลับมาและพอเขาเริ่มรู้สึกดีขึ้นเขาก็เงยหน้าขึ้นแอบมองคนหลับอย่างห้ามใจไม่ได้อีกตามเคยเพราะสำหรับเขาแล้วคนหลับก็หล่อเหลือร้ายจนหยุดมองไม่ได้เลย
"มึงกล้ามากนะไอ้สัตว์ มึงกล้ามาก ถ้างั้นมึงก็อย่าอยู่เลย ตายซะเถอะ"
โบ๊ทเค้นเสียงสบถคำหยาบออกมาด้วยความโมโหจัดพร้อมกับจดจ้องสายตาเคียดแค้นของเขาไว้ที่ใบหน้าหล่อเหลาของกัปตันอย่างคาดโทษก่อนที่เขาจะเงื้อฝ่ามือขึ้นเหนือเพื่อเตรียมตัวตบ
"ไม่ได้สิ เดี๋ยวเขาเจ็บ"
โบ๊ทพึมพำเตือนสติที่เกือบขาดสะบั้นของตัวเองก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ลดมือลง และเปลี่ยนเป็ก้มหน้าลงไปจ่ออยู่ที่ระดับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของกัปตันแทน
ฟวู่ ฟวู่ฟวู่
โบ๊ทค่อย ๆบรรจงเป่าลมรดแก้มเนียนใสของกัปตันเบา ๆ เพื่อขับไล่สัตว์ปีกตัวน้อยที่มันมาเกาะและคอยส่งเสียงรบกวนเวลานอนกัปตันซึ่งโบ๊ทคอยเป่าอยู่อย่างนั้นจนสัตว์ตัวน้อยบินหนีไปและทันใดนั้นก่อนที่โบ๊ทจะขยับตัวถอยห่างจากใบหน้าของกัปตันออกมาเขาก็เกิดการเสียหลักล้มตัวลงไปหอมแก้มกัปตันอย่างไม่ทันตั้งตัว
จุ๊บ!
กัปตันรู้สึกตัวลืมตาขึ้นทันทีพร้อมกับเหลือบมองโบ๊ทหอมแก้มตัวเองค้างด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ก่อนที่กัปตันจะรีบยกมือหนาขึ้นมากดหัวของโบ๊ทไว้เพื่อให้จมูกและริมฝีปากของโบ๊ทแช่ค้างติดอยู่ที่แก้มของเขาเหมือนเดิมอย่างจงใจ
"เมื่อกี้ทำอะไร?"
กัปตันเอ่ยถามโบ๊ทเสียงเรียบพร้อมกับจ้องมองใบหน้าที่กำลังขึ้นสีชมพูระเรื่อด้วยสายตาที่ว่างเปล่าอย่างจงใจแกล้ง
"ป ...เป่ายุงออกให้ กลัวจะเป็ไข้เืออก"
โบ๊ทตอบกลับมาแ่เบาพร้อมกับหลับตาไว้แน่นเพราะความเขินอายก่อนที่กัปตันจะยอมคลายมือของเขาออกจากหัวของโบ๊ท และสอดมือเข้าไปคว้าเอวบางของโบ๊ทขึ้นมานอนทาบทับไว้บนลำตัวของตัวเองพร้อมกับกอดไว้อย่างแแ่แล้วกัปตันก็แกล้งตีเนียนหลับไปเลย...
..................................
ซันด๊อก
1K
