ในเช้าของวันถัดจากนั้นไม่นาน ท้องฟ้าสดใสสตรีทั้งน้อยใหญ่ในวังหลวงต่างมารวมตัวกันที่อุทยานหลวงอย่างพร้อมเพรียง
เมื่อเทียบกับผู้รับการคัดเลือกที่ทั้งงดงามและอ่อนเยาว์แล้วแล้ว หญิงงามเหล่านี้จะแต่งกายหรูหราและสง่างามกว่า เพียงได้ยลชั่วอึดใจก็สามารถบ่งบอกได้ถึงสถานะไม่ธรรมดาที่สูงส่งเหนือผู้คนได้แล้ว
เมื่อเทียบกับหญิงงามที่ยังคงมีชะตากรรมไม่แน่นอนคุณหนูกัวเอ๋อร์เจียผู้ซึ่งถูกกำหนดชื่อมาก่อนหน้านี้แล้วคือผู้ที่สามารถดึงดูดความสนใจมากที่สุด นางได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้คังซีโดยตรง ดังนั้นนางไม่ได้แสดงท่าทีลำบากใจที่กลายเป็จุดสนใจของบรรดาสนมชายาแต่อย่างใด
ไม่ว่าสตรีในตำหนักในจะได้รับความรักหรือไม่ ก็ล้วนแล้วแต่ดำรงชีวิตด้วยลำบาก ดังนั้นไม่ว่าพวกนางจะดูเป็เยี่ยงไรในที่ส่วนตัว ตราบใดที่พวกนางอยู่ต่อหน้าผู้คน พวกนางต้องแสดงด้านที่ดีที่สุดเพื่อมิให้คนอื่นดูแคลนเอาได้
เหล่าสนมชายาจะคิดเห็นอย่างไรฮ่องเต้คังซีซึ่งเสด็จมาพร้อมกับบรรดาองค์ชายนั้นไม่ได้สนใจ และยังคงสำราญเมื่อมองดูความงดงามที่มีเอกลักษณ์ต่างกันไปในอุทยานหลวง สตรีชมชอบหนุ่มรูปงามฉันใด บุรุษก็ชมชอบโฉมสะคราญฉันนั้น
"ฮ่องเต้เสด็จ"เสียงแหลมเล็กของขันทีทำลายความอึดอัดและเงียบงันในอุทยานลงไปทันควัน
“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้ ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” ถงกุ้ยเฟยนำพระสนมทั้งหมดถวายคำนับอย่างพร้อมเพรียง
“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้ ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี” บรรดาสตรีที่เหลือนางกำนัลและขันทีพลันคุกเข่าเปล่งเสียงถวายพระพรเซ็งแซ่
ทันทีที่ฮ่องเต้คังซียกมือขึ้น ขันทีหลี่เต๋อเฉวียนก็ะโก้อง “ลุกขึ้นได้”
ทุกคนลุกยืนขึ้นหลังจากสิ้นสุดคำพูดนั้นเมื่อเทียบกับเหล่าสนมชายาที่มีท่าทีสงบนิ่งแล้ว ท่าทีของหญิงงามทั้งหลายกลับดูเคร่งเครียดมากกว่า
"ลูกขอคารวะพระสนมทุกๆ ท่าน" รัชทายาทนำองค์ชายทั้งหมดค้อมคารวะเหล่าสนมชายา หลังเสร็จสิ้นพิธีการทั้งหมดแล้ว บรรดาสนมที่นำโดยถงกุ้ยเฟยก็นำเสด็จฮ่องเต้คังซีไปประทับยังที่นั่งหลักก่อนที่ทุกคนจะนั่งลงตามลำดับของตน
โดยปกติแล้วในการคัดเลือกหญิงงามรอบสุดท้าย ฮ่องเต้คังซีไม่ได้มาร่วมด้วยเสมอไป ไม่ต้องพูดถึงการพาบรรดาองค์ชายมาด้วยดังเช่นตอนนี้ เหล่าพระสนมทั้งหลายคิดว่าพิธีการคงเป็ดังเช่นครั้งก่อนๆที่นอกเหนือจากหญิงงามที่ได้รับคัดเลือกแล้ว คนอื่นๆ ก็จะถูกคัดและจัดแจงโดยถงกุ้ยเฟยและสนมที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการคัดเลือกใครจะรู้ว่าในครั้งนี้ฮ่องเต้จะเสด็จมาด้วยองค์เองมิหนำซ้ำยังพาเหล่าองค์ชายทั้งหลายมาด้วย เมื่อคิดมาถึงตรงนี้พระสนมทั้งหลายก็หันไปมองคุณหนูกัวเอ๋อร์เจียเป็ตาเดียว พลางนึกสงสัยว่าเพราะนางเป็ต้นเหตุใช่หรือไม่
เมื่อเทียบกับการคาดเดาและความริษยาของพระสนม บรรดาหญิงงามทั้งหลายนั้นกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า ไม่ใช่เพียงแต่ฮ่องเต้ที่เสด็จมาเท่านั้นแต่ยังมีบรรดาองค์ชายทั้งหลายด้วย หากพวกนางทำผลงานได้ดีก็อาจจะกลายเป็หงส์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าโบยบินสู่อิสระและเกียรติยศอันไม่รู้จบได้เช่นกัน
"หลี่เต๋อเฉวียน เริ่มกันเลยเถอะ" ฮ่องเต้คังซีรับสั่งและสรวลกับถงกุ้ยเฟยและสนมเอกทั้งสี่จากนั้นจึงหันไปรับสั่งกับหลี่เต๋อเฉวี่ยนที่รอคำสั่งอยู่ด้านข้าง
"พ่ะย่ะค่ะ" หลี่เต๋อเฉวียนตอบรับและออกคำสั่งให้เริ่มดำเนินการได้
หญิงงามกลุ่มแรกที่เดินเข้ามาทำการแสดงคือสตรีชาวแมนจูพวกนางต่างสังกัดกองธงเหลืองขลิบแดง ต่างเข้าแถวหกคนต่อหนึ่งแถวแต่ละคนแสดงทักษะเฉพาะตัว การคัดเลือกในวันนี้ไม่ได้เน้นเพียงที่คุณธรรมและวาจาถูกต้องตามแบบแผนเท่านั้น แต่พร์ก็เป็ส่วนสำคัญเช่นกัน
คุณธรรม วาจาความรู้นั้นเป็สิ่งที่ผู้อื่นจะใช้สรรเสริญสตรีว่าเพียบพร้อมเหมาะสม ทว่าศิลปะทั้งสี่อย่างบรรเลงดนตรีเขียนอักษร เดินหมาก และวาดภาพ รวมไปถึงการครัว เย็บปัก ร่ายรำและขับร้อง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็ทักษะสำคัญที่จะใช้ในการแย่งชิงความโปรดปราน
เมื่อได้เห็นสตรีสาวที่ทั้งอ่อนเยาว์และเย้ายวนหลากหลายรูปแบบแต่ละคนพยายามแสดงความสามารถของตนเองออกมาอย่างสุดฝีมือแล้วฮ่องเต้และบรรดาองค์ชายต่างรู้สึกสำราญใจเป็อย่างมากในขณะที่บรรดาสนมชายากลับรู้สึกถึงความริษยาพลุ่งพล่านในใจ แม้พวกนางไม่้ามองแต่ก็ต้องพยายามวางเฉยไม่แสดงออกทางสีหน้าให้ได้ต้องทำได้แม้กระทั่งยิ้มแย้มออกมาอย่างยินดี
ความรู้สึกนั้นช่างฝาดขมเหลือทนทาน
หว่านซีนั้นงดงามโดดเด่นแต่ครอบครัวของนางกลับไม่ใช่ครอบครัวสำคัญนักยิ่งกว่านั้นนางยังพยายามปกปิดความโดดเด่นของตนเองอย่างสุดกำลังแม้ว่าความงามที่ไม่ธรรมดาของนางจะดึงดูดสายตาผู้คน แต่นางก็ไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากฮ่องเต้หรือบรรดาองค์ชายโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีสตรีที่เป็ดั่งแสงสว่างอย่างคุณหนูกัวเอ๋อร์เจียคอยบดบังอยู่อย่างไรก็ตาม นางก็ยังคงรักษามาตรฐานของตนเอาไว้และแสดงต่อไปจนจบ
เมื่อเหล่าหญิงงามแสดงความสามารถหมดแล้วฮ่องเต้คังซีจึงประกาศรายชื่อผู้ที่โปรดให้อยู่ดำรงตำแหน่งต่างๆ ในขณะเดียวกันเหล่าพระสนมก็มองมาที่หญิงงามเหล่านี้ด้วยสายตาคมปลาบประดุจใบมีด
เดิมทีพวกนางตั้งใจว่าจะใช้การคัดเลือกนี้เก็บสตรีบางคนไว้ และขับไล่สตรีบางคนออกไป แต่การตัดสินใจของฮ่องเต้กลับทำลายการคิดคำนวณของพวกนางไปหมดสิ้น
ยามที่หว่านซีเดินออกไปภายใต้การนำของขันที นางเห็นว่าหญิงงามหลายคนที่ไม่ได้รับเลือกพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ต่อหน้าฮ่องเต้คังซี แต่ทันทีที่พวกเขาเดินออกมา น้ำตาของแต่ละคนก็ไหลพรากราวกับหยาดฝน
เห็นดังนั้นแล้วหว่านซีก็ได้แต่ถอนหายใจแ่เบา นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงตัวเองในชาติที่แล้ว ในครั้งนั้นนางถูกส่งตัวออกไปในตอนกลางคืน ไม่กล้าแม้แต่จะหลั่งน้ำตาด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจะละเมิดกฎฝ่ายในจนเมื่อกลับถึงบ้านแล้วนางจึงสามารถระบายความอัดอั้นนั้นออกมาได้ในที่สุด
เมื่อมาถึงตำหนักฉู่ซิวหว่านซีนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากจัดข้าวของเสร็จแล้วนางจึงค่อยเห็นฮุ่ยฟางและคนอื่นๆ ทยอยกลับมาทีละคน ฮุ่ยฟางไม่ได้โชคดีเหมือนนางทว่าฮุ่ยฟางกลับไม่ได้คิดเคืองใดๆ ตรงกันข้ามยังแสดงความยินดีกับนางอย่างจริงใจทำให้พวกนางยังคงมีสัมพันธ์อันดีต่อกันอยู่
หลังจากการคัดเลือกรอบสุดท้าย เหล่าหญิงงามที่ถูกเก็บป้ายชื่อจะกลับไปที่ตำหนักฉู่ซิวเพื่อรอฟังข่าวดีอีกครั้ง ขณะที่หญิงงามที่ไม่ได้ถูกเก็บป้ายชื่อก็จะถูกคัดออกจากวังและกลับบ้านจากนั้นพวกนางจะมีอิสระในการแต่งงานเลือกคู่ครองได้ด้วยตนเอง
รับสั่งของของฮ่องเต้คังซีไม่ได้มาอย่างรวดเร็วอย่างที่ใครๆ คาดไว้เมื่อผ่านเที่ยงวันไปแล้วทุกคนกำลังคิดว่าคงจะต้องรอจนถึงเย็น แต่แล้วรับสั่งก็มาถึง ยกเว้นสตรีจากสกุลกัวเอ๋อร์เจี่ยที่ถูกเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว หญิงงามอื่นๆส่วนใหญ่ที่เหลืออยู่ในวังมาจากกองธงฮั่นส่วนผู้ที่ไม่ได้รับคัดเลือกให้อยู่ในวังอย่างหว่านซี พวกนางสามารถออกจากวังและกลับบ้านเพื่อรอข่าวดีต่อไป
เมื่อการคัดเลือกครั้งสุดท้ายเสร็จสิ้นก็เป็โอกาสของบรรดาสนมชายาและเหล่าองค์ชายที่จะร่วมมือกันเตรียมการขอให้ฮ่องเต้คังซีมอบหญิงงามที่ตนปรารถนาให้กับบุตรชายของพวกนาง
ตราบใดที่ไม่ใช่การแต่งเข้าไปในตำแหน่งชายาเอกชายารองหรืออนุภรรยา และหญิงงามผู้นั้นไม่ได้ทำผิดพลาดในการคัดเลือกหญิงงาม และหากฮ่องเต้คังซีไม่ได้รับสั่งถึงใครเป็การเฉพาะเจาะจงการแต่งหญิงสาวเหล่านี้เข้ามาก็เพียงต้องแจ้งให้ทราบสั้นๆ ก็พอแล้ว
ในวันนี้ ฮ่องเต้คังซีเสด็จเยือนตำหนักอี้คุนเพื่อเสวยกระยาหารเย็นหลังจากที่เสร็จจากการว่าราชการ อี้เฟยให้การต้อนรับด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ความกระตือรือร้นในการแสดงความรักเช่นนี้ทำให้คังซีทรงพึงพระทัยอี้เฟยมากกว่าความเ็าของเต๋อเฟยมากนัก
"ฝ่าา่นี้หม่อมฉันได้เรียกเหล่าหญิงงามมาพูดคุยด้วยหลายคนเพระ้าเลือกคนที่เหมาะสมมาปรนนิบัติอิ้นฉีและอิ้นถัง โดยเฉพาะอิ้นถังที่แต่งงานมาสองปีแล้วแต่กลับยังไม่มีทายาทสืบทอดสักคน หม่อมฉันกังวลเหลือเกินเพคะ!”อี้เฟยเอ่ยวาจาตรงไปตรงมาต่อหน้าฮ่องเต้เสมอ เช่นเดียวกับยามนี้ที่นางเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ฮ่องเต้คังซีจิบชา ก่อนจะค่อยๆ วางถ้วยชาในมือลงและรับสั่งด้วยรอยยิ้ม “เื่นี้ข้าเชื่อว่าสนมรักสามารถจัดการได้อย่างเหมาะสมแน่"
สำหรับคำขอที่ตรงไปตรงมาของอี้เฟยนั้นตราบใดที่ไม่ใช่เื่เกินเลย ฮ่องเต้คังซีย่อมพระทัยกว้างเสมอ นอกจากนี้แม้ว่าจะทรงยุ่งกับงานราชการ แต่พระองค์ก็ยังเป็ห่วงโอรสของตนไม่เสื่อมคลาย
“ฝ่าา ถึงหม่อมฉันจะจัดการเื่นี้เองได้แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอความเห็นจากฝ่าาอยู่ดี เพราะว่าฝ่าาคือผู้ที่เข้าใจองค์ชายห้าและองค์ชายเก้าที่สุดนะเพคะ” อี้เฟยมีไหวพริบเฉียบแหลมในเื่นี้เสมอ แม้ว่าบุตรชายทั้งสองจะไม่มีท่าทีปรารถนาบัลลังก์แต่ในเื่ความสัมพันธ์ระหว่างบิดาและบุตรก็ไม่อาจให้จางหายไปได้อย่างเด็ดขาด
"ฮ่าฮ่าสนมรักพูดมาถึงเพียงนี้แล้วเราจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน!" ฮ่องเต้คังซีสรวลเต็มเสียงเมื่อได้ยินคำพูดของอี้เฟย
สิ่งที่ฮ่องเต้คังซีชมชอบที่สุดคือการที่บิดาเมตตาบุตรบุตรกตัญญูต่อบิดา พี่น้องรักใคร่สมานฉันท์ ดังนั้นเมื่ออี้เฟยเอ่ยออกมาเช่นนี้ย่อมทำให้พอพระทัยมากนัก
อี้เฟยรีบใช้โอกาสที่ฮ่องเต้กำลังเกษมสำราญกล่าวถึงรายชื่อของหญิงงามหลายคนรวมถึงหว่านซี รายชื่อเ่าั้ถูกจัดเรียงอยู่บนป้ายที่ฮ่องเต้ยังจดจำได้ไม่ลืมเพราะหญิงสาวเหล่านี้ไม่ใช่ผู้ที่มีภูมิหลังครอบครัวโดดเด่นจึงจำเป็ต้องอาศัยความสามารถเฉพาะตนในการ่ชิงความสนใจ ในหมู่พวกนางแล้วความงดงามของหว่านซียังประทับอยู่ในใจฮ่องเต้มิรู้ลืม
"คุณหนูหวันเหยียน บุตรีของท่านหวังต้าท่าทางไม่เลว ให้เป็อนุภรรยาของอิ้นถังเถอะ!”
"ขอบพระทัยฝ่าาเพคะ”
เมื่อฮ่องเต้คังซีออกมาจากตำหนักอี้คุน อิ้นถังก็ทราบข่าว เมื่อทราบว่าความปรารถนาถูกเติมเต็มแล้วเขาก็คลายกังวลก่อนออกมาจากห้องเรียนแล้วพบกับอิ้นเอ๋อที่มาตามหาตนเองพอดีทั้งคู่พูดคุยกันสองสามประโยคก่อนไปดื่มสุราด้วยกัน
เมื่อเทียบกับความมั่นใจของอิ้นถัง อี้เฟยกลับยังคงนึกกังวลไม่คลาย
มีหญิงงามมากมายในครั้งนี้ แต่ผู้ที่ทำให้นางพอใจได้กลับมีไม่มาก นามของหญิงงามที่เอ่ยออกไปสองสามคนนั้น ยกเว้นหว่านซีที่มอบให้กับอิ้นถัง สองคนที่เหลือมอบให้กับอิ้นฉี แม้ทุกอย่างจะดูปกติอี้เฟยก็ยังคงกังวลเล็กน้อย
เห็นเ้านายขมวดคิ้ว ฉีหมัวมัวก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบว่า "พระสนมไม่ว่าอย่างไรทุกคนก็ยังอยู่ในวังหลวง มีท่านคอยดูแลอยู่ย่อมไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นแน่นอนเ้าค่ะ”
“บ่าวเฒ่าผู้นี้รู้วิธีปลอบใจข้าเสียด้วย” อี้เฟยคลี่ยิ้มเมื่อได้ยินคำปลอบโยน ก่อนโยนความกังวลทิ้งไปได้ในที่สุด
อย่างที่ฉีหมัวมัวพูด ทุกคนล้วนยังอยู่ในวัง มีนางคอยดูแลอยู่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ย่อมสามารถพลิกสถานการณ์ได้เสมอ
487
