ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

อะไรนะ! พวกเขาจดทะเบียนสมรสกันแล้ว?

ไม่… เป็นไปไม่ได้

ก่อนหน้านี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวเกลียดฉินซู่อย่างกับอะไรดีแค่เห็นหน้าก็เบือนหนีแล้ว วันๆ เอาแต่หาเรื่องฆ่าตัวตาย ขี้เกียจสันหลังยาวแล้วอยู่ดีๆ ทำไมถึงยอมไปจดทะเบียนสมรสได้ล่ะ?

หลี่เจียวเจียวรู้สึกเย็นเยียบไปถึงฝ่าเท้าเธอมองฉินซู่อย่างไม่อยากจะเชื่อ พยายามฝืนยิ้มจนมุมปากกระตุกผ่านไปพักใหญ่ถึงตั้งสติได้

"พี่ฉินซู่ อย่าล้อฉันเล่นเลยก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ของพี่กับเสี่ยวเสี่ยวเป็นยังไงคนทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมด!พี่อย่าโดนเสี่ยวเสี่ยวหลอกเอานะ ถ้าเธอได้โควตากลับเมืองไปแล้วเธอก็คงจะสลัดพี่ทิ้ง ที่พี่ทำดีกับเธอไปก็จะสูญเปล่า"

จนถึงตอนนี้หลี่เจียวเจียวยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าฉินซู่กำลังโกหกเธอเขาจะไปจดทะเบียนสมรสกับต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยังไงกัน?

แต่คำพูดต่อมาของฉินซู่ก็ทำลายความหวังของหลี่เจียวเจียวลงทันที

"ตอนที่พี่สาวคนโตกลับมาเมียฉันก็ไปจดทะเบียนสมรสกับฉันที่ตัวอำเภอแล้วอยากให้ฉันเอาทะเบียนสมรสมาให้ดูเป็นหลักฐานไหม? ตราประทับในทะเบียนสมรสก็เป็นของพ่อเธอ"

เพราะพี่สาวคนโตเสียเปรียบที่ไม่มีทะเบียนสมรสช่วงนั้นเขากังวลใจมาก และมักจะคิดว่าภรรยาจะทิ้งเขาไปไหม

บางทีอาจจะเพราะต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นถึงความผิดปกติของเขาทั้งสองคนเลยถือโอกาสไปทำทะเบียนสมรสที่อำเภอแถมยังให้ผู้ใหญ่บ้านประทับตราให้อีกด้วย

ถึงเขาจะเกษียณแล้วแต่ก็ยังมีหลักประกันรองรับอยู่ ถ้าแต่งงานกันแล้ววันหน้าอยากจะหย่ากันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะขั้นตอนยุ่งยากมาก

หลี่เจียวเจียวเซถอยหลังไปก้าวหนึ่งใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม แต่สีหน้ากลับซีดเผือด

"จดทะเบียนสมรสก็ดีแล้วอย่างนี้ถึงเสี่ยวเสี่ยวจะได้โควตากลับเมือง ก็ไม่มีโอกาสใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรพี่ฉินซู่ก็ไม่ต้องเสียเปรียบ"

ถึงภายนอกเธอจะยิ้มแย้มแต่ในใจกลับอัดอั้นตันใจ

หลี่เจียวเจียวกำหมัดแน่นปลายเล็บคมทิ่มลงไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นหลี่เจียวเจียวไม่พูดอะไรฉินซู่ก็เลยเลิกสนใจ แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ

มันแปลกจริงๆ นี่นาผู้ใหญ่บ้านประทับตราให้แล้ว ทำไมหลี่เจียวเจียวยังต้องมาถามอีก?

ต่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งตรวจอาการให้ชาวบ้านเสร็จไปรอบหนึ่งทุกคนไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วง เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อบนหน้าผากพอหันกลับไปก็เห็นหลี่เจียวเจียวเดินออกมาจากศาลบรรพบุรุษ ดวงตาของหล่อนแดงก่ำ

คิ้วของต่งเสี่ยวเสี่ยวขมวดเล็กน้อยฉินซู่ไม่ได้อยู่ในนั้นเหรอ? ทำไมหลี่เจียวเจียวถึงเดินออกมาจากข้างในได้ล่ะ?

ต่งเสี่ยวเสี่ยวเก็บยาในกล่องยาให้เรียบร้อยก่อนจะถือกล่องยาเดินเข้าไปในห้องที่ฉินซู่อยู่

ชาวบ้านที่บาดเจ็บจะมารวมตัวกันที่ศาลบรรพบุรุษตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อรอให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวมาตรวจอาการเมื่อตรวจเสร็จแล้วก็จะแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน

ในห้องค่อนข้างมืดและชื้นแต่ก็ยังมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้อย่างชัดเจน

ในห้องมีชาวบ้านหลายคนกำลังจัดของส่วนฉินซู่กำลังนับเทียนไขสีขาวที่นำออกมา และของที่จำเป็นสำหรับงานศพ

เขารู้สึกได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของภรรยาเขาพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวที่เพิ่งเดินเข้ามาใบหน้าของเขาก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

"คนป่วยข้างนอกเป็นยังไงบ้าง?"

ต่งเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าเล็กน้อย"อาการของพวกเขาดีขึ้นมาก ไม่มีใครเป็นอันตรายถึงชีวิตฉันเพิ่งเห็นหลี่เจียวเจียวตาแดงก่ำ วิ่งออกจากห้องไป"

ฉินซู่ชะงักเขานึกถึงคำถามที่หลี่เจียวเจียวถามเขาเมื่อกี้ เลยพูดขึ้นมา

"ไม่รู้ว่าวันนี้หลี่เจียวเจียวเป็นอะไรจู่ๆ ก็ถามเรื่องทะเบียนสมรสของเราสองคน"

ชายคนหนึ่งที่อยู่ในห้องเดียวกันกำลังเก็บของเขาพูดแซวขึ้นมา

"เสี่ยวเสี่ยวเมื่อกี้ฉันได้ยินทุกอย่างที่อยู่ในห้องเจียวเจียวบอกว่าเธอแต่งงานกับฉินซู่ก็เพื่อให้ได้โควตากลับเมืองเร็วๆพอถึงตอนนั้นเธอก็จะทิ้งลูกทิ้งผัว"

พอคุยกันไปแบบนี้บรรยากาศในห้องผ่อนคลายมากขึ้น

“โชคดีนะที่พวกเราก็อยู่ในห้องด้วยตอนเก็บของไม่อย่างนั้นถ้าเห็นแค่ตอนหลี่เจียวเจียววิ่งออกไปในสภาพตาแดงก่ำแบบนั้นคนที่ไม่รู้เรื่องอาจจะคิดว่าฉินชู่ไปแอบทำอะไรไม่ดีใส่หลี่เจียวเจียวก็ได้”

"ฮ่าๆๆๆ ก็ใช่น่ะสิ!คนในหมู่บ้านเรารู้กันทั้งนั้นว่าหลี่เจียวเจียวคิดอะไรกับฉินซู่"

ชาวบ้านหลายคนที่อยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคัก

หลี่เจียวเจียวชอบฉินซู่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเรื่องนี้คนในหมู่บ้านรู้กันหมด

ตั้งแต่เด็กจนโตหลี่เจียวเจียวแทบจะเกาะติดฉินซู่ทุกวัน เธออาศัยว่าพ่อตัวเองเป็นผู้ใหญ่บ้านจึงทำตัวเย่อหยิ่งต่อคนรุ่นเดียวกัน ไม่สนใจใครทั้งนั้นแต่พอเห็นฉินซู่ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป สายตาของเธอจ้องมองไปที่ฉินซู่ ใครๆก็ดูออกว่าหลี่เจียวเจียวคิดอะไรกับฉินซู่อยู่

น่าเสียดายที่ดอกไม้มีใจ แต่สายน้ำไม่ไหลตาม[1]

ฉินซู่เป็นคนซื่อตรงและเรียบง่ายนับว่าเขาเป็นหนึ่งในคนที่มีอนาคตของหมู่บ้านเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน แถมยังเคยไปรับราชการทหารอีกด้วยเรียกได้ว่าเป็นคนเก่งมากจริงๆ

ก่อนขาจะพิการ ป้าๆ หลายๆคนต่างก็คิดจะยกลูกสาวให้ฉินซู่กันทั้งนั้น

แต่พอขาของเขาพิการแล้วก็ไม่มีใครอยากจะยกลูกสาวให้คนพิการ มีแต่หลี่เจียวเจียวที่ยังคงเหมือนเดิมพอมีเวลาว่างเธอก็อยากจะตามไปเกาะแกะฉินซู่

ฉินซู่รู้จักหลีกเลี่ยงพยายามรักษาระยะห่างมาโดยตลอด แถมยังปฏิเสธหลี่เจียวเจียวอย่างตรงไปตรงมา

หลี่เจียวเจียวกลับเชื่อมั่นมาตลอดว่าถ้าเอาหินมาอุ่นไว้ตลอดสักวันมันก็จะร้อนขึ้นมาได้ [2]

แต่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาฉินซู่ก็กลับพาเด็กสองคนกลับมาด้วย หลี่เจียวเจียวก็ใจกว้างแสดงตัวชัดเจนว่ายินดีรับเด็กทั้งสองคนมาดูแล ถ้าได้แต่งงานกับฉินซู่เธอก็จะเลี้ยงดูเด็กสองคนเหมือนลูกของตัวเอง

ฉินซู่ปฏิเสธโดยไม่คิดแต่ใครจะรู้ว่าจะมีจู่ๆ ก็มีคนโผล่มาขวางทางเธอ

ฉินซู่ที่หลี่เจียวเจียวใฝ่ฝันถึงกลับถูกปัญญาชนที่ถูกส่งตัวมาพัฒนาชนบทขวางทางไปครึ่งหนึ่ง และคนๆนั้นก็คือต่งเสี่ยวเสี่ยว

ฉินซู่กลัวว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะเข้าใจผิดเขาเลยรีบอธิบายให้เธอฟัง

"ที่รัก อย่าเข้าใจผิดนะฉันไม่เคยคิดอะไรกับหลี่เจียวเจียวเลย ฉันแค่พูดความจริงใครจะรู้ว่าเธอจะอ่อนไหวขนาดนี้ ถึงได้วิ่งร้องไห้ตาแดงออกไปแบบนั้น!"

ถ้าไม่มีชาวบ้านกลุ่มนี้อยู่ด้วยเรื่องนี้คงอธิบายไม่จบแน่

พอเห็นสามีทำท่าร้อนรนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็อดขำไม่ได้ เธอหัวเราะออกมาทันที

"ฉันเชื่อที่รักอยู่แล้ว!"

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆแล้วหลี่เจียวเจียวจะไม่ต้องรับผิดชอบเลยหรือไง?

พอได้ยินแบบนั้น ฉินซู่ก็ถอนหายใจออกมาขอแค่ภรรยาไม่โกรธเขาก็ดีแล้ว

"โอ้โฮ ฉินซู่ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยไม่นึกว่านายจะเป็นคนกลัวเมียขนาดนี้!"

"เจ้าหมอนี่เก็บอาการเก่งจริงๆ! ปกติเห็นว่าเป็นคนตรงไปตรงมา ที่ไหนได้กลายเป็นคนกลัวเมียซะได้!"

พอเจอพวกหนุ่มๆ พวกนั้นแซวเข้าฉินชู่ก็ถลึงตาใส่