"ข้ารู้ว่าเ้าคือผู้ใด เ้าคงจะเป็...ัซื่อบื้อหลงเทียนห่าว" นางพูดเสียงเรียบ น้ำเสียงแม้จะเรียบง่ายแต่ดูไม่หวั่นเกรง
เหม่ยฮวาเดินเข้าไปใกล้ พลางยื่นมือไปจับเขาัอย่างพิจารณา ดวงตาของนางส่องประกายวาบวับ
หลงเทียนห่าวหรี่ตามองด้วยความรู้สึกน่าสนใจ ผู้ใดที่รู้ว่าเขาคือัขาวต่างก็เกรงกลัว สตรีนางนี้ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย
แต่การที่ถูกเรียกว่า "ซื่อบื้อ" ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก
เหม่ยฮวาจ้องหน้าเทียนห่าว อย่างจริงจัง นางพิจารณา หลงเทียนห่าวผู้นี้ มีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นและน่าหลงใหลจนทำให้ผู้คนรอบข้างไม่สามารถละสายตาได้ ั้แ่แรกเห็น เขามีดวงตาสีฟ้าลึกซึ้งที่ส่องประกายราวกับท้องฟ้าในวันที่แจ่มใส แววตาของเขาเปล่งประกายความเข้มแข็งและมีเสน่ห์ดึงดูด มีความรู้สึกว่าในสายตานั้นซ่อนเร้นความลึกลับและความรู้ที่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา
ใบหน้าของเขามีรูปทรงที่ชัดเจนและมีเสน่ห์ ดั้งจมูกที่โด่งรับกับริมฝีปากที่ได้รูป ผมของหลงเทียนห่าวยาวและดำขลับ ไหลลงมาถึงกลางหลัง เส้นผมเงางามดูมีชีวิตชีวา ราวกับจะส่องประกายเมื่อโดนแสง นอกจากนี้เขายังมีรูปร่างที่สูงโปร่ง กล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่งและมีความสมดุล เปล่งประกายถึงพลังและความกล้าหาญ การแต่งตัวของหลงเทียนห่าวก็ดูมีเอกลักษณ์โดยการสวมเสื้อคลุมสีดำยิ่งทำให้เขาลึกลับน่าค้นหามากขึ้น
“เ้าหน้าตาดีเช่นนี้ แต่นิสัยช่างแย่เสียจนไม่น่าเชื่อ?" นางเดินวนรอบตัวเขาก่อนพูดต่อ
“ทุกวันข้าต้องต่อสู้กับปีศาจหน้าโง่ที่จะมาชิงตราคุมัอันนี้ ซึ่งข้าก็ไม่เคยอยากได้ และก็ไม่รู้ทำประโยชน์อันใดได้” หลีเหม่ยฮวายิ้มให้เขา
“วันนี้ข้ารู้แล้ว เอาไว้สั่งัซื่อบื้ออย่างเ้านี่ไง” นางยิ้มให้ รอยยิ้มของนางทำให้เทียนห่าวมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้น
เทียนห่าวแสยะยิ้มพวกปีศาจชั้นต่ำช่างไม่รู้ว่าตราบัญชาัใช้ได้เฉพาะผู้เกิดมาเท่านั้นต่อให้แย่งชิงไปก็ใช่จะควบคุมัได้ "พวกโง่" เขาคิดในใจ
นางเดินเข้าไปหาเขา ลูบที่แขนของหลงเทียนห่าวอย่างไม่กลัวเกรง “หน้าตาดีขนาดนี้ มาเป็ลิ่วล้อข้าดีกว่า”
“ฮึ!” หลงเทียนห่าวขมวดคิ้ว
“ัยิ่งใหญ่อย่างข้าเหตุใดต้องไปเป็ลิ่วล้อสตรีอ่อนแอเช่นเ้ากัน” เขาประกาศก้อง
เหม่ยฮวาทำหูทวนลมก่อนออกคำสั่ง "ตามข้ามา"
เทียนห่าวต้องตามนางไปตามคำสั่งอย่างขัดไม่ได้
ก่อนเขาจะเอ่ยถาม “ใยเ้ามองเห็นร่างจริงข้า?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
ด้วยคาถาพลางตัวของเขาไม่ว่าผู้ใดย่อมไม่สามารถมองเห็นร่างจริงได้เป็แน่ แต่สตรีผู้นี้สามารถมองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้อาคมอันใด
“ข้าเห็นร่างปีศาจทุกตัวนั่นล่ะ” หลีเหม่ยฮวาตอบด้วยน้ำเสียงที่เบิกบาน
“เดินเร็วๆ อย่าถามมาก ข้าต้องรีบกลับสำนัก ไม่งั้นอาจารย์ลงโทษข้าเป็แน่” นางกล่าวพร้อมก้าวขายาวรีบกลับสำนัก
“จากนี้ไป เ้าก็จงมาเป็ลูกน้องของข้าซะ” หลีเหม่ยฮวาหันกลับมาและพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ไม่งั้นข้าจะสั่งให้เ้าควักหัวใจั!” นางขู่เสียงเข้ม
ประโยคนี้ทำให้หลงเทียนห่าวรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงมากลางหัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของัขาวผู้องอาจ จะมีใครสั่งให้เขาทำอย่างนั้น และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถต่อต้านคำสั่งนั้นได้ เพราะตราสั่งัที่อยู่ในร่างของหลีเหม่ยฮวานั้นสามารถควบคุมเขาได้
“เ้า…” เขาโมโหจนแทบคลั่ง
“สักวันข้าต้องฆ่าเ้าแน่?” เขาเค่นเขี้ยวบอก
“ข้าจะรอวันนั้น กลัวแต่เ้าจะมาตกหลุมรักข้าก่อนนี่ล่ะ!” หลีเหม่ยฮวาตอบด้วยรอยยิ้มที่น่ารัก ขณะเดินต่อไป
“สตรีหลงตัวเอง” เขาตอบ หลงเทียนห่าวไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากตามนางไป เขารู้สึกอยากฆ่าสตรีนางนี้เหลือเกิน
“ตอนนี้เ้าคงคิดจะฆ่าข้าอยู่สินะ อย่าได้ฝันไปเลย” นางพูดพร้อมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
เทียนห่าวที่ตอนนี้โมโหจนแทบจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาเจอสตรีประหลาดเช่นนี้ เทียนห่าวขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ขณะเดินตามหลังนางไปอย่างเงียบๆ
เมื่อหลีเหม่ยฮวากลับมาถึงสำนักล่าปีศาจเล่ยถิง ภาพที่ปรากฏตรงหน้านางทำให้หัวใจของนางเหมือนถูกฉีกออกเป็ชิ้น ๆ ศิษย์ทุกคนในสำนักรวมถึงเ้าสำนักผู้เป็อาจารย์ที่นางเคารพรัก ถูกฆ่าตายอย่างไร้ความปรานี ทั่วบริเวณสำนักอาบนองไปด้วยเื รอยเืแดงฉานไหลไปทั่วลาน ฝีเท้าของนางเดินย่างลงไปในความเงียบ ความเงียบที่ก้องกังวานไปด้วยเสียงสะอื้นของหัวใจ
เหอซู่ ศิษย์พี่ที่รอดชีวิตเพียงคนเดียวเพราะออกตามหานาง เขายืนเคียงข้างเหม่ยฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ ั์ตาของเขาแดงก่ำ ทั้งสองยืนมองสำนักที่เคยเป็บ้าน เป็ที่พึ่งพิงของพวกเขา บัดนี้เหลือเพียงความพินาศ น้ำตาของเหม่ยฮวาค่อย ๆ ไหลรินลงอาบแก้ม
"ข้าจะไปฆ่าปีศาจชั่วนั้นให้ได้!" นางะโเสียงสั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเ็ปและความแค้น
หลงเทียนห่าวยืนอยู่ข้างหลัง ดวงตาคมเข้มของเขาเหลือบมองนางพลางคิดในใจ "ช่างไม่เจียมตัว ฝีมือยังด้อยกว่าปีศาจชั้นต่ำ แล้วเ้าคิดจะไปแก้แค้นได้อย่างไร?"
“แล้วพวกเราจะทำเยี่ยงไรดี?” เหอซู่ถามด้วยน้ำเสียงเป็กังวล ขณะมองศิษย์น้องของตนที่ดูกล้าหาญอย่างไม่น่าเชื่อ
“เราต้องรู้ว่าใครเป็คนทำ และตามหามันให้พบ ข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะสังหารมันด้วยมือตัวเอง” น้ำเสียงของเหม่ยฮวาสั่นสะท้านเต็มไปด้วยความโกรธ
เหอซู่ที่น้ำตายังอาบแก้ม มองหน้าเหม่ยฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเ็ป “พวกเราต้องแก้แค้นให้สำนักเล่ยถิงให้ได้ ข้าจะไปกับเ้า” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
6K
