เสมือนท้องฟ้าร่ำให้โศกศัลย์ หยาดเม็ดฝนโปรยลงจากฟากฟ้าสู่พื้นดิน
ยูอินมูนในตอนนี้มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่กำลังโศกเศร้า ร่างกายของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยาแ เืของเขาไหลนองไปทั่วพื้นดิน
ในมือถือกระบี่สีแดงประกายเื ร่างกายของเขาแม้ว่าจะเต็มไปด้วยาแที่สาหัส ทว่าสีหน้าของเขานั้นไร้ซึ่งอารมณ์
รอบกายของเขาเต็มไปด้วยร่างของผู้ที่ถูกเขาสังหาร กระบี่ของเขานั้นตัดร่างศัตรูเป็ชิ้นๆราวกับว่ามันเป็เพียงแค่กระดาษ วิชายุทธ์กระบี่มารของเขาเป็หนึ่งในใต้ล้า มิมีผู้ไดสามารถเทียบเทียมได้ แม้แต่วิชากระบี่ใบหลิวของเซียนกระบี่
ในขณะที่ยูอินมูนมองดูสิ่งต่างๆด้วยดวงตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ของเขานั้น เสียงของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมา
“หยุดการกระทำที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายนี้เสียเถอะ ยูอินมูน”
ที่ด้านหน้าของเขา เซียนกระบี่ซอดงชาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่ม ทว่ามันเต็มไปด้วยพลัง เขาคือผู้ที่ทำให้ยูอินมูนในตอนนี้ได้รับาแที่สาหัส ในทางกลับกันเซียนกระบี่ซอดงชาเองก็ได้รับาเ็สาหัสไม่แพ้กัน
ยูอินมูนมองไปที่เซียนกระบี่ซอดงชาก่อนที่จะพูดขึ้นโดยที่ชี้กระบี่ไปยังร่างที่อยู่ข้างๆเขา
“ร่างนี้เป็ของฮาอึนชอ ฆ่า ข่มขืน มอมเมาผู้คนด้วยความเชื่อที่ผิด”
“ร่างนี้เป็ของคิมเทดง ทำชั่วไม่แพ้กับฮาอึนซอ ฆ่าผู้คนบริสุทธิ์์เป็ผักปลา”
“ร่างเป็ของซอพินซาน แม้ว่าจะไม่ได้ทำชั่วเหมือนกับทั้งสอง แต่ก็ไม่ห้ามทั้งสองไม่ให้กระทำผิด นอกจากไม่ห้ามแล้วยังคอยปกป้องทั้งสองจากเื้ั”
“พวกที่ข้าฆ่าไปทั้งหมดล้วนแต่เป็พวกชั่วช้า ที่ข้าทำมันผิดตรงไหน ข้าทำในสิ่งที่โหดร้ายอย่างนั้นรึ หึม”
ยูอินมูนมองไปที่เซียนกระบี่ซอดงชา สายตาของเขานั้นเ็าเป็อย่างมาก ได้ยินที่ยูอินมูนพูด เซียนกระบี่ซอดงชาได้แต่ถอนหายใจออกมา
เขานั้นแท้จริงแล้วไม่ได้สนใจว่ายูอินมูนจะฆ่าใครไป เป้าหมายของเขาจริงๆแล้วก็คือ
“จริงอยู่ที่พวกเขานั้นทำชั่วไว้มากมาย ข้าเองไม่ได้มาห้ามเ้าเพราะเ้าฆ่าคนเหล่านี้ แต่ที่ข้ามาห้ามเ้าเป็เพราะว่าหากเ้าไม่หยุดที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตในตอนนี้ละก็ จะต้องเกิดเื่เลวร้ายขึ้นกับเ้า”
เซียนกระบี่ซอดงชาไม่ได้ห้ามยูอินมูนเพราะว่าเขานั้นฆ่าคนชั่วไปมากมาย ทว่าการฆ่าคนไม่ว่าจะเป็คนดีหรือคนชั่วเป็จำนวนมาก จะทำให้เขาสะสมกลิ่นอายของความตาย และแรงอาฆาตแค้นจากผู้ที่ตายไป เมื่อถึงเวลาเขาจะไม่สามารถขึ้นเป็เซียนได้
เซียนกระบี่นั้นสามารถขึ้นเป็เซียน ทว่าแม้ว่าเขาจะเป็เซียนแล้ว ยูอินมูนที่ยังเป็เพียงแค่มนุษย์สามารถที่จะต่อสู้กับเขาและทำให้เขาาเ็ขนาดนี้ได้ นี่แสดงให้เห็นว่าเขานั้นแข็งแกร่งมากขนาดไหน
“ข้ารู้ หากข้ายังคงทำแบบนี้ต่อไป ิญญาของข้าจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย ข้าจะไม่สามารถขึ้นเป็เซียนหรือกลับไปยังแม่น้ำแห่งการถือกำเนิดได้”
“เ้ารู้แบบนั้นแล้ว แล้วทำไม”
“หากข้าไม่ทำ แล้วใครจะทำ”
“.........”
ยูอินมูนมีสีหน้าที่เหนื่อยล้า เขานั้นอยากที่จะหยุด ทว่าเขาไม่สามารถหยุดได้ คนชั่วพวกนี้นั้นอยู่บนอำนาจมานานเกินไปแล้ว ไม่มีใครสามารถแตะต้องพวกเขาได้ มีแต่คนระดับเขาและเซียนกระบี่เท่านั้นที่จะทำเื่แบบนี้ได้
เซียนกระบี่ขึ้นเป็เซียนแล้วไม่สามารถทำแบบที่เขาทำได้ หากเขาทำแบบที่เขาทำละก็ เขาจะถูก์ลงโทษ
“พูดเพียงเท่านี้ก็คงจะพอแล้ว ถ้าเ้าไม่คิดที่จะสู้ต่อก็ถอยไป-”
ยูอินมูนกระอักเืออกมา ร่างกายของเขานั้นเต็มไปด้วยาแ แม้ว่าเจตจำนงของเขายังแรงกล้าแต่ร่างกายของเขามันอ่อนล้าเกินไปแล้ว เขาต่อสู้กับพวกคนชั่วมาเป็ระยะเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนไม่ได้หยุดพัก และยังมาปะทะกับเซียนกระบี่อีก นี่คือเวลาสุดท้ายของเขาแล้ว
“ข้า มาได้แค่นี้เองอย่างนั้นรึ”
ยูอินมูนกัดฟัน เขามองไปที่ด้านหน้าของเขา ภาพที่เขาเห็นเบลอเป็อย่างมาก
“ไม่ ข้าจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำ”
ยังมีอีกคนหนึ่งที่เขาต้องฆ่า เซียนกระบี่เห็นยูอินมูนแล้วนั้นเขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา เขามองไปยังทิศทางหนึ่ง เขาเห็นชายคนหนึ่งยืนยิ้มด้วยความดีใจ เขานั้นคือเป้าหมายของจอมมารยูอินมูน
เซียนกระบี่หลับตาลง เขามองไปที่ยูอินมูนอีกครั้งก่อนที่จะทำอะไรบางอย่าง เขาชี้นิ้วไปที่กระบี่ในมือของยูอินมูน เขาทำการควบคุมกระบี่ของยูอินมูนก่อนที่จะส่งมันไปยังชายที่กำลังยืนยิ้มอยู่ กระบี่นั้นปักเข้าที่หัวใจของเขา สังหารเขาให้ตายภายในกระบี่เดียว
“น-นี่เ้า”
“เพื่อเป็การส่งเพื่อนของข้า ฆ่าคนชั่วช้าสักคนหนึ่งไม่ทำให้ข้าเกิดใจมารขึ้นมา ไม่ซิ มันอาจจะช่วยชโลมจิตใจที่เ็ปของข้าได้ก็เป็ได้”
ซอดงชาน้ำตาไหลออกมา แท้จริงแล้วก่อนที่ยูอินมูนจะกลายเป็จอมมาร ก่อนที่เซียนกระบี่จะเป็เซียนกระบี่ ทั้งสองเป็เพื่อนที่ผ่านอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกัน เป็เสมือพี่น้องที่ต่างสายเืกันเพียงเท่านั้น
ยูอินมูนยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขาในตอนนี้เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข เขาในตอนนี้หลุดพ้นจากความแค้น แม้ว่าิญญาของเขาจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายก็ตามแต่
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้มันก็คุ้ม
“นี่คือสิ่งที่ข้าจะสามารถทำให้เ้าได้เป็ครั้งสุดท้าย สหายของข้า”
“เพียง…เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
“เ้า…กำลังจะจากไปแล้วซินะ”
ยูอินมูนเพียงยิ้มเท่านั้น เขากำลังจะจากไป เขามองไปที่ซอดงชา ร่างกายของเขาค่อยๆทรุดลงไปกับพื้น ซอดงชาหายตัวไปและปรากฎตัวข้างๆเขาก่อนที่จะพยุงเขาไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นดิน
ทว่าแม้ว่าเขาจะพยุงยูอินมูนเอาไว้ แต่มันก็เป็เพียงแค่ร่างไร้ิญญาเท่านั้น วันนี้เป็วันที่จอมมารนั้นสิ้นสุด ผู้คนขนานนามเขาไปเป็พันปี
จอมมารผู้มีจิตใจงดงามยิ่งกว่าวีรบุรุษ ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ตามแต่