หลิวจ้านกลับมาถึงที่จวน เขาได้เรียกพ่อบ้านจางมาเอาชุดที่หว่านเอ๋อส่งมาให้ เพื่อเอาไปแจกให้พนักงานของเขา ตอนนี้การฝึกพนักงานเข้าที่เรียบร้อยแล้ว หลิวจ้านกับไปที่เรือนพักของเขาวันนี้เข้ารู้สึกเหนื่อยมากเพราะต้องใช้ความคิดเเละอยู่ในสถานการณ์ที่พร้อมจะตายได้เสมอ พอมาถึงเรือนที่พักได้เห็นเย่เอ๋อ กำลังฝึกกระบี่บินของนาง หากหลิวจ้านไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง เขาคงจะไม่เชื่อ ว่าในโลกนี้มีกำลังภายในจริงๆ หลิวจ้านไม่คิดจะลบกวนนาง แต่เย่เอ๋อเห็นหลิวจ้านพอดี ก็หยุดการฝึกและวิ่งมาหาเขา
“ทำไมเ้าถึงไม่ฝึกต่อละ”
“เย่เอ๋อฝึกพอแล้ว ท่านไปข้างนอกทำไมไม่ให้เย่เอ๋อติดตามไปด้วย กลัวว่าท่านจะโดนคนรอบทำร้ายอีก”
หลิวจ้านเห็นนางเป็ห่วงเขา ก็ดึงนางเข้ามากอดและจูบนางไปทีนึง
“ข้ารู้ว่าเ้าเป็ห่วงข้า แต่เ้าอย่าลืมซะสิ ว่าข้ามีปืนไฟติดตัวอยู่”
“ปืนของท่านมันร้ายกาจขนาดนั้นเชียวหรือ”
“เ้าคิดว่ากระบี่ของเ้าเร็วแค่ไหน”
“เย่เอ๋อคิดว่ากระบี่บินของข้าเร็วกว่าลูกธนู”
“แต่ปืนไฟของข้าเร็วกว่ากระบี่ของเ้าซะอีก วันนี้ข้าเหนื่อยแล้วเ้าช่วยนวดให้ข้าที”
“เย่เอ๋อนวดไม่ค่อยเก่งนะเ้าค่ะ”
“นวดไม่เป็ไม่เป็ไร งั่นเอาเป็ว่าข้านอนกอดเ้าแทนก็แล้วกัน”
จากนั้นหลิวจ้านได้กอดเอวนางเดินไปที่ห้องนอนของเขา หลิวจ้านคิดจะงีบซักหน่อย ตอนเย็นๆเขามีเื่ที่จะต้องทำ หลิวจ้านได้นอนหลับไปในอ้อมกอดของเย่เอ๋อ ก่อนที่เขาจะหลับเขาได้สั่งให้เย่เอ๋อปลุกเขาตอน่เย็นๆ พอถึงเวลานางก็ปลุกเขา หลิวจ้านลุกขึ้นมาเย่เอ๋อสั่งให้สาวใช้ ยกน้ำเข้ามาให้หลิวจ้านล้างหน้าล้างตา จากนั้นหลิวจ้านได้ให้คนไปเรียกพ่อครัวมาพบเขา วันนี้หลิวจ้านคิดจะทำหม้อไฟให้ทุกคนทานนี้จะเป็ครั้งแรกที่ทุกคนได้รู้จักหม้อไฟ พอพ่อครัวมาถึง
“เ้าช่วยไปหาซื้อของที่ข้า้าให้ที ในจวนของพวกเรามีเตาดินเผากับหม้อดินเอาหรือไม่”
ได้ยินที่พ่อครัวพูด เข้าก็รู้สึกว่าต้องไปหาซื้อเอง
“เย่เอ๋อเตรียมตัว พวกเราจะไปเดินตลาด”
“เ้าค่ะ”
หลิวจ้านได้ให้คนที่เคยไปซื้อของสดจากตลาดไปกับเขาด้วยเพราะว่าเขาไม่เคยไปซื้อของและหากว่า้าอะไรจะได้ให้คนนำทางไปซื้อ
“พวกเราจะไปซื้ออะไรกันหรือเ้าค่ะ”
“เ้ารู้จักหม้อไฟหรือไม่”
“ไม่รู้จักเ้าค่ะ”
“มันคืออาหาร เดียวข้าจะทำให้เ้ากิน ข้าได้ให้คนไปเรียกหว่านเอ๋อมาด้วย คืนนี้พวกเราจะกินด้วยกัน”
เมื่อไปถึงตลาดหลิวจ้านได้หาซื้อ เตาและหม้อดินเผาก่อน จากนั้นได้ไปหาซื้อวัตถุดิบ ประกอบไปด้วย เนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ ปลา เครื่องใน กุ้ง ปลาหมึก เส้น เต้าหู่ และพวกผักต่างๆที่หลิวจ้านสามารถหาได้ เมื่อกลับมาถึงครัว หลิวจ้านได้เรียกคนครัวทั้งหมดเขาไปช่วยเขาทำอาหาร เพื่อที่เขาจะได้สอนพวกพ่อครัวไปในตัวด้วย เย่เอ๋อที่ยืนดูหลิวจ้านทำอาหารั้แ่ต้มน้ำซุบ หลิวจ้านทำน้ำซุบ สองแบบ คือเเบบเผ็ด กลับแบบกลมกล่อม ส่วน้ำจิ้มเขาได้ทำสองรสชาติ คือน้ำจิ้มซีฟูต และน้ำจิ่มสุกกี้ เย่เอ๋อถึงกับทึ่งในความสามารถของหลิวจ้าน ในยุคนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนเข้าครัว เพราะกลัวจะโดนดูถูก แต่เมื่อนางเห็นหลิวจ้านทำอาหารนางกับรู้สึกว่าเขาช้างมีเสน่ห์จริงๆ หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ หลิวจ้านได้ออกมาจากห้องครัว ก็ได้เจอกับหว่านเอ๋อ พ่อบ้านจาง รวมถึงครอบครัวของหลินเฉา หลิวจ้านได้เชิญพวกเขามาด้วย เพราะหลิวจ้านคิดว่าหลินเฉามีความสามารถในการสร้าง จึง้าให้หลินเฉาทำงานกับหลิวจ้าน ถือว่าเป็การซื้อใจคน
“หว่านเอ๋อคาระวะคุณชายเ้าค่ะ”นางพูดพร้อมกับหน้าแดง เพราะหลังจากวันที่นางได้ร่วมหลับนอนกับหลิวจ้านนางก็ไม่ได้พบกับเขาอีกเลย
จากนั้นทุกคนก็คาระวะหลิวจ้านพร้อมกัน
“คุณชายขอรับ ไม่ทราบว่าท่านเชิญพวกข้ามาทั้งครอบครัวมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”หลินเฉาถามขึ้นมา
“ข้าก็แค่อยากจะเชิญพวกท่านมากินข้าวด้วย เอาเป็ว่าทุกคนตามสบาย”
“มันจะดีหรือขอรับ พวกข้าก็เป็แค่ชาวบ้านธรรมดา”
“ข้าก็คน เ้าก็คน ทำไมจะกินด้วยกันไม่ได้”
เพื่อให้พวกเขาไม่อึดอัดหลิวจ้านได้สั่งให้ทำเป็สองวง เพื่อให้พวกเขากินอย่างสบายใจ หลิวจ้าน เย่เอ๋อ หว่านเอ๋อ นั่งกินด้วยกัน พ่อบ้านจาง ตระกูลเฉาทั้งสามคน และหญิงรับใช้ของหลิวจ้านทั้งสองนางก็ร่วมกินด้วย เป็คำสั่งของหลิวจ้าน รอเพียงไม่นานพ่อครัวได้ยกวัตถุดิบออกมาจากห้องครัวและนำมาว่างตามที่หลิวจ้านสั่ง หลิวจ้านสั่งให้คนจุดเตาแล้วเอามาตั้ง แค่ทุกคนเห็นหน้าตาของอาหารและการจัดวางก็หิวขึ้นมาทันทีไม่เว้นแม่แต่เย่เอ๋อกับหว่านเอ๋อ พวกนางเกือบจะเก็บอาการไม่อยู่ หลิวจ้านได้ยืนขึ้น
“ต่อไปนี้ข้าจะสอนวิธีกินให้กับพวกท่าน สิ่งนี้เรียกว่าหม้อไฟ น้ำซุบจะมีอยู่สองแบบ ข้าได้จัดเตาไว้แล้ววงละสองเตา ก็จะได้กินทั้งสองน้ำซุบ น้ำซุบจะมีเผ็ดกับไม่เผ็ด ก็เลือกกินเอาเอง และนี้เรียกว่าน้ำจิ่ม จะมีอยู่สองแบบเช่นกันใครชอบแบบไหนก็เลือกเอา พวกท่านจงดูสิ่งที่ข้าจะทำและทำตาม ขั้นแรกเอาน้ำซุบลงไปก่อน เมื่อหม้อเดือดใส่พวกเนื้อหรือเครื่องในที่เราจะกินลงไปในหม้อ ต่อไปใส่ผักลงไป อย่าลืมใส่เส้นลงไปด้วยและปิดหม้อให้เดือด”
ทุกคนได้ทำตามที่หลิวจ้านสอน ผ่านไปซักพัก หลิวจ้านได้เปิดหม้อขึ้น กลิ่นของน้ำซุบได้ลอยไปเข้าจมูกของทุกคน
“ก่อนที่พวกเ้าจะกินให้จิบสุราเลิศรสเสียก่อนจะช่วยให้พวกเราเจริญอาหารและเริ่มลงมือได้”
อีกวงก็ไม่สนใจหลิวจ้านแล้วได้ทำการกินอย่างเมามัน อาหารเลิศรสแถมยังมีสุราอีกใครมันจะทนได้ แต่วงของหลิวจ้านยังไม่มีใครลงมือ
“ทำไมพวกเ้าไม่กินละ หรือว่าไม่หิว”
“ไม่ได้เ้าค่ะ พวกเราที่เป็ภรรยาต้องให้สามีเริ่มกินก่อน”
หลิวจ้านพอได้ยินก็ไม่รู้สึกแปลกอะไรทุกที่มีการปฎิบัติตามยุคสมัย เขาได้ถามพวกนางแต่ละคนว่าชอบอะไรจากนั้นหลิวจ้านได้ตักให้พวกนาง เขาเริ่มลงมือ พวกนางก็เริ่มลงมือตาม พอพวกนางได้ชิมรู้สึกว่าทุกอย่างมันลงตัวไปหมดแถมยังอร่อยมากอีกด้วย
“พวกเ้าอยากจะกินอะไรก็เอาใส่ลงไปในหม้อ ไม่ต้องสนใจข้า”
“สามีหม้อไฟจะมีขายในไช่น่าทาวน์หรือไม่เ้าค่ะ เพราะข้ารู้สึกว่ามันจะขายดีแน่นอน”หว่านเอ๋อถามขึ้นมา
“ต้องมีแน่นอนแต่คงจะตามมาทีหลัง”
จากนั้นทุกคนก็กินกันจนลืมเวลา เรียกว่าหยุดกินไม่ได้ มีแต่หลิวจ้านเท่านั้นที่กินไม่เยอะเพราะเขาก็กินอยู่บ่อยๆในชาติก่อน