นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่๑
เพื่อฝัน
‘ต้นน้ำ’ นักศึกษาเอกการละครปี ๑กำลังนั่งระบายความรู้สึกสารพัดของตน อยู่ที่โรงอาหารของโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหา’ ลัยที่เขาเรียนอยู่เท่าใดนัก
ก็เมื่อไม่นานมานี้ เขากับเพื่อนรักอีกสองคน ‘ฝุ่นดิน’ และ ‘ปณาลี’ ได้ตั้ง ‘ชมรมโรมิโอ’ ขึ้นในมหา’ ลัย เพื่อจัดแสดงละครเวที ‘โรมิโอกับจูเลียต’ โดยมีฝุ่นดินเพื่อนรักของต้นนั้แสดงเป็จูเลียต
ทั้งสามได้เชิญ ครูโช หรือ อ.เตโชอาจารย์เอกการแสดงที่เพิ่งมาสอนที่ ม.นี้ได้ไม่นานนัก มาเป็ที่อาจารย์ปรึกษาชมรมฯ
หลังจากนั้น ทั้งสามก็รีบเปิดรับสมาชิกร่วมอุดมการณ์ ด้วยความหวังว่าจะจัดแสดงละครในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้
แต่เหล่าสมาชิกผู้ร่วมอุดมการณ์ที่ได้มาก็ไม่มีใครที่เหมาะสมที่จะเป็.. โรมิโอ ในสายตาของ ต้นน้ำ ฝุ่นดิน และปณาลีเลย ทั้งสามจึงต้องทำตัวเป็แมวมองไปตามสถานที่ต่างๆ เพื่อเสาะหา .. โรมิโอ ..ของพวกเขา
นั่นจึงเป็สาเหตุที่ทำให้ต้นน้ำต้องมานั่งประจำอยู่ที่โรงอาหารของโรงเรียนแห่งนี้ เพราะมีคำเล่าลือว่า.. ที่นี่มี..นักเรียนชั้น ม.๕ คนหนึ่งรูปร่างสูงระหง หน้าตาหมดจดงดงามทั้งยังเป็พระเอกซีรีย์ชายรักชาย ‘รักเล่นกล’ที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนี้
แต่ต้นน้ำมาเฝ้ารออยู่ทุก่เวลาที่ว่างจากการเรียนมาสองสามวันแล้ว ก็ไม่เห็นจะวี่แววของเด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีคนนั้นเลย ถ้าเห็นเด็กหนุ่มรูปร่างดีก็มีหน้าตาธรรมดาถึงไม่ดี หรือหากพบคนหน้าตาดี ก็มักมีความสูงที่จำกัด
จึงไม่แปลกที่ต้นน้ำจะหงุดหงิด!!
หงุดหงิด!!
และ.. หงุดหงิด!!
ต้นน้ำพลิกข้อมือเพื่อดูเวลาที่มาฬิกาข้อมือ อีกแป๊บเขาก็ต้องกลับไปเรียนที่ ม.แล้ว ต้นน้ำถอนหายใจเฮือกใหญ่ ..เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์จริงๆ .. เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง แล้วหมุนตัวออกมาจากชุดม้านั่งในโรงอาหาร
“โอ๊ะ!!โอ๊ะ!! ระวังครับพี่!!” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ แผ่นหลังต้นน้ำ
ต้นน้ำรีบหันไปมอง “ขอโทษ.. ขอโทษ..” แล้วต้นน้ำก็มองที่มาของเสียง.. ตาค้าง!!
ก็.. ที่มาของเสียงนั่นคือ...เด็กหนุ่มหน้าตาหมดจด เขายืนถือชายก๋วยเตี๋ยวน้ำและกำลังมองหน้าต้นน้ำอยู่พอดี “ก๋วยเตี๋ยวมันร้อนครับ โดนลวกละก็ แย่แน่เลย” เสียงนุ่มๆนั่นยังพูดต่อไป “แต่ไม่โดนก็ดีแล้วพี่”
ต้นน้ำปล่อยให้เด็กหนุ่มคนนั้นพูดไป โดยที่เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรเลย นอกจาก.. มอง .. มอง .. มอง .. และ.. มอง
คนอะไรหน้าตาน่ามองป็นที่สุด
“พี่ครับ” เด็กหนุ่มคนนั้นวางชามเก๋วยเตี๋ยวลง เขาเริ่มเป็ห่วงต้นน้ำที่ยืนมองเขานิ่งนิ่งจนน่าเป็ห่วง “พี่ครับ” เด็กหนุ่มเรียกพร้อมกับเขย่าตัวต้นน้ำ
“คะ.. ครับ.. น้อง” ต้นน้ำได้สติยิ้มให้เด็กหนุ่มอย่างเขินอาย
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้วพี่ เห็นพี่มองค้าง คิดว่าช็อค เป็อะไรไปซะแล้ว”
“เอ่อ.. น้องคือ...” ต้นน้ำถึงกับพูดตะกุกตะกัก
“ชล ชลวิทย์ครับ หรือ.. ออย จากซีรีย์รักเล่นกลครับ”
“ครับ ครับ น่ารักครับ”
ชล ยิ้มให้ต้นน้ำเขาได้ยินแฟนคลับพูดอย่างนี้จนเป็ปกติแล้ว “ผมกินก๋วยเตี๋ยวก่อนนะครับ เดี๋ยวต้องรีบไปเรียนต่อครับ”
พอได้ยินคำว่า ‘ต้องไปเรียนต่อ’ต้นน้ำก็คิดได้ทันที .. เขาก็รีบเช่นกัน .. เขาไม่รีรอให้เวลาเสียไป “คือ.. น้องชลครับ คือ.. พี่มาจากชมรมโรมิโอของมหา’ลัยครับ คือ..มาตามหานักแสดงไปแสดงเป็ ‘โรมโอ’ในละครเวที ‘โรมิโอกับจูเลียต’ คือ.. น้องชลสนใจจะไปแสดงเป็โรมิโอกับพวกพี่ๆมั้ยครับ”
ชลวิทย์ยิ้มออกมา “พี่นี่.. คือ.. เนอะ”
ต้นน้ำเพิ่งรู้ตัวว่าตะกี๊ตนเองพูดคำว่า ‘คือ’ออกมาหลายคือมาก “คือ.. พี่ตื่นเต้นนะครับ”
“คือ.. ”
ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
แล้วชลวิทย์ก็หัวเราะออกมาอย่างน่ารักน่าชัง
ต้นน้ำที่แม้จะเขินอายเสียเหลือเกินก็ยังไม่วายที่จะมองชลวิทย์อย่างหลงใหล
“พี่จะชวนผมไปเล่นละครเวทีเหรอพี่”
“ใช่ครับ เป็โรมิโอเลยนะครับ”
“ละครเวที เล่นสด น่ากลัวอะพี่” ชลยิ้มแหยๆ “ผมไม่กล้าหรอก ขนาดตอนเล่นซีรีย์มีคัทมีเทค ผมยังเทคซะจนคนในกองเบื่อหน้าผม” ชลบ่นออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ..
ก็ชลวิทย์เป็นักแสดงหน้าใหม่ไม่เคยรู้จักการแสดงมาก่อน ที่ได้เข้าไปเล่นซีรีย์เพราะมีรูปร่างหน้าตาที่ดีเยี่ยม จึงไม่แปลกที่จะแสดงไม่ได้ และจะถูกคนในประณามหยาดเหยียด
“นั่นยิ่งต้องไปแสดงนะ เพราะก่อนแสดงน่ะ ที่ชมรมฯ มีสอนการแสดงให้นะน้องชลจะได้พัฒนาฝีมือตัวเองด้วยนะ ต่อไปจะได้ไม่มีใครว่าได้ไงล่ะ”
คำเชิญชวนของต้นน้ำสะกิดใจชลวิทย์อย่างมาก “คราวนี้พี่ติดพูดวชคำว่า ‘นะ’อีกแล้วนะ”
โดนผู้ชายหล่อๆ น่ารักๆแบบชลวิทย์แซว ต้นน้ำได้แต่ยืนหน้าแดงหูแดงอยู่ตรงนั้น
“มีสอนการแสดงจริงเหรอพี่?” ชลวิทย์ถามว้ำ ก็ตอนที่ถ่ายทำซีรีย์เขากับลมนักแสดงที่แสดงด้วยกัน ต่างก็โดนด่าจนแทบถอดใจ
“จริง” ต้นน้ำเสียงสูง เพราะพูดโกหก “ชมรมเราจะสอนจนเล่นเป็เลยนะ ถึงจะได้แสดง” ต้นน้ำขายฝันต่อ ทั้งที่ตัวเองยังก็สอนไม่ได้และแสดงไม่เป็
“ดีพี่ ผมสนใจแต่ผมต้องโทรปรึกษากับทีมงานซีรีย์ก่อนนะพี่” ชลวิทย์ตอบชัดเจน “ถ้าผมโอเค เย็นนี้ผมไปหาที่ชมรมโรมิโอนะพี่”
ต้นน้ำรับคำ และบอกที่ตั้งห้องชมรมฯไว้เรียบร้อย แล้วต้นน้ำก็รีบกลับมาเรียนที่ ม. ชลวิทย์เอง ก็รีบกินก๋วยเตี๋ยวให้อิ่ม แล้วก็รีบขึ้นเรียนเช่นกัน
..
ตลอดการเรียน่บ่าย ต้นไม้แทบไม่เป็อันเรียนเลยทีเดียว ..ใจลอยไปอยู่กับชลวิทย์เกือบตลอดเวลา .. เดี๋ยวก็นั่งยิ้มคนเดียว ..เดี๋ยวก็แอบขำกับอะไรก็ไม่รู้ จนฝุ่นดินกับปณาลี ต้องสะกิดให้รู้ตัวเป็ระยะ ระยะ
พอหมดคราสวิชาประวัติศาสตร์ศิลปะการแสดง ฝุ่นดินก็รีบถามขึ้น “แกเป็อะไรของแกเนียะ”
“ฉันพบคนที่รอมาตั้งนานแล้วล่ะ” ต้นน้ำตอบไปทั้งที่ตนเองก็ยังอยู่ในความฝัน “พ่อเทพบุตรสุดหล่อของฉัน”
“ใครวะ” ปณาลีถาม ด้วยความสงสัย
ต้นน้ำเหลือบตามองบน แล้วจึงตอบ “ก็แฟนสิแก แฟนนนน” พร้อมกับเน้นเสียงคำสุดท้ายอย่างชัดเจน
“แล้วเค้าคือใครล่ะพวกฉันรู้จักมั้ย?” ฝุ่นดินถาม
“เดี๋ยวแกก็จะได้เห็น.. หุ่นงี้..สูงโปร่ง.. ระหง.. หน้างี้.. ล้อหล่อ.. น่ารักน่ามองจริงจิ๊ง”
“ตกลงหล่อ หรือน่ารัก” ลีเบรคเพื่อนรัก
“ก็ทั้งสองอย่างแหละแก” ต้นน้ำแถตอบ
“ฉันรู้จักมั้ย?” ลีถามต่อ “เค้าเป็ใคร เรียนคณะไหน ทำไมฉัน..?”
“ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ไปห้องชมรมฯกันเถอะ ฉันนัดเขาไว้ที่นั่น” แล้วต้นน้ำก็รีบเก็บข้าวของแล้วเดินออกไป
สองสาวเห็นต้นน้ำทำอย่างนั้นก็รีบเก็บหนังสือปากกาและอื่นๆ แล้วรีบตามต้นน้ำไปเช่นกัน
..
ทั้งสามนั่งรออยู่ที่ห้องชมรมโรมิโออยู่ชั่วโมงกว่า ก็ยังไม่มีใครมา
“พวกเรารอมานานแล้วนะต้นน้ำ เทพบุตรสุดหล่ออะไรของแกคงไม่มาแล้วมั้ง? แกบอกก่อนก็ได้นะว่า.. เขาเป็ใคร” ลีถามขึ้น เธอเริ่มหงุดหงิดเพราะเริ่มหิว
“เดี๋ยวเค้าก็มา เธอก็เห็นเองแหละ ลีใจเย็นๆ สิ”
“ฉันรอมาจนท้องฉันปะท้วงแล้วนะ” ลีเริ่มเสียงแข็ง
‘ปฐวี’หรือ ‘วี’เด็กปี ๑ อีกคนที่เป็สมาชิกชมรมโรมิโอโผล่หน้ามาที่ห้องชมรมฯ “อาโหลลลลทุกคน” เสียงวีทักทุกคนแต่สายตาวีมองต้นน้ำเป็ประกาย
“วีมาก็ดี จะได้เม้ากันวันนี้ลีรมย์ไม่ดีเลยล่ะ”
“ชิวชิวน่าลี” วีทักกลับ “เออ.. ฝุ่น ตะกี๊วีเดินผ่านร้านซีร็อก เค้าบอกว่า งานชมรมฯ เสร็จแล้วมันอะไรเหรอ?”
“อ๋อ.. บทละครน่ะ” ฝุ่นเพิ่งนึกได้
“ต้นน้ำไปเอาบทกะวีมั้ย” วีชวนอย่างอารมณ์ดี
“ไม่อ่ะ ต้นน้ำรอพบคนพิเศษอยู่ เดี๋ยวเค้ามาแล้วไม่เห็น เค้าจะไม่อยู่รอ”
“ฉันไปกะเธอเอง” ปณาลีเสนอตัว “จะได้ซื้อขนมกินด้วย หิวจนไส้บิดแล้ว” แล้วเธอก็เดินออกไป พร้อมกับลากตัววีไปด้วย
“ดูวีมันจะสนใจเธอนะต้นน้ำ” ฝุ่นดินพูดขึ้น เมื่อทั้งสองออกไปแล้ว
“จริงเหรอ?” จริงๆ ก่อนนี้ต้นน้ำก็พอรู้สึกบ้าง?แต่ก็ไม่กล้าฟันธง พอฝุ่นดินพูดย้ำขึ้นมา ดูท่าไอ้ที่เคยรู้สึก .. คงจะจริงล่ะสิ!!
“ฝุ่นก็แค่รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ” ฝุ่นดินแค่พูดตามที่เห็น
“ถ้าจริง เธอบอกวีหน่อยสิ ต้นน้ำไม่ได้คิดอะไรกับวี .. ไม่มีทางชอบวีหรอกยังไงวีก็คือเพื่อน”
“เดี๋ยว!!เดี๋ยว!!” ฝุ่นดินห้าม “ฝุ่นว่าเราดูกันไปอีกนิดให้ชัดเจนก่อนดีกว่า แล้วถ้าจะบอก ฝุ่นว่าเธอควรพูดเองนะ”
“จะดีเหรอ? ต้นน้ำกลัวเสียเพื่อนอะ”
“แต่ให้ฝุ่นพูดน่ะ เสียเพื่อนชัดกว่าอีกนะ”
ขณะที่ต้นน้ำคุยกับฝุ่นดินอยู่ ชลวิทย์ก็เดินมาด้อมๆ มองๆที่หน้าห้องชมรมโรมิโอ เขาเห็นต้นน้ำกำลังคุยซีเรียสอยู่กับเพื่อน เขาจึงไม่รับเดินเข้ามาในห้อง แต่เลือกเดินเตร่ๆ ที่หน้าห้องเพื่อให้ต้นน้ำมองเห็นเขาแทน
แล้วต้นน้ำก็เห็นพอดี “ชล!!”
ต้นน้ำะโเรียกเสียงดังฟังชัด
ชลยิ้มให้และรีบเดินเข้ามาในห้องชมรมโรมิโอ “ถ้าเรียกผมดังแบบนี้ วันหลังห้องพี่จะเต็มไปด้วยแฟนคลับผมจนพวกพี่ต้องย้ายห้องหนีเลยนะครับ”
ต้นน้ำเอามือปิดปากตัวเองแตก็ยังยิ้มและมองชลด้วยท่าทางที่น่ารัก
ชลวิทย์ค้อมหัวเป็การทักทาย “หวัดดีครับ”
“หวัดดีจ้ะ พี่ชื่อฝุ่นจ้ะ” ฝุ่นดินแนะนำตัวเองเพราะเธอเเห็นท่าทางต้นน้ำเพื่อนของเธอกำลังเคลิบเคลิ้มกับความหล่อของชลวิทย์เธอจึงแนะนำตัวเองดีกว่า “พี่เป็ประธานชมรมนี้จ้ะ”
“และเป็ จูเลียต ด้วยนะ” ต้นน้ำรีบช่วยแนะนำ
ต้นน้ำรู้ดีว่า .. ฝุ่นดินเพื่อนรักเขา..อยากแสดงเป็จูเลียตมาก .. มากถึงขนาดที่ไม่ยอมมีแฟน .. เพราะฝุ่นดินกลัวว่า..หากเธอมีแฟน.. เธอจะไม่เข้าใจความรู้สึกจูเลียต .. ที่รักโดยไม่รู้จักความรัก..
ชลมองใบหน้าฝุ่นดิน ก็ยิ้มให้ ..ในใจก็รู้สึกว่าฝุ่นดินเป็ผู้หญิงที่น่ารัก น่ามองจริงๆ .. นี่!!ถ้าชลไม่มี ‘นิ’อยู่ข้างกาย ชลอาจจะจีบรุ่นพี่คนนี้ก็ได้ “ครับ” ชลตอบแค่นั้น
“อยากเป็โรมิโอมั้ย?” ฝุ่นถามเข้าประเด็น
“ผมคงตอบไม่ได้หรอกครับว่า.. อยากหรือไม่อยากเพราะผมไม่รู้จักโรมิโอเลย” เห็นฝุ่นถามมาตรงๆ ชลเลยตอบไปตรงๆ เช่นกัน
ฝุ่นดินมองหน้าชล งง งง “จริงเหรอ?” นี่เป็ความรู้ใหม่ ก่อนนี้ เธอไม่เคยรู้เลยจะมีใครที่ไม่รู้จักเื่นี้
“จริงครับพี่ แต่.. ผมอยากแสดงเก่งๆ ครับ”
ใบหน้าฝุ่นเริ่มมีรอยยิ้มที่มีความหวังแต่ก็ยังงงอยู่ “ทำไมล่ะ?”
“คือ.. ผมเป็นักแสดงซีรีย์ครับตอนที่ถ่ายซีรีย์ ผมเล่นไม่ได้เลย เลยถูกคนในกองด่าทุกวัน เขาด่าผมแทบทุกคนเลยครับ.. ผมเลยอยากเป็นักแสดงที่มีฝีมือครับ” ชลมองฝุ่นดิน แล้วหันไปมองหน้าต้นน้ำ “พี่คนนี้บอกว่า.. ที่นี่จะสอนให้ผมแสดงเก่งก่อน แล้วถึงให้ผมแสดง”
ฝุ่นดินใยิ่งกว่าเดิม เธอหันไปมองหน้าต้นน้ำ เพราะเธอนึกไม่ออกว่า..เคยคุยกันเื่สอนการแสดงไว้ตอนไหน?
ต้นน้ำยิ้มให้เพื่อนเก้อๆเธอลืมบอกเื่นี้กับฝุ่น แล้วหันไปตอบชล “จริงแท้แน่นอน”
“งั้นก็ดีครับ ถ้าผมฝึกการแสดงจนแสดงได้ ผมก็ยินดีแสดงครับ”
ต้นน้ำดีใจจนเว่อร์..
“แต่.. ถ้าฝึกการแสดงแล้ว ผมยังแสดงไม่ได้ ผมก็ไม่แสดงนะครับ” ชลวิทย์บอกข้อแม้ชัดเจน
เป็ฝุ่นดินและต้นน้ำที่หน้าเหวอ?
นี่เป็เดิมพันที่ถือว่าเสี่ยงมาก
แต่ทั้งสองก็ยอมรับข้อแม้ของชลวิทย์ ..แม้ในใจจะยังไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร? ..
จบตอน ๑
170
