พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 49 คืนนี้

​ความบ้าคลั่งค่อยๆปะทุขึ้นมาในความรู้สึก ถ้าไม่ใช่เพราะความสงสารที่มีต่อน้องชายมากพอ และกลัวว่าครั้งแรกจะออกมาพัง เขาจะไม่ควบคุมความบ้าคลั่งนี้เลย

“ลงไปข้างล่างกันสิ พี่มีอะไรจะให้ดู” ต้นหนาวเอ่ยเสียงแหบพร่า ใจจริงแล้วอยากจะจัดการเสียตอนนี้ เพียงแต่อารมณ์ของเขามันสูงขึ้นจนสุดกู่อีกแล้ว เขาไม่กล้าที่จะทำต่อเพราะกลัวว่าจะทำให้น้องต้องเจ็บ ยิ่งนึกได้ว่าวันเกิดของน้องยังไม่ได้อวยพรอย่างเป็นทางการ เซอร์ไพรส์และเค้กที่เตรียมไว้ให้ก็ยังไม่ได้เป่าเลย ดังนั้นจึงใช้ข้ออ้างนี้เพื่อให้ตัวเองได้สงบอารมณ์อีกครั้ง

​ปลายฝนที่นอนอยู่นึกอยากขำ ตัวเองรู้สึกขนาดนั้นแต่ก็ยังอดทน เขาสงสารพี่ชายเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ให้ความร่วมมือแล้วลุกขึ้นนั่งเหมือนที่พี่ชายผละออกไป

​มือเล็กๆสองข้างของเขาชูขึ้น แววตาสั่นไหวเล็กน้อย

“พี่ กอดผมต่อสิครับ” เสียงนี้เหมือนกับการตัดฟางเส้นสุดท้ายของต้นหนาวให้ขาดผึ่ง คนอายุมากกว่ามองหน้าน้องชายที่ทำตัวเป็นเหยื่อให้พร้อมกินขนาดนั้นก็ไม่อาจจะทนได้อีก เขาถอนเสื้อตัวเองทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ก้มหน้าลงกอดน้องชายเอาไว้ในอ้อมแขน

​มือไม้ของเขาไล้ไปทั่วร่างกาย ริมฝีปากก็ทำหน้าที่ควบคู่ไปด้วยกันอย่างช่ำชอง ทั้งๆที่ยังไม่เคยทำมันกับใครเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพียงแต่ในจิตนาการของเขาทำมันนับครั้งไม่ถ้วนกับน้องชาย

“อา....พี่ ผม....” เสียงกระเส่าดังออกมาจากริมฝีปากบางเมื่อถูกกระตุ้นจากความร้อนของพี่ชาย คนอายุมากกว่าสัมผัสไปทั่วร่าง เสื้อผ้าที่ใส่ของทั้งคู่ก็หลุดออกไปจนหมดตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

​คนไม่ประสีประสาเรื่องนี้นอนหอบหายใจที่เตียง ทั้งที่ยังไม่เริ่มแต่ใบหน้าของปลายฝนเหมือนกับผ่านศึกหนักหนามาแล้วอย่างไรอย่างนั้น ต้นหนาวชันเข่า มองน้องชายเต็มตาอีกครั้ง ร่างทั้งร่างของน้องนั้นงดงามอย่างมาก นี่คือสิ่งที่เขาเฝ้าหามาตลอด อยากได้ อยากสัมผัส....วันนี้เขาได้ทำมันจริงๆ

​ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่น้ำตาของต้นหนาวที่ไม่เคยไหลได้ไหลออกมาไปพร้อมกับความสุขทางกายและใจที่เขาไม่อาจจะควบคุมได้อีก คนที่คิดว่าอาจจะทำรุนแรงกับน้อง แต่ที่จริงแล้วมันไม่เป็นเช่นนั้นเลย

​ทุกการกระของของเขามันเหมือนกับการปฎิบัติต่อของล้ำค่า ทะนุถนอมราวกับกลัวว่าจะเสียสิ่งนี้ไป แรกเริ่มเดิมทีเคยเข้าใจว่าถ้าได้ครอบครองแล้ว ความรู้สึกหวงแหนจะน้อยลงไปอยู่ในจุดที่พอดี แต่ตอนนี้ต้นหนาวรู้แล้วว่ามันไม่จริงเลย

​เขารู้สึกมากขึ้น อยากจะขังน้องเอาไว้ข้างๆกายไม่ให้ออกไปไหนอีก ยิ่งรู้สึกว่าไม่อาจจะปล่อยน้องไปได้อีกแล้วทั้งชีวิตนี้ การกระทำที่เหมือนคนอ่อนแอของต้นหนาวเองทำให้ปลายฝนมึนงงไปด้วย ทว่าอ่อนแอก็ส่วนอ่อนแอ แต่ไอ้การเล้าโลมที่ต่อเนื่องนี้ก็ทำให้เขาไม่สามารถพูดอะไรได้นอกจากนอนบิดกายไปมารับความสุขของพี่ชาย

​แม้แต่ตอนที่คนพยายามจะเอาบางอย่างเข้าไปในร่างกายของเขา ปลายฝนรู้สึกว่าเขาส่งเสียงออกไปครั้งเดียวเพราะเจ็บปวดและไม่คุ้นเคย แต่หลังจากนั้นพี่ชายของเขาก็ยิ่งเบาแรงกว่าเดิมเสียอีก ท้ายที่สุดแล้วเขาก็รู้สึกเหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์ ร่างทั้งร่างเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง หัวสมองขาวเบลอโดยไม่รับรู้อะไรอีก เห็นเพียงพี่ชายที่ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วบอกว่า....

“ต่อไป ขอพี่บ้างนะครับ”

​แล้วมหกรรมการปล่อยน้ำนองไปทั่วเตียงก็เริ่มขึ้น ปลายฝนไม่รู้ว่าเขาหมดสติไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนเที่ยงของวันแล้ว ข้างกายมีสายน้ำเกลือที่มีขวดยาอีกอันแขวนเอาไว้ พี่ชายตัวดีนั่งลูบใบหน้าของเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยความหลงใหล เมื่อตื่นมาเห็นสายตานั้น ปลายฝนรู้สึกอยากจะสำลัก

​ให้ตายเถอะ!

​ครั้งแรกมันก็ดีอยู่หรอก แต่หลังจากนั้นคืออะไรครับพี่?

​พี่คิดว่าแค่ผมเสร็จสมอารมณ์หมายแล้ว หลังจากนั้นจะตะบี้ตะบันทำอะไรก็ได้หรอ ไม่คิดบ้างหรอว่าคอของผมจะหักเพราะพี่น่ะ คนบ้าอะไรแทบจะยกร่างทั้งร่างของเขาไปกระแทกแล้ว

​ทั้งท่อนล่างของเขาตอนนี้มีความรู้สึกอีกหรือเปล่าเนี่ย กระทั่งผ่านมานานขนาดนี้มันยังเจ็บจนชาไปหมดแล้วเลย!!

“ปลายฝน” คนอายุมากกว่าเมื่อเห็นดวงตาของเขากระพริบเปิดขึ้นก็รีบเข้ามาใกล้ด้วยความห่วงใย ใบหน้าของอีกฝ่ายแม้จะดูเหมือนรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่ปลายฝนกลับรู้สึกหมันไส้คนมากกว่า ก็ในเมื่อไอ้ใบหน้าสุขสมอารมณ์หมายจนเหมือนจะฉีกยิ้มไปถึงหูนั่นมันอะไร

​ตัวเขาก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับคนอื่นเหมือนกัน แต่ก็ไม่คิดว่าคู่อื่นๆเขาจะทำกันขนาดนี้นะ เอาเถอะ....ต้องโทษที่เขายั่วยวนคนเป็นพี่มากเกินไป หรือไม่ก็ความเก็บกดของอีกฝ่ายที่อดกลั้นมานานมากแล้ว ครั้งนี้มันเลยออกมาในรูปแบบนี้ เขาได้แต่หวังว่าครั้งหน้ามันอาจจะพอดีกว่านี้ อย่างน้อยๆเขาก็ไม่อยากสลบคาเตียงอีก แล้วหลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าพี่พอใจหรือเปล่า เพราะตื่นขึ้นมาทำไมรู้สึกว่ามันระบมมากกว่าเดิม

​หวังว่าพี่ของเขาจะไม่บ้าพอที่จะทำกับร่างกายของเขาที่หมดสติไม่รู้เรื่องหรอกนะ ... ใช่ไหม?

“พะ พี่” เสียงแหบแห้งของปลายฝนดังขึ้นมา ทำเอาต้นหนาวรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เขารู้ว่าตัวเองฝืนน้องมากไป แต่ทำยังไงได้ล่ะ เขาห้ามตัวเองไม่อยู่จริงๆนี่นา

“ดื่มน้ำก่อน” ต้นหนาวหยิบแก้วใสมาให้คนป่วยกิน เด็กน้อยดื่มมันไปอึกใหญ่ๆเหมือนกับกระหายน้ำอย่างมาก นี่ทำให้ต้นหนาวนึกไปถึงภาพเมื่อคืนที่เขาให้น้องอ้าปากรับของเขาเข้าไป แล้วก็ภาพเจ้านั่นของน้องปล่อยน้ำให้เขาได้กิน

​ราวกับรับรู้ได้ถึงความคิดของพี่ชาย ปลายฝนรู้สึกกลัวเล็กน้อยกับสายตานั้น เขาพยายามทำหน้าตาให้น่าสงสารมากที่สุดเผื่อว่าพี่จะบ้าคลั่งขึ้นมาอีกจะได้สงสารเขาก่อน

“ผมเจ็บไปหมด” ปลายฝนแตะไปที่ร่างกาย พยายามบอกพี่ว่าเมื่อคืนมันมากพอแล้ว และตอนนี้เขาควรจะได้พักผ่อน ไม่รู้ว่าพี่เข้าใจหรือเปล่า แต่ยิ่งเห็นรอยจูบที่ตัวเองได้ทำเอาไว้ไปทั่วร่างขาวเนียน พี่ชายก็ลอบกลืนน้ำลายเหมือนคนบ้าขึ้นอีกครั้ง

​เด็กน้อยรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ขึ้นมาบ้าง นี่เขาไม่ได้ทำเพื่อยั่วยวนคนนะ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนกับกระตุ้นพี่ชายตลอดเวลาเลยล่ะ ไม่รู้ว่าเจ้าพี่บ้านี่ในหัวคิดอะไรอยู่บ้าง ไหงเป็นแบบนี้ไปได้กัน!

“เจ็บหรือ” พี่ชายที่กำลังมีความสุขเมื่อครู่ บัดนี้เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นน้ำเสียงทุ้มลึกเหมือนกับเมื่อคืนอีกครั้ง ปลายฝนกลัวมาก เขารีบดึงผ้ามาคลุมตัวทันที ไม่ให้พี่ชายได้มองอีก เว้นเอาไว้เพียงดวงตาที่โผล่ออกมาเท่านั้น

​ท่าทางเช่นนี้ทำให้ต้นหนาวชะงักไป เขาเรียกสติของตนเองกลับมา มองดูน้องชายที่กำลังหวาดกลัวตัวเองแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาจริงๆ ครานี้เขาเปลี่ยนการกระทำของตัวเอง แม้แต่น้ำเสียงก็เหมือนกำลังปลอบประโลมและขอโอกาสแก้ตัว

​ใช่สิ

​ตอนทำไม่คิด ตอนนี้มากลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้ทำอีก!

“เมื่อคืนพี่ขอโทษนะ ครั้งต่อไปพี่จะค่อยๆระวังไม่ให้ปลายฝนเจ็บอีก” ดูพูดเข้าเถอะ ดูก็รู้ว่ากำลังหวังครั้งต่อไปอยู่ไม่ใช่หรือไง! เมื่อเห็นน้องไม่ตอบกลับ ต้นหนาวก็กลัวจริงๆแล้ว

​ในเน็ตก็บอกอยู่เหมือนกันว่าถ้าครั้งแรกทำไม่ดี คนที่โดนกระทำอาจจะเกลียดมันไปเลยก็ได้ แต่ต้นหนาวที่มีความสุขจนล้นอกเมื่อได้ทำ เขาจะไม่อยากให้น้องมีความสุขไปด้วยหรือ? ไม่เช่นนั้นเมื่อคืนเขาจะปล่อยให้น้องได้รู้จักความสุขนั้นก่อนตัวเองหรือไง

“ปลายฝน คืนนี้พี่จะค่อยๆทำนะ” คราแรก ปลายฝนคิดว่าพี่ชายจะพูดขอโทษหรืออะไรอีก แต่เขาไม่คิดเลยก็คือพี่ชายคิดจะทำมันกับเขาในคืนนี้อีกงั้นหรอ?

​พี่ชาย

​ช่วยดูสภาพผมด้วยครับ แต่ลุกขึ้นก็ยังไม่มีแรงเลย แล้วคืนนี้ยังจะต่ออีกหรอ

“ผม ผมไม่ไหวครับพี่ ผมเจ็บไปหมด” ให้ตายยังไงเขาก็ต้องปฎิเสธ ถ้ายังปล่อยให้มีคืนนี้ เขาคงไม่มีชีวิตรอดไปได้อีกแล้วล่ะ

“คืนนี้พี่สัญญาจะไม่ทำให้เจ็บนะ ไม่ต้องกลัว” ต้นหนาวมือสั่น ลูบผมน้องชายเหมือนกับต้องการหลอกล่อให้คนเชื่อ

“พี่ ผม...”

“ถ้าคืนนี้พี่ยังทำให้เจ็บอยู่ พี่สัญญาว่าจะซื้อเค้กมาให้เรา 20 กล่องเป็นการลงโทษดีไหมครับ” เมื่อได้ยินการหลอกล่อของพี่ชายที่แทรกขึ้นมา ปลายฝนนึกอยากจะลุกไปเตะพี่ให้รู้แล้วรู้รอด เขาเบือนหน้าหนีด้วยความหน่ายใจ

​ดูท่าแล้ว ยังไงคืนนี้พี่ก็ต้องทำมันแน่ๆ

“พี่ขอโทษเรื่องเมื่อคืนจริงๆ เราเจ็บมากหรอ แต่ครั้งแรกปลายฝนก็ชอบมันใช่ไหม งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่ค่อยๆทำดีไหม ให้น้องได้รู้สึกแบบนั้นอีก” เห็นน้องไม่พูด ต้นหนาวก็เหมือนกำลังจะบ้าตายแล้ว เขาจะปล่อยให้เรื่องของเขามันจบลงตั้งแต่คืนแรกได้ยังไง

​ความคิดของเขาคือกำลังคิดว่าน้องเกลียดการมีความสัมพันธ์กับเขาไปแล้ว เขาได้แต่ก่นด่าตัวเองที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจให้มากกว่านี้ ทั้งๆที่พยายามจะทำมันให้ออกมาดีแล้ว ทำไมยังออกมาแย่อยู่อีก

​คนที่ไม่เคยมาก่อนคิดว่าศึกษามาดีแล้วแท้ๆ กระทั่งเจล กระทั่งยา เขาก็เตรียมมาทั้งหมด แล้วทำไมน้องยังรู้สึกแย่กับครั้งแรกอีก ถ้าในอนาคตน้องไม่ยอมให้ทำมันอีก เขาจะเป็นยังไง

​ตอนที่จินตนาการก็ว่ามันดีแล้ว

​แต่พอได้ทำจริงๆมันดีกว่านั้นอีก

​แล้วจะให้เขาไม่มีโอกาสที่จะทำแบบนั้นกับน้องอีก ถ้าบอกแบบนั้น เขายอมให้เอามีดมาฆ่าเขาให้ตายไปเถอะ ยังรู้สึกทรมานน้อยกว่าอีก

“ปลายฝน อย่า...อย่าตัดสินพี่แค่เพราะครั้งแรกเลย เรามาเริ่มกันใหม่ ได้ไหม” ต้นหนาวคิดเป็นจริงเป็นจัง เขาไม่กล้ายอมรับความเกลียดชังของน้องชายที่มีแต่เรื่องราวบนเตียงได้ ยังไงเขาก็ต้องแก้ตัว เขาต้องการโอกาสแก้ตัว!

“เลื่อนไปได้ไหมครับ ให้ผมหายดีก่อน” ปลายฝนยอมหันมาคุยจริงๆจังๆเสียที เขายังเจ็บไปหมดทั้งตัว แต่พี่ชายกลับคิดจะทำเรื่องแบบนั้นกับเขาอีก

​ปลายฝนยอมรับว่าแรกๆมันดีมาก แต่หลังจากนั้นเขาก็รับรู้ด้วยเช่นกันว่าพี่ชายของเขากำลังคลุ้มคลั่ง เขาไม่ได้รังเกียจเพราะรู้ว่าพี่อดทนมานาน พี่ช่วยตัวเองทุกวันทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ อีกอย่างเขาก็ไม่ได้คิดว่ามันแย่ขนาดนั้น ทว่าตอนนี้เขาก็ไม่ไหวจริงๆ

​ดูสิ ยังนอนให้น้ำเกลือ เสียงก็ยังแหบแห้งอยู่เลยนะ

“เลื่อนไป เมื่อไรล่ะ” ต้นหนาวเหมือนตื่นเต้น แต่ก็เสียใจเล็กน้อยด้วยเช่นกัน ตั้งแต่ที่เขายอมปล่อยให้น้องได้นอนในท่าสบายเมื่อคืน เขาก็คิดว่าจะมาต่อคืนนี้

​ถ้าหากรู้ว่าคืนนี้เขาจะไม่ได้ทำอีก เมื่อคืน...น่าจะกินให้มากอีกหน่อย

“1 อาทิตย์ได้ไหมครับ” ปลายฝนคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา

“................” เมื่อได้ยินเวลาที่น้องขอ ตอนแรกต้นหนาวคิดว่าขอแค่ 1 วัน แต่นี่อีกฝ่ายกลับบอก 1 อาทิตย์งั้นหรอ? แล้วระหว่างนี้ จะให้เขาคลั่งตายให้ได้?

“ผมเจ็บจริงๆครับ” ปลายฝนเองหลังจากเห็นสีหน้าของพี่ เขาก็รู้แล้วว่าพี่ไม่เห็นด้วย สีหน้าผิดหวังและเสียใจแสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้น หน้าตาเหมือนหมาหงอยที่เขาไม่เคยคิดว่าจะออกมาจากการกระทำของพี่ชาย มันทำให้เขารู้สึกอยากจะหัวเราะขึ้นมาหน่อยๆแล้ว

“เดี๋ยวพี่เรียกหมอมาดูนะ สงสัยว่ายานี่จะไม่ค่อยดีเท่าไร” ต้นหนาวผู้ที่ต้องการกระทำกับน้องชายอีกไม่ยินยอมแต่โดยดี เขากดเรียกหมอให้เข้ามาโดยเร็ว

​ไม่ถึง 3 นาที หมอที่ถูกพาตัวมายังเกาะนี้ตั้งแต่เมื่อคืนก็เข้ามา เขามองคนที่ตื่นแล้วด้วยความรู้สึกสงสาร แต่ใบหน้าของเขาก็ขึ้นรอยแดงด้วยความเขินอายเหมือนกัน หมอคนนี้ถูกคัดสรรมาแล้วเพื่อให้ดูแลร่างกายของปลายฝน ดังนั้นจึงพาหมอหนุ่มแต่มีหัวใจเป็นสาวมาดูแล

​ตั้งแต่ที่เห็นปลายฝนโดนกระทำเช่นนั้น ตัวเขาเองก็มีความรู้สึกอยากจะโดนกระทำบ้างเช่นกัน ยิ่งกับคุณเหมันต์ที่หล่อเหลาขนาดนี้ เมื่อคืนที่เขามาถึงยังเห็นหน้าอกเปลือยของอีกฝ่าย หัวใจก็ร้อนรุมไม่น้อยเลย

​โชคร้ายที่ได้ยินคำเตือนมาก่อนแล้วว่าอย่าทำอะไรรุ่มร่าม ดังนั้นจึงได้แต่แอบมองหนุ่มหล่อเงียบๆและเก็บไปจินตนาการว่าอีกฝ่ายทำมันกับตนเอง ก็นะ...เขาอิจฉาเด็กคนนี้จริงๆที่ได้รับความรักท่วมท้นขนาดนี้ ทั้งหลังจากเสร็จกิจ คนร่างใหญ่ก็ยังคอยดูแลอย่างทะนุถนอมอย่างมากอีก เขาไม่เคยเห็นใครที่ดูแลคู่นอนหรือคนรักได้ดีขนาดนี้ ตามเช็ดร่างกาย ล้างทำความสะอาดให้เองอย่างไม่รังเกียจ

​ถ้าเขาโชคดีเกิดมามีใครสักคนดูแลเขาขนาดนี้ เขาก็พร้อมจะพลีกายให้เลย

“ตรวจดูอีกที น้องบอกว่าเจ็บ” ต้นหนาวออกคำสั่งเสียงเรียบ ไม่สนใจสายตาที่มองตนเองพร้อมกับน้ำลายที่กำลังไหลนั่น

“แน่นอนว่าต้องยังเจ็บอยู่ครับ วันนี้ก็พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ก็หายดีแล้วครับ ครั้งแรกของผู้ชายก็ประมาณนี้ครับ” หมอพูดขึ้นมา เมื่อคืนตรวจดูอาการแล้วก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ

“แค่คืนเดียวใช่ไหม”

“ครับ เดี๋ยวคืนนี้ก็หายแล้ว” หมอตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ต้นหนาวกลับยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“งั้นคืนนี้ก็ทำมันได้อีกหรือเปล่า” คนถามอย่างเอาแต่ใจ ปลายฝนได้แค่ภาวนาให้หมอพูดจาให้มันดีๆ ให้สมกับที่เขาเป็นคนไข้ด้วย ซึ่งคำขอก็ได้ผล หมอมึนงงเล็กน้อยกับคำถาม ก่อนจะหน้าแดงตอบกลับมา

“ทำได้ครับ แต่อาจจะยังเจ็บอยู่”

“ยังเจ็บอยู่?” ต้นหนาวคิดเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็นั่งลงข้างๆน้องชาย

“งั้นพี่ให้นอนพัก 1 คืนนะ เดี๋ยววันต่อไปเราคงได้ไปทำในห้องนอนของพี่ที่บ้าน พี่จะให้คนเตรียมที่นอนนุ่มๆเอาไว้” ต้นหนาวคนนี้เหมือนกำลังจะกล่อมน้องชาย กระทั่งเอาทุกอย่างมาชักจูง แต่สุดท้ายก็จบลงที่เรื่องบนเตียงอีกครั้ง

​ปลายฝนอยากจะร้องไห้ออกมา เขามองไปที่หมออย่างขอความช่วยเหลือ แต่หมอกลับไม่สนใจเขา ทั้งยังมองพี่ชายของเขาด้วยใบหน้าเคลิบเคลิ้มเสียเต็มประดา ดูเหมือนว่าอยากจะมาเป็นเขานักสินะ งั้นให้สิทธินี้ไหม? ลองดูว่าจะตายคาอกของพี่เขายังไง

​แต่พอคิดไปก็แค่เรื่องประชดประชันเท่านั้น ถ้าเกิดว่าพี่อยากจะมีคนอื่น เขาจะไปยอมได้ยังไง

..............................