“ เ้าไปนั่งอยู่ตรงพื้นที่ด้านหน้าของข้า แล้ว นำกระจกทองเหลืองมาถือส่องเอาไว้ จากนั้นก็ปล่อยให้เป็หน้าที่ของข้าเอง ว่าแต่ เ้าชื่อหยางเฟยหลงใช่หรือไม่”
ราเชนเองก็ยังคงไม่ไว้ใจ หลวงจีนปีศาจเท่าไรนัก แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง
ได้แต่พยักหนักไป
จนกระทั่งหางงูปล่อยให้เขาเป็อิสระ เขาเลยมานั่งที่พื้นด้านหน้า พบว่าที่พื้นมีรอยขีดเขียนเป็รูปยันต์หกแฉก ไม่รู้ว่ามันคือ ยันต์อะไรกันแน่
ราเชนนั้นจำเป็ต้องนั่งตรงกลางยันต์หกแฉก แล้วถือกระจกส่องไปทางหลวงจีนฝาไห่ จากนั้น หลวงจีนฝาไห่ก็เริ่มท่องบทสวดแปลกขึ้นมา ไม่นาน เสาทั้งสี่ก็เริ่มสั่นะเื รวมทั้งพื้นที่ราเชนนั่งอยู่ด้วย
“ ด้วยอำนาจคันฉ่องิญญา ข้าหลวงจีนฝาไห่ ขอสลับิญญากับ หยางเฟยหลงเดี๋ยวนี้”
ทันใดนั้นเอง เงาิญญาของหลวงจีนฝาไห่ ก็ออกจากร่างออกมา แต่ทว่า ร่างิญญาของราเชนกลับไม่ออกมา ทำให้ทั้งสองไม่สามารถสลับิญญาซึ่งกันและกันได้
จนเงาิญญาของ หลวงจีนฝาไห่ตรงกลับเข้าร่างซากศพของตนเองอีกครั้ง
“ เป็ไปได้อย่างไร คันฉ่องสลับิญญาของข้าไม่เคยมีปัญหามาก่อน หรือว่าเ้าไม่ใช่หยางเฟยหลง?”
หลวงจีนฝาไห่เอ่ยออกมา ราเชนยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาว
“ ถูกแล้ว ข้าไม่ใช่ หยางเฟยหลง เ้าเรียกชื่อผิด เลยทำการเปลี่ยนิญญาไม่ได้”
“ บัดซบ เ้าหลอกข้า บอกมาว่าเ้าชื่ออะไรกันแน่”
“ เื่อะไรข้าต้องบอกเ้า ขืนบอกไป เ้าก็ดูดิญญาของข้าไปน่ะซิ”
“ เ้าอยากตายนักใช่ไหม ไอ้อ้วน?”
หางงูของ หลวงจีนฝาไห่ พุ่งขึ้นมากำลังจะเข้าโอบรัดร่างของราเชน แต่ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนก่อน ราเชนคว้ากระบอก ฟ้าพิฆาตออกมา แล้วกดยิงออกไป
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ !!!!! อ๊ากกกกก !!!!!!
เข็มฟ้าพิฆาต พุ่งออกไปนับสิบ เจาะเข้าไปที่หน้าของ หลวงจีนฝาไห่จนพรุนไปหมด ดวงตาทั้งสองข้า ถึงกับเืไหลนองออกมา ไม่อาจมองเห็นได้
เสียงร้องของหลวงจีนฝาไห่ดังออกมาอย่างโหยหวย หางงูฟาดไปมาแต่ว่าไม่อาจถูกตัวของราเชนได้ เขาคว้ากระจกทองเหลืองออกมา แล้ว กระโจนหนีวิ่งขึ้นไปบนชั้น 1 อย่างรวดเร็ว จนกระทั่ง หลวงจีนฝาไห่เริ่มจับความเคลื่อนไหวได้ เลยควบคุมหางงู พุ่งตามราเชนไปอย่างกระชั้นชิด จนกระทั่งถึงประตูทางออกชั้นใต้ดิน ราเชนใช้กระจกทองเหลืองฟาดฟัน ไปที่หางงูจนขาดเป็สองท่อน
แล้วพุ่งตัวออกไปนอกประตูชั้นใต้ดิน แล้วรีบนำกุญแจที่ลงอักขระยันต์เอาไว้ มาล็อคเข้าไว้เหมือนเดิม
“ ไอ้เด็กบ้า ปล่อยข้าออกไปนะเว้ย ไม่อย่างนั้นข้าออกไปได้ เ้าต้องตาย ข้าจะฆ่าคนตระกูลของเ้าจนหมด”
เสียงะโอย่างโกรธเกรี้ยวดังออกมาจากชั้นใต้ดิน ตามด้วยเสียงปึงปังที่ประตูยันต์ แต่ไม่อาจทำอะไรได้
“ หลวงจีนปีศาจ ที่นี่เหมาะกับเ้าที่สุดแล้ว”
“ ได้ ข้ายอมแล้ว ปล่อยข้าไป ข้ามีสมบัติวิเศษอีกมากมาย ข้าจะมอบให้เ้าหมดเลย ...ข้ายอมทุกอย่างแล้ว ข้าจะไม่ทำอะไรเ้าก็ได้ ..ได้โปรด อย่าปล่อยข้าเอาไว้อย่างนี้...”
ราเชนรีบเดินออกจากประตูเจดีย์ชั้นที่ 1 ไป ไม่สนใจเสียงร้องะโของหลวงจีนปีศาจอีกต่อไป
พอออกจากประตูเจดีย์ ก็พบว่า ฝูงชนเริ่มทยอยลงจากวัด มีหลวงจีนเข้ามาบอกว่า ตอนนี้สถานที่ถูกทางการสั่งปิดชั่วคราว เพื่อความปลอดภัย ราเชนเลยเดินลงจากเขาตามๆ ชาวบ้านไป แต่ทว่า ก่อนถึงทางออกจากวัด พบว่า มีคนของ คุณชายจงกลับ ยืนเฝ้าทางออก คล้ายกับว่า กำลังมองหาใครบางคน
“ พวกมันคงตามหาเราแน่ๆ”
ราเชนรีบหลบไปในพุ่มไม้ แล้ว รีบทำการเปลี่ยนเป็ชุดสีดำ ปิดบังใบหน้าเอาไว้ แล้วหาทางลงเขาทางอื่น จนกระทั่งออกจากวัดได้ ยังพบว่า หนทางที่จะกลับไปตระกูลเมิ่ง กลับมีคนอีก สิบคนยืนซุ่มเฝ้าเอาไว้ ฝั่งละห้าคน โดยมีคุณชายจง นั่งรอจิบน้ำชาอย่างสบายใจข้างต้นไม้ใหญ่
“ ไม่ว่ามันจะมีทางลงเขาทางไหน มันก็หนีไม่พ้น โดยเฉพาะเส้นทางนี้คือทางกลับไปตระกูลเมิ่ง ไม่ว่าอย่างไร มันต้องปรากฏตัวแน่ พวกเราซ่อนตัวตรงนี้ มันไม่มีทางรู้อย่างแน่นอน”
ลูกน้องของคุณชายจง รายงาน
“ ดี หากเอาซากศพของมันไปมอบให้กับองค์ชายหลี่ิได้ ข้าจะได้ซิ่วซิ่ว นางบำเรอคนโปรดของ องค์ชายหลี่ิ มาเป็ของรางวัล พวกเ้าอย่าให้พลาดเหมือนคราวที่แล้ว ไม่รู้มันรอดมาได้ยังไง ถูกกัดจนเละเทะขนาดนั้น”
ราเชนได้ยินทุกคำพูด ถึงกับกำหมัดแน่น
“ บัดซบ ที่แท้เป็องค์ชายหลี่ิ เป็คนออกคำสั่งนี่เอง ไอ้บ้าเอ้ย เชียนเชียนก็ยกเลิกงานหมั้นเป็อิสระแล้วนี่ ทำไมต้องฆ่าหยางเฟยหลงด้วยวะ”
ราเชนยังคงสงสัย แต่ว่าด้านหน้าของเขาในตอนนี้มีคนอยู่ทั้งหมด 11 คน แต่ละคนล้วนมีอาวุธดาบ ติดตัวกันทุกๆ คน โดยเฉพาะชายชุดเทาใบหน้ามีรอยแผลเป็ยาว มันยืนนิ่งเป็หิน มองไปรอบๆ สงสัยคงเป็พวกปราณยุทธ์แน่ๆ
ราเชนนำกระบอกฟ้าพิฆาตออกมา แล้วตรวจสอบเข็มเพื่อจะลองใช้ในโอกาสนี้ ดังนั้งคนแค่ 11 คนไม่น่ามีปัญหาอะไร เขาสามารถสยบพวกมันได้อย่างแน่นอน ราเชนมั่นใจอย่างยิ่ง
ดังนั้น เขาจึงค่อยๆ คืบคลานเข้าไปท่ามบรรยากาศที่มืดมิด สายตาของเขากลับมองภาพข้างหน้าชัดเจน เพราะเขาถูกฝึกให้ใช้ชีวิตยามค่ำคืนมาตลอด การเป็นักฆ่าอาชีพ ต้องปรับตัวเข้ากับความมืดให้ได้ดีกว่าคนปกติทั่วไป
จากนั้นราเชนก็ใช้ร่างอ้วนๆ พุ่งตัวเข้าไป เป้าหมายแรกคือกลุ่มคนที่ยืนหลบอยู่ 5 คน กำลังเพ่งมองไปตามเส้นทางที่ คิดว่าราเชนต้องผ่านมาทางนี้แน่ แต่พวกมันหารู้ไม่ พวกมันกำลังจะรอมัจจุราช ต่างหาก
พวกมันกำลังจ้องมองไปทางถนนทางเดิน แต่ทันใดนั้นเองด้านข้างของพวกมันกลับมีเงาสีดำยืนทมึนอยู่ พอทุกคนหันไปมอง เห็นแต่กระบอกสีเงินวาววับ ปล่อยของบางอย่างออกมาเห็นแค่แสงวิบวับเท่านั้น ก็รู้สึกลำคอถูกเจาะเป็รูทะลุ ไม่อาจแม้จะส่งเสียงออกมาได้ ลมหายใจขาดห้วงกระทันหัน ดวงตาแทบถลนออกมาจากปาก เอามือกำที่คอของแต่ละคนเอาไว้ แล้วก็ค่อยๆ ร่วงไปกองกับพื้นพร้อมๆ กันทั้งห้าคน
ราเชนคิดว่าตนเองลงมือรวดเร็วเช่นนี้ ไม่มีใครสามารถรู้เห็นอย่างแน่นอน แต่ว่าคนคำนวนไม่สู้ฟ้าลิขิต กลับมีลูกน้องของ คุณชายจงหนึ่งคนกำลังนั่งถ่ายอุจจาระอยู่มันเป่าปากส่งสัญญาณเตือนเพื่อนๆ ที่เหลือ
ราเชนได้ยินก็หันกลับไปดูเห็นมันยืนแก้ผ้า เป่าปากจึงยิงเข็มฟ้าพิฆาตเข้าที่หน้าผากของมันหงายหลังตายตามเพื่อนๆ มันไป มีสามคนวิ่งกันเข้ามาดูเห็นซากศพของเพื่อนๆ ตายกันเกลื่อน เห็นชายชุดดำสวมชุดคลุมหน้า ก็ไม่ถามไถ่เื่ราวใดๆ ยกดาบขึ้นมาไล่ฟันใส่ ราเชนพร้อมกันทั้งหมด
แต่ว่าพวกมันก็ทำได้แค่ยกดาบ เข็มฟ้าพิฆาตก็พุ่งเข้าปักที่ลำคอของพวกมันอย่างแม่นยำนอนตายตามเพื่อนๆ ของมันไป
“ ไอ้อ้วนเฟยหลง คิดว่าปิดหน้าแล้วข้าจะจำเ้าไม่ได้หรือไง” คุณชายจงเอ่ยวาจาอย่างโกรธแค้น
แต่ราเชนหาสนใจไม่ ยิงเข็มฟ้าพิฆาตรัวๆ ใส่แต่ทว่ามันอยู่ห่างเกือบสิบเมตร ชาย หน้าบาก กลับใช้ดาบใหญ่ มาคอยป้องกันเอาไว้ได้หมด
“ หือ”
ราเชนถึงกับใไม่คิดว่า จะมีใครรับเข็มฟ้าพิฆาตได้ แสดงว่าฝีมือของมันต้องล้ำเลิศแน่ ชายหน้าบากไม่พูดต่อ กระโจนจับดาบสองมือ ฟันกลางศรีษะของราเชน
แต่ว่า พอมันเข้ามาใกล้ระยะห้าเมตร คราวนี้เขากลับไม่กลัวมันอีก แค่หลบตัวเบี่ยงไปทางซ้าย แต่ว่าชายหน้าบากกลับรู้ทัน ตวัดดาบฟันเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ราเชนถึงกับต้องล้มตัวกลิ้งไปกับพื้นตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกมันใช้เท้าถีบเข้าใส่ลำตัวจนล้มกลิ้งไปมา ชายหน้าบากยกดาบสองมือ กำลังจะจ้วงแทงซ้ำ แต่ราเชนหันกลับมา พร้อมกับยิงเข็มฟ้าพิฆาตเสยออกไป หลายสิบเล่ม ดาบของมันแม้จะรวดเร็ว แต่ในระยะประชิด เข็มฟ้าพิฆาตกลับเร็วกว่า พุ่งเข้าเจาะใบหน้าและลำคอของมัน สิ้นชีวิตไปในทันที
คุณชายจงวิ่งหนีสุดชีวิต แต่มีหรือคุณชายเ้าสำอางอย่างมันจะหนีคนอย่างราเชนพ้น แค่วิ่งไปไม่กี่ก้าว ก็ถูกราเชนที่อ้วนกว่ากลับเคลื่อนไหวไล่ตามมาจนทัน แล้วยิงเข็มฟ้าพิฆาตเข้าที่ขาทั้งสองข้างจนมันหน้าคว่ำไปกับพื้น
ราเชนเหยียบเข้าอกของมัน แล้วใช้กระบอกฟ้าพิฆาต จ่อเข้าที่หน้าของมัน
“ ทำไม องค์ชายหลี่ิต้องส่งเ้ามาสังหารข้าด้วย”
“ เ้า..กล้า?”
ราเชนใช้เท้ากระทืบเข้ากลางอกของมันที่ไม่ยอมตอบคำถามของตน
“โอ้ย !! บอกแล้ว บอกแล้ว”
“ พูดมา”
“ เป็เพราะเชียนเชียน ยังรักเ้าอยู่ ทำให้องค์ชายหลี่ิไม่อยากให้เ้าอยู่เป็ก้างขวางคอ ปล่อยข้าไป ต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำตามคำสั่งเขาอีกแล้ว”
“ เหรอ?”
ราเชนไม่สนใจ ยิงเข็มฟ้าพิฆาตเข้าปากของมันไปสี่ห้าเข็ม ร่างของคุณชายจงชักกระตุก อยู่ครั้งสองครั้งก็สิ้นใจ ก่อนตาย ราเชนก็เก็บแหวนมิติของ คุณชายจงออกมา ซึ่งมีเหรียญทอง อีก 1 หมื่นเหรียญ
ราเชนกำลังคิดจะทำลายศพ แต่ทว่ากลับมีคนส่องคบไฟผ่านมาทำให้เขาต้องหลีบหลบไป จากนั้นก็แต่งกายเหมือนเดิม กลับเข้าไปกระท่อมที่พักของเขาทันที
“ ลูกแม่ ทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้ เห็นต้าเฉิงบอกว่า มีเื่กันที่วัด ลูกเป็อะไรหรือเปล่า”
“ ลูกไม่เป็อะไร ท่านแม่ไม่ต้องห่วง”
“ แม่ก็เป็ห่วง นี่กำลังจะพาคนของตระกูลออกไปตามหาเ้าอยู่แล้ว แต่ไม่เป็อะไรก็ดีแล้ว แม่ทำซุปปลา ที่ลูกชอบเอาไว้ แม่จะไปยกมาให้ลูกนะ”
คืนนั้นเมิ่งเอ่อคุน ก็พามือปราบนับสิบคนมาหาหยางเฟยหลง เพื่อสอบถามเื่การตายของ คุณชายจง
“ เกิดอะไรขึ้น” ราเชนทำหน้าซื่อๆ เอ่ยขึ้นมา
หัวหน้ามือปราบอู๋เอ่ยเสียงเข้มว่า
“ เราพบศพคุณชายจงเหว่ยเฉียน กับ ลูกน้องสิบคน อยู่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเมิ่ง ตอนนี้สืบหาคนร้ายไม่เจอ อยากสอบถามเ้า ว่ารู้เห็นอะไรบ้างไหม”
“ ไม่รู้ ข้าเพิ่งจะกลับมาจากวัดฉืออันเมื่อตอนเย็น ก็นอนหลับเลย ทำไมต้องมาถามข้าด้วย” ราเชนถามอย่างคนไม่รู้เื่
“ ก็เ้าเพียงคนเดียวที่มีเื่กับคุณชายจง ก็เลยอยากถามเ้า ว่าเคยเห็นคนร้ายหรือเปล่า”
“ บุตรชายของข้าไม่มีพลังปราณยุทธ์ จะไปสังหารคนมากมายพวกนั้นได้อย่างไร ท่านมือปราบ ท่านมีหลักฐานที่บุตรชายของข้าทำหรือไม่”
“ ข้ารู้ ว่าเฟยหลงไม่มีทางสังหารคนมากมายได้อย่างแน่นอน แต่แค่คิดว่า บางทีเฟยหลงอาจจะเห็นคนร้ายบ้างก็เท่านั้น ข้าเพียงมาสอบถามตามหน้าที่เท่านั้น ก่อนหน้านี้ ทางตระกูลหานก็แจ้งมา ว่าคุณชายหานซิ่นก็หายตัวไปอย่างลึกลับ ตอนนี้ยังติดตามตัวไม่ได้ ทั้งสองล้วนมีเื่ขัดแย้งกับ คุณชายเฟยหลง ดังนั้น พวกเราแค่คิดว่า บางทีคนคุ้มกันของตระกูลหยาง อาจยังคงซ่อนตัวอยู่ในบริเวณ ระแวกนี้เพื่อช่วยเหลือพวกท่าน ่นี้ข้าต้องส่งคนมาคอยตรวจตราระแวกนี้ ขอให้คุณหนูสี่อย่าได้เป็กังวลไป ข้าต้องทำหน้าที่”
หัวหน้ามือปราบอู๋เอ่ยจบ ก็ส่งกองกำลังกระจายไปรอบๆ ตระกูลเมิ่งเพื่อสืบค้น หาคนร้ายต่อไป
“ น้องเล็ก หากเ้ารู้ว่าคนผู้นั้นเป็ใคร ก็เตือนให้เขาไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นคนของตระกูลเมิ่งจะเดือดร้อน”
เมิ่งเอ่อคุนเอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
“ พี่รอง ข้าไม่รู้จักเขาจริงๆ”
“ นี่คือสิ่งที่ท่านพ่อเอ่ยเตือนออกมา ข้าแค่มาบอกเ้าเท่านั้น” เมิ่งเอ่อคุนเอ่ยจบก็เดินจากไป
รั่วหลานจูงมือ ราเชนเข้ามาแล้วกระซิบถามเบาๆว่า
“ ลูกเห็นเขาใช่ไหม”
ราเชนถึงกับส่ายหัว เพราะเขาไม่เห็นจริงๆ แต่จะให้บอกว่าเขาเป็คนฆ่าพวกมัน เขาก็ไม่ยอมบอกแน่ๆ
“ เฮ้อ ..หากเขาไม่อยากให้ผู้อื่นเห็น แม้แต่ยอดยุทธ์ทั่วไปไม่มีทางพบเจออย่างแน่นอน อย่าว่าแต่ลูกเลย พักผ่อนเถอะลูก พรุ่งนี้จะได้ไปเรียนแต่เช้า”
ราเชนได้แต่พยักหน้า แล้วกลับห้องนอนของตนไป......