เสียงนกกระจิบร้องเจี้นวจ้าวดังขึ้นที่ริมหน้าต่างตรงหัวเตียง แสงแดดยามเช้าอันสดใส ส่องผ่านกระจกลอดช่องว่างของม่านสีฟ้าเข้ามาภายในห้อง ตกลงตรงหัวเตียงที่มีผ้าปูสีครีม บนเตียงมีร่างชายชราสูงวัย นอนตะแคงอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาวผืนหนานุ่ม
หัวของเขาหนุนอยู่บนหมอนยางพาราสีขาวนวลที่ออกแบบมาสำหรับคนแก่ บนหัวเต็มไปด้วยผมสีดอกเหล่าขาวโพลนใบหน้าหย่อนคล้อยตามวัยชรา
ชายชราลืมตาตื่นขึ้นด้วยความงัวเงียเขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ก่อนจะเบี่ยงตัว หย่อนขาลงข้างเตียง
เขาลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำตามความเคยชินวันนี้เป็วันทำงาน เขาต้องอาบน้ำแต่งตัวั้แ่เช้า เพื่อไปทำงานให้ทันตามเวลา
“อืม!!เมื่อยคอจริงๆ ให้ตายสิ แก่แล้วก็ปวดกระดูกกระเดี่ยวไปหมด”ชายชราบ่นอุบอิบ
“ขนาดมีหมอนยาพารายังเป็แบบนี้เห็นคุยนักคุยหนาว่าดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ ไม่เห็นจะเข้าท่าเท่าไรเลย หรือเราจะถูกหลอกให้ซื้อของปลอมจิ๊ๆๆ อืม!!”ชายชราบิดคอไปมาสองสามที จิ๊ปากออกมาเสียงเบา หมุนไหล่ไปมาเพื่อบริหารร่างกายอีกเล็กน้อย
สายตาอันโรยราจับจ้องใบหน้าตัวเองที่สะท้อนอยู่บนหน้ากระจก เมื่อเห็นผิวพรรณอันชราก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ใครล่ะจะอยากแก่ แต่ทุกคนก็ต้องแก่
ครู่ต่อมามือข้างหนึ่งของเขาเอื้อมไปเปิดก๊อกน้ำสีเงินอันเล็ก ตรงซิงค์ล้างหน้าเสียงน้ำไหลฉ่าๆดังขึ้น
ฟังเสียงน้ำไหลลงอ่างล้างหน้าอยู่ชั่วครู่ชายชราก็เริ่มทำกิจวัตรประจําวันอันคุ้นเคย
เขาคว้าเอาแปรงสีฟันขึ้นมามองดูแปลงสีฟ้าอ่อนในมือเล็กน้อย ขนแปลงมันเริ่มบานเสียแล้ว ก็คงเหมือนเขาที่แก่ขึ้นและเริ่มโรยราเช่นกัน
ละสายตาออกจากแปลง หันไปหยิบเอายาสีฟันขึ้นมาบีบลงบนขนแปลงสีซีดแล้ววางหลอดยาสีฟันไว้ที่เดิมโดยไม่ได้ปิดฝา
ชายแก่โน้มตัวไปข้างหน้าใช้สองแขนเท้าตรงขอบซิงค์สีขาวในมือยังกำแปลงสีฟันเอาไว้แบบนั้น
เขาจ้องมองใบหน้าอันโรยราของตนในกระจกอีกครั้งก่อนจะเริ่มแปลงฟัน เมื่อเสร็จกิจก็ล้างหน้า เช็ดน้ำออกจากใบหน้าด้วยผ้าเบาๆ
อยู่ในห้องน้ำเพียงไม่นานธุระส่วนตัวของเขาก็เสร็จสิ้น เขาใช้เวลาแต่งตัวไม่นานนัก
พักใหญ่ร่างชราก็ออกสู่ถนนเดินบนฟุตบาตรที่ปูด้วยตัวหนอนสูงๆต่ำ ๆ ไม่เสมอกัน เขาตรงไปทำงานตามปกติ
ข้าวเช้าก็หากินเอาข้างหน้าหรือไม่ก็ไม่กิน นี่แหละชีวิตลูกจ้าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันก็เป็เช่นนี้ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากนี้มากนักชีวิตเวียนวนๆอยู่แบบนี้ จนตัวเขาแก่ชราไป
เพื่อโบนัสปลายปีและผลประเมินงานแบบ Perfect เขาต้องตั้งใจทำงานอย่างเสมอต้นเสมอปลาย การสแกนนิ้วเข้าทำงาน ต้องไม่ให้ขาดตกบกพร่อง แม้แต่นาทีเดียว
ถึงแม้ว่าอีกไม่กี่ปีเขาก็จะเกษียณแล้วแต่ก็ต้องทำเช่นเดิมจนกว่าจะหลุดพ้นจากหน้าที่ตรงนี้ นี่คือชีวิตของคนชนชั้นแรงงานอย่างเราๆ ขายแรง ขายเวลาเพื่อแลกกับสิ่งที่เรียกว่า เงิน
ได้หยุดพักยาวๆบ้างก็แค่่ปีใหม่ หรือ สงกรานต์เท่านั้น
เขาหยุดยืนอยู่บนทางเดินเท้าชั่วครู่แหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาทำแบบนี้วันละหน ก่อนจะละสายตาแล้วเดินต่อไป สายตากระจ่างใสมองตรงไปตามถนนที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย
เสียงรถยนต์วิ่งกันให้วุ่นเสียงเครื่องยนต์ปนมากับเสียงแตร ดังกรอกเข้าหูอยู่ตลอดเวลา เป๊ก!เป๊ก!
“รีบไปหน่อยสิโวย!!ขับช้าฉิบหาย!!”เสียงชายวัยกลางคน ะโโหวกเหวกอยู่บนท้องถนน เสียงะโที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ชวนให้บรรยากาศแย่เข้าไปอีก เพราะรถติดการบีบแตรไล่กันจึงมีให้เห็นจนเป็เื่ปกติ
เขามองดูรถคันเก่าของตัวเองที่จอดอยู่ตรงลานจอดเล็กน้อย สลับกับมองถนนอันวุ่นวายเบื้องหน้า
การเดินไปทำงานในตอนเช้าเป็ทางเลือกที่ดีสำหรับชายแก่อย่างเขา แถมประหยัดน้ำมันได้อีกต่างหาก กำไร 2 ต่อเห็นๆ
มีร้านหมูปิ้งอยู่ระหว่างทางที่เขาเดินผ่านมันเป็ร้านเก่าแก่ เปิดมานานกว่าสิบปี เดินมาเพียงไม่กี่สิบนาที ก็มองเห็นร้านที่ว่าแล้ว
ควันไฟปิ้งหมูลอยฟุ้งไปทั่วพร้อมกับส่งกลิ่นหอมอบอวลไปด้วย
“หมูปิ้งหอมจังครับ”เขาเอ่ยขึ้น เมื่อเดินมาถึงร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งร้านประจำ กลิ่นหอมของหมูปิ้งก็ทำให้เขาน้ำลายสอเสมอ
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ ลุงพัฒน์ วันนี้เอาหมูปิ้งไหมคะ” เสียงแม่ค้าทักกลับมาด้วยเสียงสดใสร้านนี้อยู่ริมทางเท้า ตรงมุมเล็กๆข้างต้นไม้ที่เทศบาลปลูกไว้
แม่ค้าชื่อบังอรขายหมูปิ้งอยู่ที่นี่มานานกว่า 10 ปีแล้วเขาเป็ขาประจำ ที่อุดหนุนร้านนี้มาอย่างยาวนาน
10 ปีที่แล้ว ลูกสาวของนางยังเป็เด็กตัวเล็กๆ วิ่งซนไปตามทางฟุตบาท น่าเอ็นดูเอามากๆเขายังจำภาพตอนนี้ได้ดี
แต่ตอนนี้เด็กน้อยกลายเป็เด็กสาว เข้าเรียนมัธยมและจะจบมัธยมปลายในอีกไม่กี่เดือน เห็นสาวน้อยแล้วก็อดคิดถึงอดีตไม่ได้
โต๊ะขายหมูปิ้งตัวสีแดงผ่านกาลเวลามานานหลายปีตอนนี้สีของมันซีดลง และหลุดล่อนไปหลายจุด มองเห็นสนิมสีดำๆด่างๆ เกาะอยู่ตามขาโต๊ะแต่มันก็ยังใช้งานได้อยู่ ไม่รู้ว่าเ้าของร้านผูกพันกับมันหรือเปล่า ถึงไม่ยอมเปลี่ยนใหม่สักที
จะมีเปลี่ยนบ้างก็คงเป็ผ้าปูโต๊ะที่เป็เสื่อน้ำมันแลดูสะอาดตา ดีกว่าผืนเก่าที่เขาเคยเห็น ที่มันดำและขาดวิ่นจนไม่น่ามอง
เตาย่างก็ยังเป็เตาถ่านอันเดิม ร้านอื่นเขาใช้เตาแก๊สหรือไม่ก็เตาไฟฟ้ากันหมดแล้วแต่บังอร ก็ยังใช้เตาถ่านอันนี้อยู่
นางคงไม่คิดจะเปลี่ยนไปใช้เตาแบบอื่นเพราะเตาถ่านทำให้หมูที่นางย่าง ติดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของถ่านไม้ กลายเป็เอกลักษณ์ของร้านนางไปแล้ว
“ลุงพัฒน์เอาหมูปิ้งไหมค่ะ”เห็นชายชรานิ่งไปอรก็ถามขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินคำถามของแม่ค้า ชายชรายิ้มออกมาบางๆ
“พอดีวันนี้น้ำตาลขึ้น ต้องของดก่อนนะครับ”เขาปฏิเสธด้วยความสุภาพ
“โอ้ว!!แบบนี้ก็แย่สิคะ”บังอรอุทานเล็กๆออกมา
“ฮ้าๆไม่เท่าไหร่หรอกครับ แค่ต้องงดของมันๆสักอาทิตย์ ตามที่หมอห้าม”ชายแก่หัวเราะ
เพื่อสุขภาพเขาต้องควบคุมอาหารการกิน ให้เป็ไปตามที่หมอสั่ง ความแก่ชราไม่เคยปรานีใคร คนไทยก็เป็แบบนี้แหละแก่ตัวไป ก็มักจะเป็โรคอ้วน โรคเบาหวาน อาจจะเป็เพราะอาหารการกินของพวกเราที่เป็ปัจจัยร่วมด้วยก็ได้
“แต่มันก็แย่หน่อย ที่กินของอร่อยๆไม่ได้อีกหลายวัน” บังอรพูดกับเขาด้วยความเห็นใจ
วิวัฒน์ชอบกินหมูปิ้งเป็ชีวิตจิตใจแต่เมื่อถูกหมอห้ามแบบนี้ เขาก็ได้แต่ตัดใจไม่กินมัน
“ฮ่าๆๆ ก็นิดหน่อยนะครับ ไม่เป็ไรหรอก อายุมากแล้วก็ต้องทนๆเอา”เขาตอบอย่างอารมณ์ดี
“แม่ ตังค์ค่าขนมไปโรงเรียนค่ะ” เสียงน่ารักๆของเด็กวัยใสดังขึ้นสาวน้อยก็ยื่นมือออกมา ขอเงินค่าขนมจากผู้เป็แม่ ทุกวันนางจะขึ้นรถเมล์สาย 8 ไปโรงเรียน
เขายืนดูเหตุการณ์นี้ทุกวันขณะที่กำลังรอซื้อหมูปิ้ง ถึงวันนี้จะไม่ได้ซื้อแต่เขาก็ยังรอดูอยู่ การมองดูผู้คนใช้ชีวิตก็เป็อีกหนึ่งเื่ที่เขาชอบทำ
ชีวิตของธรรมดาเลือกอะไรมากไม่ได้ทุกผู้ทุกคนล้วนถูกผูกติดอยู่กับการทำงานดิ้นรนเอาชีวิตให้รอด เหมือนอย่างตัวเขา ถึงจะรู้สึกว่าชีวิตมันน่าเบื่อ แต่ต้องทำต้องใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป
07:19 น บนรถเมล์สาย 8 ที่ คนขับรถแก่ๆ กำลังฮำเพลงที่ตัวเองเปิดฟัง ขณะขับรถ
“จับปูดำ ขยำ ปูนา จับปูม้าคว้าปูทะเล…”เขาร้องเพลงแบบนี้ประจำทุกคนก็ได้ยินจนรู้สึกชิน
ปั้ง!เสียงยางะเิดังขึ้น พวงมาลัยในมือชายชรา สะบัดไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ รถยวบลงด้านซ้ายเพราะยางหน้าด้านซ้ายะเิ
“เฮ้ยรถยางะเิ” ตาแก่คนขับะโขึ้นด้วยความใ
รถสะบัดหัวอย่างรุนแรงผู้โดยสารบนรถต่างร้องขึ้นด้วยความหวาดกลัว
“ว้าย!!! กรีด!!!” ผู้คนที่อัดแน่นอยู่ในรถต่างล้ม ระเนระนาด
เท้าที่อยู่เบื้องล่างกระทืบเบรกเป็จังหวะแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล สายตาของมันเหลือบดูเข็มไมล์ของรถ เห็นเลข 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
“ตายห่า!ข้าเผลอเหยียบคันเร่งซะมิด!!” ตาแก่แทบตาเหลือกเมื่อเห็นตัวเลขที่เข็มไมล์บนหน้าปัดชี้
สองมือกุมพวงมาลัยที่สะบัดไปมาสุดความสามารถมันสะบัดอย่างรุนแรงจนเขาเอาไม่อย่า
ปั้ง!ตัวรถเสียหลักเบียดเข้ากับรถ 3 ล้อที่ตีคู่ขึ้นมาอย่างแรงรถ 3 ล้อเครื่องถูกสะบัดตีลังกาหลายตลบอัดเข้ากับไหล่ทางทันที
ตัวรถที่กลายเป็เศษซากกระเด็นออกไปเฉียดหน้าวินมอไซค์ ไปอย่างฉิวเฉียด พี่วินหักหลบซากสามล้ออย่างกะทันหัน เสียหลัก พุ่งขึ้นฟุตบาทตรงดิ่งมาหาร้านหมูปิ้งอย่างรวดเร็ว มีรางบางของสาวน้อยขวางทางมันอยู่
“เฮ้ย! หลบ!” พัฒน์ผลักร่างของสาวน้อยออกไป ทำให้นางรอดขากล้อมัจุราชอย่างเฉียดฉิว
ปั้ง!! รถพี่วิน ซัดร่างของชายแก่เข้าเต็มๆ ร่างของชายแก่ลอยคว้างออกไปเพราะแรงกระแทกอันหนักหน่วง
“ยังดีที่ชนด้านข้าง ไม่ถูกชนเต็มๆ” เขาคิด เพราะรู้สึกเจ็บแปลบที่เอวทำให้เขารู้ว่า ตัวเองถูกชนตรงไหน
แต่ยังไม่ทันโล่งใจร่างของเขากลับตกลงไปในรู!ทอระบายน้ำ ที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้
ปัก!!แขนที่วาดกว้างออกไปฟาดกับขอบปูนปากท่อ ได้ยินแค่เสียงกระดูกหัก ดังกร๊อบ!
“ตายห่า ใครมันมาเปิดฝาท่อทิ้งไว้แบบนี้วะ!!”เขาทำได้แค่คิด เสี้ยวอึดใจต่อมาหัวของเขากระแทกเข้ากับขอบปูนในท่อระบายน้ำ
ปั้ง!! สายตาของเขาพร่ามั่วทันที รู้สึกงุนงงในหัวสมองตื้อไปชั่วครู่
249
