พันธสัญญาลวงรัก

ตอนที่ 160 

คุณจะทำอะไร

หลังจากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับ ทั้งสองก็มองหน้ากันเงียบ ๆ และไม่มีประโยคต่อไปตามมา

จนกระทั่งเสี่ยวเป่าที่นอนอยู่บนเตียงพับตื่นขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของพวกเขา จึงตะโกนร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “หม่ามี้?”

มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วจึงเดินเข้าไปอุ้มเขา

“เดี๋ยวผมพาเขาไปล้างตัวก่อน” เขาบอกและอุ้มเสี่ยวเป่าเข้าไปในห้องน้ำ

ส่วนเยี่ยชวงกำลังช่วยถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลางโต๊ะอาหารที่ปลายเตียงและจัดเตรียมอาหารขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

ของที่เธอซื้อมาคือน้ำชายามเช้าจากร้านเหลียนเซียงซึ่งเป็นร้านน้ำชาตามแบบฉบับกวางตุ้งชื่อดังในเมืองเป่ย

หลังจากนั้นไม่นาน มู่อวี้เฉิงก็พาเสี่ยวเป่าออกมาจากห้องน้ำ

เยี่ยชวงเห็นเสี่ยวเป่าจึงรีบทักทายทันที “นายน้อยมากินข้าวเช้าเร็วค่ะ”

หลังจากพูดจบ เธอก็หันไปมองมู่อวี้เฉิงข้าง ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณมู่ เชิญมากินด้วยกันสิคะ”

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองอาหารที่วางอยู่หน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วขมวดคิ้ว

เขาอุ้มเสี่ยวเป่าไปที่เตียงพยาบาลของถงเหมี่ยวเหมี่ยว และเอื้อมมือออกไปหยิบอาหารทุกอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะออกมา

การกระทำดังกล่าวทำให้เยี่ยชวงอารมณ์เสีย

เธอเค้นน้ำเสียงเย็นชา “คุณจะทำอะไร?”

มู่อวี้เฉิงไม่ได้สนใจคำถามของเยี่ยชวงมากนัก

“ผมขอให้ผู้ช่วยไปซื้อโจ๊กให้แล้ว คุณจะให้คนป่วยมานั่งกินอาหารมัน ๆ พวกนี้คิดว่ามันเหมาะสมแล้วหรือไง?” มู่อวี้เฉิงถาม

เขาพูดและโยนอาหารเช้าให้เธอ

เยี่ยชวงรับอาหารเช้าที่เขาโยนมาด้วยสีหน้าเย็นชา เธอไม่พอในกับพฤติกรรมของเขามาก

ขณะเดียวกันเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เป็นเวลาที่คุณหมอจะต้องเข้ามาตรวจร่างกายคนไข้

คุณหมอเดินเข้ามาพร้อมกับนางพยาบาลอีกหลายคน ซึ่งทำให้บรรยากาศในห้องผู้ป่วยตึงเครียดขึ้น

คุณหมอตรวจบาดแผลของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและพบว่าอาการของเธอดีขึ้นมาก

จากนั้นจึงหันไปพูดกับมู่อวี้เฉิงว่า “วันนี้คนไข้มีกำลังใจดีขึ้นมากเลยครับ บาดแผลก็ดีขึ้นมาก แต่ยังต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลทุกวัน รบกวนญาติช่วยดูแลเรื่องนี้ด้วยนะครับ”

“ค่ะ” เยี่ยชวงรีบตอบรับก่อนที่มู่อวี้เฉิงจะตอบรับ

หลังจากให้คำแนะนำเพิ่มเติมแล้ว คุณหมอก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้คนที่เข้ามาคือลู่หมิง เขาถือโจ๊กเพื่อสุขภาพมายื่นให้มู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงจึงหยิบโจ๊กขึ้นมาวางบนโต๊ะตัวเล็กข้างหน้า      ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“กินนี่สิ ผมอุตส่าห์ให้ลู่หมิงไปต่อคิวซื้อมันมา คุณได้รับบาดเจ็บ โจ๊กอันนี้จะช่วยบำรุงเลือดให้คุณ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยได้ยินเกี่ยวกับโจ๊กเพื่อสุขภาพของร้านอีพินเซียนมานาน และรู้ว่าอีพินเซียนเป็นร้านที่มีชื่อเสียงโด่งดัง

ก่อนหน้านี้เธอเคยตั้งใจจะพาเสี่ยวเป่าไปรับประทานอาหารที่ร้านนี้ด้วยกัน แต่เธอไม่เคยมีเวลาว่างสักที

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองโจ๊กที่น่ารับประทานตรงหน้า และหยิบช้อนขึ้นมาเริ่มตักกิน

มู่อวี้เฉิงยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นว่าเธอประพฤติตนดี

เยี่ยชวงที่ยืนอยู่ด้านข้างจ้องมองฉากตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา และรู้สึกไม่มีความสุขอย่างยิ่ง

ทว่ามู่อวี้เฉิงพูดถูก คุณเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่ควรอย่างยิ่งที่จะรับประทานอาหารมัน ๆ เธอสะเพร่าเอง

แต่เมื่อเธอกลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่เห็นทั้งสองมีท่าทางสนิทสนมกัน

“คุณเหมี่ยวเหมี่ยว นายท่านบอกว่าอีกสักพักจะกลับมาที่จีนแล้วค่ะ” จู่ ๆ เยี่ยชวงก็พูดขึ้น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยุดกินโจ๊กชั่วขณะ และหันไปถามเยี่ยชวง “แล้วท่านประธานสบายดีมั้ย?”

“ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงค่ะ” เยี่ยชวงตอบกลับ

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงมืดมนลงเมื่อได้ยินว่าลู่ซีจวี๋กำลังจะกลับมา

ถึงอย่างนั้นเขากลับไม่พูดหรือแสดงท่าทีอะไรออกไป ราวกับว่าเยี่ยชวงกำลังพูดถึงบุคคลที่ไม่ได้สำคัญอะไร

เยี่ยชวงมองดูท่าทางของเขาแล้วยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว      มู่อวี้เฉิงก็เดินเข้ามาข้าง ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “พักผ่อนเถอะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อยและหลับตาลง

หลังจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวผล็อยหลับไป มู่อวี้เฉิงก็เฝ้าดูเสี่ยวเป่าเขียนหนังสือ

ขณะเดียวกัน ลู่หมิงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็เดินเข้ามา

เขาพูดรายงานด้วยท่าทางเคารพ “ท่านประธาน ได้ผลตอบรับเรื่องถงอวิ๋นเหยียนจากทางเจ้าหน้าที่ตำรวจมาแล้วครับ”

“ว่ามา” มู่อวี้เฉิงถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“พวกเขาค้นหากันทั้งคืน แต่ก็ยังไม่เจอร่องรอยของ ถงอวิ๋นเหยียนเลยครับ”

ไม่เจอตัว?

ค้นหาประสาอะไร?

จู่ ๆ ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงก็มืดมนลง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

ถงอวิ๋นเหยียนโหดเหี้ยมมาก เธอพยายามลงมือทำร้ายถงเหมี่ยวเหมี่ยวครั้งแล้วครั้งเล่า

หากครั้งนี้เธอหลบหนีไปได้ ในอนาคตก็ไม่มีใครรับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวอีก

ลู่หมิงสังเกตเห็นรัศมีที่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของท่านประธาน จึงรีบพูดขึ้นว่า “ตำรวจได้ตรวจค้นสนามบิน สถานี และสถานที่อื่น ๆ แล้วครับ แต่ไม่พบข้อมูลว่า                ถงอวิ๋นเหยียนเดินทางออกจากเมืองเป่ยเลย ปัจจุบันทางเจ้าหน้าที่ตำรวจแน่ใจแล้วว่าเธอไม่ได้เดินทางออกจากตัวเมือง เพียงแต่หลบซ่อนตัวอยู่ จึงไม่สามารถค้นหาตัวเธอได้ในระยะเวลาสั้น ๆ ได้”

สีหน้าของมู่อวี้เฉิงดูน่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินผลรายงาน “ถ้าอย่างนั้นก็ส่งกำลังคนไปค้นหาเพิ่ม!”

...

ณ เขตเหลาเฉิงในเมืองเป่ย

เขตเมืองแห่งนี้เต็มไปด้วยอาคารร้างมากมาย ซึ่งเป็นอาคารที่อยู่ห่างไกลและน่ากลัวมากที่สุด ถงอวิ๋นเหยียนกำลังซ่อนตัวอยู่ในอาคารร้างเหล่านี้ 

อาคารร้างส่วนใหญ่เป็นอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จ ถูกปล่อยทิ้งร้างก่อนที่จะสร้างเสร็จ

เดิมทีผู้พัฒนาต้องการพัฒนาพื้นที่แห่งนี้ แต่เนื่องจากคนงานก่อสร้างตกลงมาเสียชีวิต การก่อสร้างจึงดำเนินต่อไปได้ไม่ดีนักและเกิดความขัดแย้งมากมาย

หลังจากเกิดเหตุ ผู้พัฒนาโครงการได้หลบหนีไปพร้อมกับเงินก่อสร้างก้อนโต พื้นที่ดังกล่าวจึงถูกปิดล้อมเพราะว่าอันตรายจนเกินไป

ประกอบกับเขตเมืองเริ่มขยับขยายไปยังทิศเหนือ เขตเหลาเฉิงแห่งนี้จึงกลายมาเป็นพื้นที่ชานเมืองที่ผู้คนไม่ค่อยให้ความสนใจมากนัก

เมื่อวานนี้ถงอวิ๋นเหยียนขับรถชนถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอตกใจกับจุดเกิดเหตุอันน่าสลดใจมาก เธอจึงวิ่งหนีไปตามเส้นทางที่ไม่มีกล้องวงจรปิด และใช้เวลาอยู่นานกว่าจะพบอาคารร้างแห่งนี้

ถงอวิ๋นเหยียนเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในชั้นใต้ดินของอาคารแห่งนี้

เนื่องจากสถานที่แห่งนี้อันตรายจนเกินไป ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถบุกเข้ามาได้ง่าย ๆ ถงอวิ๋นเหยียนจึงมาปักหลักอยู่ที่นี่

เมื่อสองวันก่อนมีฝนตกหนักจนน้ำนอง ทำให้น้ำเสียสกปรกรวมตัวกันเป็นแอ่งเล็กกระจัดกระจายทั่วห้องใต้ดิน

ยุง หนู และมดวิ่งผ่านถงอวิ๋นเหยียนเป็นครั้งคราวขณะที่เธอยกสองมือขึ้นมากอดเข่าหดตัวเป็นลูกบอล

ชุดสีฟ้าอ่อนบนตัวเธอเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว ควบคู่ไปกับเสียงท้องร้องโครกคราก

ทว่าถงอวิ๋นเหยียนกลับยอมทนหิวมากกว่าจะออกไปข้างนอก

สถานการณ์อันน่าสลดใจเมื่อวานนี้ยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเธอ และเธอไม่แน่ใจว่าเธอได้ลงมือฆ่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปแล้วหรือไม่

หากถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสียชีวิตลง เธอก็ถูกตั้งข้อหาลงมือฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา

หากแต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชีวิตรอด เธอก็จะถูกตั้งข้อหาจงใจทำร้ายผู้อื่นอยู่ดี

ถึงอย่างนั้นเธอไม่มั่นใจว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจคือเมื่อไหร่ที่เธอย่างก้าวออกไป เธอจะตกอยู่ในกำมือตำรวจและจะต้องติดคุกอย่างแน่นอน

เมื่อคิดว่าตนเองจะต้องติดคุก ถงอวิ๋นเหยียนก็ตัวสั่นเทา เธอยังเด็กอยู่และไม่ต้องการถูกจองจำอยู่ในคุก

เธอพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบา “ฉันไม่อยากติดคุก ฉันไม่อยากติดคุก...”

ระหว่างที่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถงอวิ๋นเหยียนได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน หัวเข่าและหน้าผากของเธอได้รับรอยฟกช้ำอย่างรุนแรงและบางส่วนยังมีเลือดออกอยู่

บาดแผลเต็มไปด้วยเหงื่อและโคลน แต่ถงอวิ๋นเหยียนกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย

ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เริ่มเต็มไปด้วยความหมกมุ่น

เธอไม่อยากซ่อนตัวอยู่ในสถานที่สกปรกซึ่งเต็มไปด้วยยุง หนูและมดตลอดเวลา

เธอต้องหาทางติดต่อกับโจวเพ่ยฮวา

ตราบใดที่เธอติดต่อกับโจวเพ่ยฮวา พวกเขาก็จะส่งเงินมาให้เธอเดินทางออกจากเมืองเป่ยอย่างแน่นอน

ถงอวิ๋นเหยียนเชื่อว่าหากเธอสามารถเดินทางออกจากเมืองเป่ยได้ พวกเขาก็จะตามหาเธอไม่พบ