ด้านนอกเกม
ในห้องขนาดปานกลางไม่ใหญ่มากเล็กมา มีแคปซูลอันหนึ่งข้างเตียงกำลังเปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งรูปหล่อ ั์ตาสีฟ้า ผมสีดำ ใบหน้าคมคายหน้าหลงใหล สวมชุดนอนสีขาวกำลังบิดี้เี เขาคิอ 'นิรนาม'
แต่ชื่อในโลกจริงนั้น
"ภูผา ลูก! ลงมากินข้าวเร็ว ป่ะๆๆๆ!" เสียงเรียกของแม่ดังขึ้นพอดี นิรนามไม่ใช่สิ เขาชื่อภูผาก็พลันส่ายหน้ายกยิ้ม ปราศจากความเ็าเดินลงบ้านชั้น 2 ไปยังห้องครัวทันที
"เหอะ! นึกว่าจะตายห่าซะแล้ว" เสียงทักทายของน้องสาว ทำให้ภูผายกยิ้มเดินไปกอดสูดกลิ่นกายอย่างชื่นใจ จะหาว่าเขาโรคจิตก็ได้ เขาเป็คนที่รักและหวงน้องมากที่สุด รัก? รักแบบไม่ใช่พี่น้อง
"อื้ม~~! พี่! หนูไม่ชอบ อ๊ะ! ไอ้บ้า! ออกไปนะ นี่แน่ะ!" สาวตัวน้อยพยายามตบตีผลักดันผู้เป็พี่ชายอย่างสุดฤทธิ์ ทำให้แม่และพ่อของเขาที่กำลังนั่งอยู่ยิ้มอย่างเอ็นดู
"โอ้ย! เจ็บจังครับ...น้องตีพี่อย่างนี้ พี่ก็เจ็บสิ พี่ไม่กินข้าวแล้ว พี่จะร้องไห้" ภูผาหันหลังทำท่าทำทางราวกับร้องไห้ ทำให้สาวน้อยกอดหลังพี่ชายทันที
"หนูขอโทษ พี่เป็ผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ย ทำตัวเป็อย่างแม่ไปได้" ชายหนุ่มพลันหัวเราะในใจ จินตนาการถึงฉากต่อไปได้ทันที
เพี๊ยร!
"เดี่ยวเถอะตรี! พูดอย่างนี้หมายความว่าไง หืม?"
"โอ้ยย! เค้าเจ็บนะแม่ เค้าแค่พูดเย็งๆ เอง" ตรีกล่าวเสียงอ้อนๆ ละทิ้งพี่ชายสุดที่รักไปกอดแขนมารดาเอาหน้าถูไปถูมาอย่างออดอ้อน ส่งให้ภูผาพลันเกิดความน้อยใจทันที
'เกิดมาตั้งหลายปี ไม่เคยมีครั้งไหนที่น้องสาวสุดที่รักจะมาอ้อนเขาแบบนี้บ้างเลย แต่! แต่ถ้าน้องทำละก็ วะฮ่าๆๆ!' พริบตาในห้องครัวก็ปรากฏบรรยากาศแปรปรวนมากมาย พ่อของภูผาหันไปมองเ้าลูกชาย และภรรยาของตนเอง
'นิสัยไม่ต่างกันจริงๆ' ผู้เป็พ่อที่กำลังนึกอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดออกไปด้วยเสียงเรียบ
"เกมที่เล่นเป็อย่างไงบ้างตรี?"
'เกม?' ภูผาขมวดคิ้วสงสัยกระทันหัน ทำให้ผู้เป็พ่อแสระยิ้ม
"ก็น้องแกเล่นเกม 'อมรา' มาก่อนแกตั้งนานมากๆ แล้ว และเมื่อฉันเห็นแกเล่นก็ลองถามน้องดู" ภูผาพยักหน้าเหลือบมองเ้าน้องสาวตัวดีและกล่าว
"งั้นทำไมพ่อไม่ถามผมอะ" ชายหนุ่มสงสัย
"ก็น้องแกมีประสบการณ์เล่นเกมนี้มาก่อนแกนี่นา ฉันจะถามแกทำไม เพราะอย่างไงแกมันก็ขอฉันซื้อเครื่องเกมเองแท้ๆ ไม่มีเหตุผลต้องถามอะไร อีกอย่างนะ.." ผู้เป็พ่อหยุดคำ ทำให้ลุ้น
"แกอย่าทำเป็พวกน้อยใจอยู่เลย"
เปรี๊ยง~~!!
เหมือนสายฟ้าผ่ากลางหัว ชายหนุ่มนั่งลงกับเก้าอี้เริ่มรับประทานอาหารทันทีอย่างน้อยใจหนักกว่าเดิม ส่งผลให้ผู้เป็พ่อพลันรู้สึกไม่ดี ส่วนแม่ก็มองอย่างไม่พอใจใส่พ่อ
"ลูกไม่ต้องฟังพ่อเขานะลูก เขาแก่แล้วพูดอะไรเรื่อยเปื่อย" ภูผาพยักหน้ากินข้าวต่อไป พลางคิดการวางแผนในอนาคตว่าตนเองจะไปเมืองไหนดี แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น...
"ตรีน้องรักของพี่~~ น้องเล่นอยู่เมืองไหนหรอ พี่จะได้ไปช่วยลดภาระน้องเอง" ผู้เป็พี่ชายอุ้มสาวน้อยอายุห่างกัน 1 ปีวางเป็ตักทำหน้าราวกับชนะาใส่ผู้เป็แม่
"จิร์!" ผู้เป็มารดาเริ่มก้มหน้ากินข้าวไม่ต่างกัน ส่งผลให้คุณพ่อส่ายหัว
"พี่จะช่วยอะไรน้องได้หืม? น้องไม่อยากจะคุย เห็นน้องเป็แบบนี้แต่น้องเป็ผู้เล่นระดับแนวหน้าระดับโลกท็อป 30 คนแรกด้วย หึ!" ภูผาแสร้งทำหน้าใ
"โฮ่! ถ้าเป็แบบนี้ พี่ก็เสียใจแย่ละสิที่ไม่สามารถปกป้องน้องรักได้" ตรีเงยหน้ามองแสระยิ้มภูมิใจ
"เดี่ยวพี่จะรู้ว่าน้องสุดยอดแค่ไหน" เมื่อมาถึงจุดนี้แววตาของชายหนุ่มก็เปลี่ยนเป็สุขุม เยือกเย็นทันที เขาเริ่มไม่พอใจความสวยของน้องสาวเขา มันอาจจะนำพาผู้เล่นบัดซบพวกนั้นเข้าหาได้ง่าย และยิ่งเธออ่อนต่อโลกด้วย หากเขารับรู้ว่าน้องสาวเขาเห็นโลกนั้นมามากมายก็คงตกตะลึงเป็แน่
"พี่ไม่ต้องห่วงน้องหรอก พี่พึ่งเล่นมา 2 ชั่วโมงกว่าเองไม่ใช่หรอ เอ๊ะ! 2 ชั่วโมงหรือ 3 ชั่วโมงเนี่ยแหละ อีกนานกว่าพี่จะออกจากเมืองแรกเริ่มได้" ชายหนุ่มพยักหน้า
"และพี่ขอรู้ชื่อเมืองได้ไหม ว่าหากออกจากเมืองแรกเริ่มแล้ว ควรไปทิศไหน?" ที่เขาไม่บอกน้องสาวว่าตนเลเวล 31 และออกจากเมืองแรกเริ่มแล้ว มันคงเป็เื่ตลก ด้วยนิสัยของน้องเขาแล้ว คงจะมองพี่ชายตนเองเป็พวกน้ำลายแน่นอน ซึ่งเขาไม่อยากให้น้องสาวมองเช่นนั้น
"หึ! น้องอยู่เมืองอีโก้ลาสค่ะ"
'อีโก้ลาส?'
'นั้นเป็เมืองอย่างไรกันนะ'
"หากพี่สามารถเข้าไปที่นั้นได้ พี่คงจะเก่งน่าดู แต่น้องของบอกก่อนนะว่าเมืองนั้นต่อให้พวกหัวแถวเก่งแค่ไหนก็ยากจะเข้ากันง่ายๆ ด้วย"
'พวกหัวแถว!' เลเวลของผู้เล่นระดับโลกท็อป 500 คนสุดท้ายมีเลเวลบันทึกปัจจุบันคือ 180 และผู้เล่นมีเลเวลมากที่สุดในตอนนี้คือ 250 ซึ่งเป็จำนวนเลเวลที่น่ากลัวมาก นั้นหมายความว่าเมืองอีโก้ลาสนั้นสามารถทำให้พวกเลเวล 180-250 ไม่อาจเข้าไปได้ นั้นนับว่าน่ากลัวเลยทีเดียว ส่งผลให้ชายหนุ่มอย่างรู้มากขึ้นทันที
"อืม! หนูมีเื่อยากถามพี่อะ" หญิงสาวตัวน้อยกล่าวกินข้าวไปพูดไป เมื่อกลืนเสร็จก็เล่าต่อ
"ในเวลานี้หนูได้ข่าวมาด้วยว่า ณ เมืองแรกเริ่มได้ปรากฏ 2 คลาส คลาสนึงเป็อีปิกคนแรกของโลก และคนที่สองเป็คลาสยูนีคของโลก ซึ่งทั้งสองนั้นไม่ถูกกัน มีข่าวลือว่า <ดาบผิดคลาส> เป็ของหัวหน้ากิลอันดับ 1 แต่ถูกผู้เล่นคลาสยูนีคออกอุบายขโมยเอาไป ทำให้หนุสงสัยว่าเื่นี้จริงรึเปล่า แล้วมีอะไรที่หนูไม่รู้บ้าง?"
ชายหนุ่มพลันชะงัก แววตาเริ่มตรวจสอบน้องสาวอันเป็ที่รักของเขา ก่อนจะลูบหัวน้อยๆ โยกไปมาอย่างเอ็นดูกล่าว
"แล้วถามพี่ทำไมหืม? หากตอบตามความจริงพี่จะบอกความจริง" หญิงสาวพยักหน้ากล่าว
"หนูคาดว่า <ดาบผิดคลาส> นั้นเป็ดาบชนิดเติบโตได้ จึงอยากจะขโมยมันมา" เมื่อได้ยินคำกล่าวของหญิงสาว ชายหนุ่มก็แสระยิ้ม
"พี่เป็เพื่อนกับเขา พี่สามารถขอให้เขาส่งให้ได้นะ" ตรีหันไปมองชายหนุ่มอย่างสงสัย ก่อนจะพยักหน้าเชื่อ แต่ก่อนที่จะได้พูด ภูผาก็กล่าวตัดมาก่อน
"ไอเทม <ดาบผิดคลาส> นั้นเป็ดาบเกรดแรร์เท่านั้น ไม่ใช่ของๆ ที่จะเติบโตได้ และพี่ดูมันมากับมือ ทักษะของมันไม่มีอะไรโดดเด่น มันคือทักษะฮิวเท่านั้น หากน้องจะสงสัย พี่จะกล่าวให้ตรงๆ ว่า สกิล 'สายเืที่แท้จริง' 'ดาบโลหิตจันทรา' นั้นเป็สกิลของคลาสยูนีค หาใช่ทักษะของไอเทมไม่"
4K
