บทที่ 22 ชีวิตสุนัขที่มีความสุขของวั่งไฉ
“เร็วเข้า! ส่งมาให้ฉันเร็ว!” เซี่ยเหยาเร่งเร้า
เจียงหนานไม่สามารถปฏิเสธเธอได้ จึงจำใจส่งให้เธอ
ระหว่างทางที่เซี่ยเหยาไปส่งเจียงหนานกลับบ้าน เธอก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันพูดจริง ๆ นะเจียงหนาน! ลองพิจารณาดูให้ดีแล้วมาร่วมทีมกับพวกเราสิ!”
“นักสำรวจถ้ำิญญาจะปลอดภัยได้ก็ต่อเมื่ออยู่ในรูปแบบของทีมเท่านั้น!”
“ฉันจะไล่ลั่วเทียนเซียงกับหานเฉิงที่เป็พวกเดียวกันออกไปซะ!”
“พลังสายมิติของนายถ้าฝึกฝนจนเติบโตขึ้นมา พลังต่อสู้จะต้องเทพมากแน่ ๆ เป็ที่หนึ่งแบบที่ไม่มีใครเทียบได้เลย!”
“ถ้านายมาร่วมด้วย เสวี่ยเสวี่ยจะต้องดีใจมากแน่ ๆ!”
เจียงหนานเกาหัวแกรก ๆ “ฉันก็อยากไปอยู่หรอก แต่ฉันเรียนมัธยมปลายปีสามแล้ว คงย้ายโรงเรียนไม่ได้หรอกมั้ง?”
เซี่ยเหยาทำหน้าจริงจัง “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ฉันจะจัดการให้เอง!”
เจียงหนานรู้ว่าเซี่ยเหยากำลังจะใช้พลังแห่งเงินตราของเธอ!
“แต่การย้ายเข้ามากลางคันแบบนี้ จะไม่ดีต่อชื่อเสียงของนาย โรงเรียนหลิงอู่ซ่งเจียงแข่งขันกันดุเดือดมาก และให้ความสำคัญกับพลังมาก ๆ!”
“ถ้านายอยากมาจริง ๆ ก็ต้องสอบชนะเข้ามาเองให้ได้!”
เจียงหนานประหลาดใจ “สอบชนะเหรอ? สอบยังไงน่ะ?”
“โรงเรียนเจียงเฉิงของพวกนาย มีโควตานักเรียนแลกเปลี่ยนสามคนในแต่ละเทอมไม่ใช่เหรอ? คนที่ได้คะแนนสอบเทอมสุดท้ายติดอันดับท็อปสามอันดับของชั้นปี จะถูกส่งตัวมาเรียนที่โรงเรียนพวกเราเพื่อปั้นเป็พิเศษ!”
“แค่นายสอบปลายภาคได้หนึ่งในสามของชั้นปีก็พอแล้ว!”
เจียงหนานตาสว่าง นี่เป็วิธีหนึ่งสินะ!
แต่ว่าการสอบปลายภาคของโรงเรียนพวกเขา เจียงหนานยังไม่เคยเข้าร่วมเลยสักครั้ง!
สำหรับวิชาสามัญ ในฐานะเด็กเรียนเก่งอย่างเจียงหนาน ถ้าพยายามหน่อยก็น่าจะลองเป็ที่หนึ่งของชั้นปีได้
มีแค่ภาษาอังกฤษที่ยังด้อยไปหน่อย!
แต่ปัญหาคือการสอบปลายภาคของชั้นเรียนหลิงอู่ จะมีการทดสอบการต่อสู้จริง!
แน่นอนว่าไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างเพื่อนร่วมชั้น
แต่เป็การเข้าไปล่าสัตว์อสูริญญาในถ้ำิญญา!
ปัญหาคือตลอดสามปีของมัธยมปลาย เจียงหนานยังไม่เคยเข้าไปในถ้ำิญญาเลยสักครั้ง!
ถ้ำิญญาที่ใกล้เจียงเฉิงที่สุดอยู่ทีู่เาฉางไป๋!
มีกำหนดไว้ข้างต้นอย่างชัดเจนว่าเฉพาะขั้นเหล็กนิลห้าดาวขึ้นไปเท่านั้นจึงจะเข้าได้...
แต่เจียงหนานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัตว์อสูริญญาหน้าตาเป็อย่างไร
“ยังเหลืออีกหนึ่งเดือนก่อนถึงการสอบปลายภาค! เสี่ยวหนานนายต้องพยายามเข้านะ!”
พูดพลางเซี่ยเหยาก็เข้ามาใกล้หูของเจียงหนานและเป่าเบา ๆ “ถ้านายได้ที่หนึ่งของชั้นปี ฉันจะให้รางวัลใหญ่กับนาย!”
กลิ่นหอมเฉพาะตัวของสาวน้อยแทรกเข้ามาในรูจมูกของเจียงหนาน…
มันทำให้เขาใอย่างแรง
เจียงหนานตอบเสียงเรียบ “อืม… ขับรถดูถนนด้วย!”
“...”
[แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 333 แต้ม!]
“ฉันจะลองคิดดู…”
“ถ้าไม่ได้ นายก็ย้ายมาอยู่กับฉัน! ฉันกับเสวี่ยเสวี่ยเช่าบ้านพักอยู่ข้างนอก! นายแค่เหล็กนิลเจ็ด… เจ็ด… หืม?”
“นายขึ้นเป็เหล็กนิลสิบดาวั้แ่เมื่อไร?”
เสียงของเธอสูงขึ้นสามระดับในทันที
เจียงหนานลูบจมูก “โอ้ แค่พยายามเล็กน้อยเท่านั้นเอง!”
“ฉันก็ไม่อยากพยายามหรอก แต่นายเองก็ไม่้าฉันนี่!”
เซี่ยเหยามองเจียงหนานด้วยสายตาตำหนิ
ในใจยังคงใมาก!
ครั้งที่แล้วที่กินข้าวด้วยกันยังเป็เหล็กนิลเจ็ดดาวอยู่เลย!
แค่ไม่กี่วันก็เป็เหล็กนิลสิบดาวแล้ว?
พร์ของเขาเป็ระดับ E จริง ๆ เหรอ?
“นายนี่ ซ่อนความลับไว้มากแค่ไหนกันแน่?”
“อันนี้ให้นาย ลองดูสิว่าจะสามารถทะลุไปถึงขั้นทองแดงได้ไหม! จะได้มีความมั่นใจในการสอบปลายภาคมากขึ้นไง!”
ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของเจียงหนาน
เธอล้วงมือเข้าไปในอกของตัวเอง แล้วหยิบหินิญญาสองลูกออกมาใส่ในมือของเขา
เจียงหนานรับรู้ได้ถึงความอุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่ของหินิญญาและลอบกลืนน้ำลายลงคอ
“ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว! ฉันเคยเห็นฉากแบบนี้แค่ในการ์ตูนเท่านั้นเอง!”
นี่คือสิ่งที่เรียกว่า...
อกซ่อนสมบัติ?
อกมีร่องลึก?
ใบหน้าของเซี่ยเหยาแดงก่ำ “นายดูการ์ตูนอะไรแบบนั้นทุกวันเลยหรือไง?”
“หินิญญานี่แพงมากเลยนะ เก็บรักษาให้ดีล่ะ!”
“สองแสนกว่าหยวนต่อลูก สมาคมหลิงอู่ก็ควบคุมเข้มงวดมาก! ถึงนายจะอยากซื้อขายก็ไม่ง่ายที่จะหาช่องทางหรอกนะ!”
เจียงหนานพยักหน้าอย่างจริงจัง “ก็มีแค่เธอนี่แหละ คนอื่นถึงจะอยากซ่อนหินิญญาแบบนี้ก็ไม่มีทุนขนาดนั้นหรอก…”
“...”
พูดจบก็ยกขึ้นมาดมต่อหน้าเธออีกต่างหาก!
อืม...
กลิ่นหอมมากเลย!
“นี่!”
[แต้มความคับแค้นจากเซี่ยเหยา 333 แต้ม!]
เธอรู้สึกเสียใจแล้วที่ให้หินิญญากับเจียงหนาน...
ไม่ได้ซ่อนจากคนอื่นเลยด้วย!
เซี่ยเหยาเตะเจียงหนานออกจากรถ พร้อมกับพูดอย่างดุดัน “ถ้าไม่ได้ที่หนึ่ง รอดูเลยว่าฉันจะจัดการนายยังไง!”
เจียงหนานยืนอยู่ตรงปากซอยและมองตามรถอากีราที่ขับจากไป พลางส่ายหัวก่อนจะหัวเราะ!
หินิญญาในมือส่องแสงสีแดงระยิบระยับ!
มันเป็หินิญญาที่มีคุณสมบัติ และมีคุณภาพขั้นทองแดง!
หินิญญาผลิตจากสัตว์อสูริญญา สัตว์อสูริญญาที่มีคุณสมบัติพิเศษมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง และยากที่จะได้มา!
มูลค่าจึงพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย!
ผู้ปลุกพลังิญญาที่ปลุกพลังสายเบญจธาตุ การดูดซับหินิญญาที่มีคุณสมบัติตรงกันจะให้ผลลัพธ์ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งขึ้น!
สำหรับพลังพิเศษสายเฉพาะของเจียงหนาน การดูดซับหินิญญาไม่ว่าจะมีคุณสมบัติหรือไม่ก็ให้ผลเหมือนกัน!
ไม่ใช่ว่าไม่มีหินิญญาคุณสมบัติสายมิติ
เพียงแต่มันหายากมาก และตอนนี้ก็ยากที่จะหามันมาให้เจียงหนานได้!
“หินิญญาสายอัคคี น่าจะเป็ของขวัญที่เซี่ยเหยาเตรียมไว้ให้เสี่ยวเสวี่ย…”
“ทองแดงเหรอ ลองดูดีกว่า!”
วันนี้เจียงหนานไม่ได้ไปตลาดกลางคืนเหมือนปกติ แต่กลับบ้านมาดูดกลืนหินิญญาแทน!
กว่าจะดูดกลืนทั้งสองลูกเสร็จก็หนึ่งทุ่มกว่าแล้ว
ระดับการฝึกฝนยังคงอยู่ที่เหล็กนิลสิบดาว!
เจียงหนานลูบหัวของตัวเอง ดูเหมือนว่าคอขวดจะไม่ง่ายที่จะทะลุผ่านไปได้
จู่ ๆ เจียงหนานก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วหัวเราะคิกคัก
เขาหยิบกำต้นหอมิญญาออกมาจากคลังไอเทมของระบบ แล้วเริ่มจัดการอะไรบางอย่าง...
หลังจากนั้นก็ไปที่สวนข้าง ๆ!
ก่อนจะคุกเข่าลงแล้วเรียก “วั่งไฉ! มานี่!”
สุนัขไซบีเรียนตัวหนึ่งะโออกมาจากบ้านสุนัขที่มุมกำแพง แลบลิ้นห้อยยาวและเข้ามาหาอย่างสนิทสนม!
“โฮ่ง ๆ!”
เจียงหนานหยิบไส้กรอกออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยื่นให้
พลางลูบหัวของมัน!
เขาพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “ดูสิ นายมีชีวิตที่แย่ขนาดนี้เลย! ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่สามปีแล้ว ยังไม่เห็นนายมีเมียเลย!”
“ยืนยันแล้วว่าเป็หมาโสด!”
“การสืบทอดวงศ์ตระกูลเป็เื่ใหญ่นะ! ฉันทนดูไม่ได้จริง ๆ! ฉันจะช่วยนายเองเพื่อน!”
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก!”
หมาวั่งไฉกำลังกินไส้กรอกอย่างเอร็ดอร่อย หางเล็ก ๆ กระดิกไปมาอย่างรวดเร็ว
มันไม่ทันสังเกตเลยว่า ตรงกลางของไส้กรอกที่มันกำลังกินอยู่นั้น มีต้นหอมหั่นแทรกอยู่ด้วย...
ลุงหวังจากห้องข้าง ๆ เอ่ยทักทาย “เสี่ยวหนานยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? มากินข้าวด้วยกันไหม?”
เจียงหนานไอเบา ๆ สองที และรีบตอบ “เอ่อ… ไม่เป็ไรครับ ไม่เป็ไร!”
เขาวิ่งหนีไปด้วยสีหน้าหวาดระแวง กลับมายังลานบ้านพลางแอบมองดูปฏิกิริยาของหมาวั่งไฉจากกำแพง!
เขาเห็นวั่งไฉกลับไปนอนในบ้านหมาสักพัก แต่ไม่นานมันก็กระดิกหางด้วยความตื่นเต้น!
“โฮ่ง โฮ่ง! โอ้ว!”
วั่งไฉวิ่งออกจากบ้านหมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งกลุ่มควันฝุ่นไว้เื้ัในตรอกเล็ก ๆ!
มันวิ่งไปถึงลานบ้านของป้าโจว สายตาเป็ประกายจ้องมองไปที่กั่วกั่วสุนัขสีขาวโพลนที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้!
สายตาของสุนัขทั้งสองประสานกันในอากาศ…
“?”
“โฮ่ง โฮ่ง โอ้ววว!”
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง?”
โจวอวี๋ชิงที่กำลังเก็บผักในสวนมองไปที่สุนัขทั้งสองตัวในสนาม เธอนิ่งอึ้งไปเป็เวลากว่าสิบวินาที...
จากนั้นใบหน้าของเธอก็แดงไปจนถึงใบหู!
“แม่! กั่วกั่วของบ้านเรา... กั่วกั่วกับ…”
เจียงหนานกลับเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“วั่งไฉ! นายต้องพยายามนะ!”
ต้นหอมิญญานี่มันของดีจริง ๆ
11K
![[นิยายแปลจีน] Accidental Mark](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119644_39718881.webp)
