เมื่อคืนผมนอนไม่ค่อยหลับคิดว่าวันนี้จะขอหนุ่มเป็แฟน ก็เครียด เกิดมาเพิ่งเคยขอสาวเป็แฟนครั้งเดียวแต่ก็โดนปฏิเสธ ข้อหา หน้าตาน่ารักกว่าสาว ครั้งนี้เป็ครั้งที่ 2แต่เป็การขอหนุ่มเป็แฟน เออดี ชีวิตกูนี่มีสีสันฉิบหาย มองตัวเองในกระจกอืมดูเหมือนจะเป็พี่น้องกับแพนด้าได้แล้ว ขอบตาคล้ำๆทีอดนอนเล่นเกมไม่เห็นเป็อะไร อาบน้ำดีกว่าเผื่อจะจะสดชื่นขึ้น
นี่ก็10 โมงแล้ว เห็นไอ้พี่ปืนบอกว่าจะเข้ามา ก็ยังไม่เห็นมา กูเริ่มหิวแล้วลงไปหาข้าวกินก่อนดีกว่า แล้วผมก็เดินลงหอพักไป กะไปซื้อข้าวที่ร้านหน้าหอพักลงมาก็เจอรถไอ้พี่ปืนเลี้ยวเข้ามาพอดี
“มึงจะไปไหน”
มันลดกระจกลงแล้วถามผมขนาดตอนเช้าหน้าพี่มึงยังโหดได้อีกนะ
“จะมาซื้อข้าว”
“ไม่ต้อง กูซื้อมาแล้ว”
“อ่อ แล้วจะไปกินที่ไหน”
“ก็ห้องมึงไง”
ว้ายๆ กูจะพาผู้ชายเข้าห้อง คิดแล้วก็เขิน
“เออๆ ก็ได้ พี่มึงไปหาที่จอดรถก่อนดิ”
แล้วกูก็ยืนรอ เตรียมพาผูชายขึ้นห้องพี่มันจอดรถเสร็จก็เดินตามขึ้นหอพัก เดินเอาแล้วกันพี่มึง หอกูไม่มีลิฟท์จะให้กูอุ้มก็คงไม่ไหว ก็พี่มันตัวเท่ากอลิล่า เออ ั้แ่ญาติดีกันกูก็ไม่ค่อยได้แอบเรียกพี่มันว่าไอ้กอลิล่าแล้วขำหว่ะ ไม่คิดว่าจะญาติดีกับพี่มันได้เล๊ย
“ขำอะไรมึง”
“เปล๊า”
แล้วเราก็เข้าห้องผมมาผมรับถุงของกินเตรียมไปจัดใส่จาน
“ห้องมึงไม่รกอย่างที่คิดนะ”
เห็นกูเป็อะไร เห็นกูอย่างนี้ กูก็ใช้ไอ้เต้มันเก็บกวาดประจำแหละ
“ไอ้เต้มันเก็บกวาดทุกวันแหละ”
“อืม กูก็คิดอย่างนั้นแหละ”
“แล้วพี่มึงมีอะไร ถึงมาได้”
“กินข้าวก่อน กูหิวเดี๋ยวเย็นๆค่อยพาไปกินข้าวข้างนอก”
โห ป๋าสัดซื้อข้าวกล่องมายังไม่พอ ตอนเย็นยังจะพาไปข้างนอกอีกแต่พี่มันซื้อแต่ของที่กูชอบกินมาทั้งนั้นเลยนะ
เอาละวะวันนี้กูจะขอพี่มันเป็แฟนแล้วตื่นเต้นว่ะ ใจเต้นตุ๊บๆเลยวุ้ย
“เอ่อ กูมีเื่จะพูด”
ผมนั่งลงอย่างเรียบร้อยที่เก้าอี้ตัวเองส่วนพี่มันนั่งของไอ้เต้ หน้าตากูจริงจังมาก พี่มันดูจะงงๆ
“คือว่า…กู…เอ่อคือ เฮ้อจะพูดยังไงดีวะ”
แม่งกูเขิน พูดไม่ถูกเลย
“มึงจะพูดอะไรก็ว่ามา”
“เอ่อ…พี่มึงคบกับกูมั้ย”
“ห๊ะ มึงว่าอะไรนะ”
“กูบอกว่า เป็แฟนกับกูมั้ย”
“…”
พี่มันช็อกครับ ตาเหลือก อ้าปากค้างเลยถ้าไม่ติดว่าพี่มึงหล่อนะ ไม่มีสาวเอาหรอกแบบนี้
“พี่ได้ยินกูปะเนี่ย”
อึ้งนานจริงสัด
“เดี๋ยวไอ้เตี้ย ใจเย็น มึงหมายถึงกำลังขอกูเป็แฟนใช่มั้ย”
พี่มันยิ้มกว้างที่สุดที่กูเคยเห็นเลย
“เออสิ ไอ้เต้มันยิ่งว่ากูหลายใจอยู่”
“ห๊ะ อะไรนะ”
“ช่างมันเถอะ แล้วพี่ว่าไง”
“เออ…ก็ยินดี ยินดีมาก”
พี่มันยิ้ม หน้ามันแดงมากอ่ะพี่มึงเขินได้น่ารักมากอ่ะ
“เหรอ อืมๆ เป็แฟนกันแล้วนะ”
อุ๊ย พูดไปกูก็เขิน นี่กูขอผู้ชายเป็แฟนสำเร็จแล้ว
“อืม กูดีใจนะจริงๆแล้วกูควรจะเป็คนพูดมากกว่า”
พี่มันยังไม่เลิกยิ้มเลย ปากจะฉีกแล้วมั้ง
“จริงๆแล้วกูชอบมึงมานานแล้วนะ แล้วมึงอ่ะชอบกูตอนไหน”
“ห๊ะ จริงเหรอ กู… ไม่รู้เลย”
“หืม ที่มึงขอกูเป็แฟนนี่มึงไม่ได้ชอบกูเหรอ”
พี่มันหน้าบึ้งทันที เปลี่ยนโหมดไวฉิบหาย
“เอ่อ… กู”
จะพูดไงดีวะ กูแค่ชอบพี่มันหน่อยๆพอจะเป็เหตุผลให้มันได้มั้ย
“ว่ายังไง มึงไม่ได้คิดเหมือนกูเหรอ”
อย่าเร่งกู๊ กูลนแล้วเนี่ย
“ก็ชอบ…ชอบหน่อยนึง”
“อืม… ก็ยังดี แต่มึงเป็แฟนกูแล้วนะ ห้ามไปชอบคนอื่นมากกว่ากูแล้วก็ต้องชอบกูให้มากขึ้นด้วย”
ห๊ะ แบบนี้ก็ได้เหรอนี่กูต้องทำตามที่พี่มึงบอกเหรอ
“เออๆ รู้แล้ว กูทำงานก่อน”
เดี๋ยวงานไม่เสร็จตอนเย็นอดไปแดกข้าวข้างนอก
“อืม”
แล้วพี่มันก็ไถมือถือเล่นไป
ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆพี่มันก็ไม่รบกวนอะไรเลยเงี๊ยบเงียบ ซักพักผมก็ทำงานเสร็จ
นึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีตลาดหน้ามอว่าจะชวนพี่มันไป บ่ายๆคนไม่น่าจะเยอะ แล้วค่อยไปหาอะไรกินตอนเย็นต่อ
“พี่มึงไปตลาดมั้ย”
“มึงอยากไปเหรอ”
“อืม ไปเดินเที่ยวแล้วก็หาอะไรกินกัน”
“ไปสิ มึงไปเปลี่ยนกางเกงก่อนสิเดี๋ยวยุงกัด”
นี่มันเพิ่งจะบ่ายเองยุงจะมาจากไหน แต่ผมก็ทำตามี้เีเื่มาก พี่มันก็หยิบกุญแจรถแล้วเราก็เดินลงมาที่รถ เราเดินเข้าไปในตลาด คนมองพี่มันเยอะเหมือนเคยมีแฟนหล่อก็ต้องทำใจ กูนี่เหมือนหมาเดินตามเ้าของอ่ะ
“มาเดินข้างกูนี่”
แล้วพี่มันก็ลากผมมาเดินข้างๆมันหลอกจับมือกูอีก แล้วมันก็ปล่อย เราก็เดินไปเรื่อยๆ แวะหาของกินบ้างเดินดูของบ้างแต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรนอกจากของกิน แล้วพี่มันก็ขับรถไปเรื่อยๆ นั่งรถชมวิวครับก่อนจะสรุปกันว่าจะไปกินข้าวเย็นที่ร้านที่เคยไปประจำ
“พี่มึงสั่งเลย วันนี้กูเลี้ยงเอง”
“หืม ไม่เอาดิ กูเลี้ยงเองมึงอยากกินอะไรสั่งเลย”
“ไม่ได้ๆ วันนี้กูเลี้ยงเองพี่มึงเป็แฟนกู ต้องให้กูเลี้ยง”
“เหรอ ได้ๆ”
พอพูดคำว่าแฟนดูพี่มันดีใจนะยิ้มตลอดเลย กูก็เขินนะ สัด
“กูในะที่มึงขอกูเป็แฟน แต่กูดีใจมากเลยคิดว่ามึงเกลียดขี้หน้ากูซะอีก”
“กูเอ่อ…กูไม่ได้เกลียดพี่มึง ก็บอกแล้วว่าช…ชอบหน่อยๆ”
พอนึกถึงตอนที่ขอพี่มันเป็แฟนกูก็เขินเลย อ๊าก กูพูดออกไปได้ไงเนี่ย
พี่มันขมวดคิ้ว
“ไม่เอาคำว่าหน่อยๆ ได้มั้ยตกลงว่าชอบหรือไม่ชอบ”
“ช…ชอบดิ สัด”
ชอบให้ก็ย้ำ เห็นหน้ากูหนาๆ กูก็อายเป็นะ
“อืม มึงน่ารักจัง”
ตูม ใจกูะเิไปแล้ว กอบกู้ไม่ทันแล้วห่า ชมกูซึ่งๆหน้า
“อืม อย่าชมกูดิ กูเขิน”
“ฮ่าๆ”
พี่มันหัวเราะกูเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก เหมือนวันนี้โลกจะแตกกูได้เห็นอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยเห็น
หลังจากกินข้าว พี่มันก็มาส่งผมที่หอ
“ขอบคุณที่มาส่ง ขับรถดีๆนะ”
“อืม ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะครับแฟน”
พี่มันพูด พร้อมกับลูบหัวผมเบาๆ เขินสัดพี่มันพูดเพราะ อ๋อย ใจกูจะละลาย
“อืม ไปแล้ว”
กูรีบพูดรีบลงรถก่อนที่กูจะละลายไปกองกับพื้น อร๊ายยย เขิน
ดีนะไอ้เต้ยังไม่กลับมาไม่งั้นมันอาจจะเห็นกูหน้าบานเท่าจานดาวเทียมแล้วตอนนี้ ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมากัดผ้าห่มเล่นแก้เขิน ไอ้ปืนใหญ่กะไอ้น้องปิกาจูก็จ้องหน้ากูจัง เขินเว้ยอืมคิดไปคิดมากูก็เหมือนคนปัญญาอ่อนไปแล้ว อาบน้ำนอนดีกว่า
Rrrrrrrrrrr
TheGun
พรุ่งนี้ 8 โมงกูไปรับไปหาหมอนะ
MarchMeen
อืม
TheGun
ฝันดีครับแฟน
MarchMeen
….
ส่งสติ๊เกอร์รูปกอลิล่าเขิน
TheGun
น่ารัก เหมือนมึงเลย
ห่า กอลิล่าที่ไหนน่ารัก พี่มึงตาถั่วเหรอ แล้วคืนนี้กูจะนอนหลับเหรอเฮ้อ หัวใจพองโต
ตอนเช้าพี่มันก็มารับไปหาหมอหมอตรวจดูแล้ว อาการดีขึ้นมาก เอาเฝือกออกให้ รู้สึกโล่งๆถึงมันจะไม่ได้อันใหญ่เป็อุปสรรคกับผมซักเท่าไร แต่ไม่ใส่จะดีกว่า แล้วพี่มันก็มาส่งบอกว่ามีงานด่วนที่บ้าน ตอนแรกให้กูไปเองก็ได้ป่ะวะ ทีตอนนี้จะรีบกลับ
หลังจากกลับมานอนตีพุงที่หอก็ต้มมาม่าแดกไปเล่นเกมไป นอนกลิ้งไปกลิ้งมา งีบซักหน่อยดีกว่า
Rrrrrrrrrrr
“โหลๆใครวะ”
ใครโทรมาวะ กูกำลังจะหลับเลยสัด
[กูเอง]
“งั้นกูวางล่ะนะ”
[กูเต้เอง เปิดประตูหน่อย กูลืมหยิบกุญแจห้องขึ้นมา]
“มึงกลับมาเร็วจริง”
[นี่มันบ่าย 2 แล้วสัด เร็วๆดิ]
“เออๆ”
ผมลุกขึ้นงัวเงีย ไปเปิดประตูให้ไอ้เต้มัน เห็นมันหอบอะไรมาพะรุงพะรังปกติไม่เคยเห็นซื้อของมาฝากกูเลย
“มึงหอบอะไรมาเยอะแยะ”
“แฟนมึงเอามาส่ง”
“อ่อ แฟนกูเหรอ อืมๆ”
ผมพยักหน้าหงึกๆ
“หืม พี่ปืนอ่ะเหรอ”
ยังอุตส่าห์เอาของกินมาส่งกูแฟนกูน่ารักอีกแล้ว
“เออ พี่มันจะไปธุระต่อเลยไม่ขึ้นมา”
“เฮ้ย แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูกับพี่มันเป็แฟนกัน”
“ก็พี่มันพูดว่า ฝากของนี่ให้แฟนหน่อยกูก็คิดว่ามึงแหละ นี่เขาขอมึงเป็แฟนแล้วเหรอ”
“หึ ยัง”
“อ้าว แล้วที่เขาเรียกมึงแฟนอ่ะ”
“กูขอเขาเป็ก่อนไง”
“เชี่ย แน่ว่ะมึง เพื่อนกูแมนสัด”
“เออ กูก็ยังคิดเลย”
พี่มันฝากของกินมาเพียบครับ คงกลัวกูอดตาย
“งั้นมึงก็คบกับพี่เขาแล้วงั้นสิไม่ใช่ว่ามึงแค่สับสนหรอกนะ”
“เอ่อ ไม่รู้ดิ แต่กูก็เริ่มจะชอบพี่มันบ้างแล้ว”
“อืม เดี๋ยวกูจะบอกไอ้ดีนก่อน มันกับกูนี่ลุ้นกันจนเยี่ยวเหนียวแล้วเนี่ย”
“ขนาดนั้นเลย เื่ของกูเนี่ยอยากเสือกขนาดนั้นเลย”
“เออ มึงก็เพื่อนสนิทกู กูก็ดีใจไงแถมพี่มันยังเป็ลุงรหัสกูอีก กูนี่นับญาติไม่ถูกเลย”
แล้วผมก็ถีบมันไปทีนึง ตลกนะมึงอ่ะ ลาออกไปเปิดคาเฟ่เล่นตลกดีกว่ามั้ง
/////////// Part ปืน ///////////
หลังจากแข่งบอลจบก็ไม่ค่อยได้เจอไอ้เตี้ยเลยปกติผมชอบทำอะไรคนเดียวนะ ไม่เคยเหงาเลย แต่พอไม่ได้เจอหน้าไอ้เตี้ยมันก็รู้สึกเหงา อยากเจอหน้า เฮ้ออ อาการหนักแต่ที่หนักกว่านี้ก็วันที่ไอ้เดี่ยวมากินข้าวที่โรงอาหาร ผมก็รู้แหละเพราะมันไลน์มาบอกว่าจะแวะเข้ามา แต่ดันไปเห็นตอนมันกำลังจะชวนไอ้เตี้ยไปกินข้าวรู้ทั้งรู้ว่ามันแกล้งแหย่เล่นแต่ก็คิดจริงจังไอ้เดี่ยวมันพูดตอนที่เห็นผมเข้าไปพอดี เกือบจะชกหน้ามันไปแล้ว นี่ขนาดแค่ไอ้เดี่ยวมันแกล้งเล่นยังขนาดนี้ ถ้าหากใครมาจีบไอ้เตี้ยจริงๆ ผมจะควบคุมตัวเองได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย
“มึงก็จริงจังไปมั้ยวะกูแค่ชวนน้องมันเล่นๆ”
ตอนเย็นผมกลับมาที่ช็อปก็เห็นไอ้เดี่ยวนั่งคุยอยู่กับไอ้แทนนานๆทีมันจะแวะเข้ามาคุย ปกติเจอกันแต่ที่ร้านเหล้าหลังมอ
“ เออ แม่งกูก็ไม่รู้เป็อะไร”
“ความรักไงไอ้ปืนไม่เคยได้ยินเหรอความรักทำให้คนตาบอด หูหนวกรู้ว่าไอ้เดี่ยวมันเล่นยังจะคิดจริงจัง”
“แล้ว แม่ง ไอ้เตี้ยทำท่าคิดหนักมันชอบกูมั่งรึเปล่าวะ”
“เอาน่า มึงก็ต้องค่อยๆรุกไปไง”
“…”
“ไอ้ปืน ผู้ที่ไม่เคยจะต้องจีบใครก่อนต้องมาลงทุนจีบไอ้เด็กน้อยน่ารัก กูขำว่ะ”
ไอ้เดี่ยวเดี๋ยวกูยันโครม
“อืม กูรู้จักมึงมา 3 ปี กูก็ยังไม่เคยเห็นมึงไปจีบใครก่อนเลยนะ”
ไอ้แทนมึงนี่เข้ากับไอ้เดี่ยวเป็ปี่เป็ขลุ่ยเลยสัด
“มึงรู้จักมันแค่ 3 ปี กูนี่ 6 ปีแล้ว ยังไม่เคยเห็ยเลยเถอะมีแต่คนเข้าหามันก่อนทั้งนั้น”
“หุบปากไปเลยพวกมึง”
พูดอะไรไม่ออกแล้วตอนนี้หลวมตัวไปชอบไอ้เตี้ยมันแล้วก็ต้องเดินหน้าต่อ แต่บางทีดูเหมือนมันก็มีใจให้ผมเหมือนกันนะ
วันนี้ผมจะเข้าไปชวนไอ้เตี้ยมันกินข้าวเพื่อทำคะแนนเดี๋ยวใครจะคาบไปแดกซะก่อน
“เอ่อ…พี่มึงคบกับกูมั้ย”
“ห๊ะ มึงว่าอะไรนะ”
เมื่อกี๊ไอ้เตี้ยมันพูดว่าอะไรนะมันพูดเร็วจนผมฟังไม่ทัน
“กูบอกว่า เป็แฟนกับกูมั้ย”
หืม มันไม่สบายรึเปล่าผมนี่อึ้งอ้าปากค้างจนแมลงจะบินเข้ามาได้อยู่แล้ว มันป่วยหรือผมหูฝาด พอฟังมันถนัดก็รู้ว่าไอ้เตี้ยมันขอผมเป็แฟน ใครับ งงด้วย ไม่คิดว่าน้องมันจะพูดแต่ดูมันเขินๆ แสดงว่าผมไม่ได้ฝันกลางวันแน่นอน
“แล้วพี่มึงว่าไง”
“เออ…ก็ยินดี ยินดีมาก”
ผมนี่ยิ้มกว้างจนปากจะฉีกถึงหูแล้วไม่ได้ยิ้มกว้างแบบนี้มานานเท่าไรแล้วนะ ดีใจสุดๆที่ไอ้เตี้ยมันขอเป็แฟน
หลังจากนั้นเราก็ไปกินข้าวข้างนอกไอ้เตี้ยโชวความป๋าเลี้ยงข้าวผม เอ มันชักยังไงๆอยู่นะที่มันขอผมเป็แฟนนี่มันชอบผมจริงหรือมันกำลังสับสนกันแน่แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ยอมแพ้หรอก ถึงตอนนี้มันอาจจะไม่ได้ชอบผมมากแต่อีกหน่อยผมจะทำให้มันหลงผมให้ได้เลย
////////////// End ปืน /////////////
667
