บทที่18 ความจริง
การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันที่เกิดขึ้นนั้นผู้ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดย่อมเป็ิเซียนเพราะเขาคือผู้ที่เผชิญหน้ากับกุนไท่ด้วยตนเอง เขารู้สึกว่านี่เป็แค่เพียงฝันนี่มันเื่บ้าบออันใดกัน ั้แ่เกิดมายังไม่เคยพบเคยเห็นหรือได้ยินเื่ราวเช่นนี้มาก่อนจากปราณที่เขาััได้มันน่ากลัวมาก
“จะ...เ้าเป็ตัวอะไรกันแน่ เ้าคือ...กุนไท่?”
ิเซียนกล่าวด้วยความหวาดผวาใบหน้าซีดขาวร่างกายสั่นอย่างควบคุมไม่ได้การแสดงออกราวกับเซียนกระบี่หนุ่มของเขาก่อนหน้านี้ถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง
ฮาฮา ฮ่า!
กุนไท่ไม่ตอบแต่อย่างใดแต่กลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และพุ่งเข้าใส่อย่างไม่กล่าวเตือนอะไรทั้งสิ้น
ปังงงงง!
หมัดของกุนไท่ทำลายปราณคุ้มกายของิเซียนอย่างง่ายดายสภาพจิตใจของเขาในตอนนี้นั้นเรียกว่าย่ำแย่มาก!กำปั้นของกุนไท่ทะลวงเข้าใส่ใบหน้าของิเซียนอย่างหนักหน่วง
กุนไท่ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พักหายใจเลยแม้แต่น้อยเด็กหนุ่มทะยานร่างเข้าหาิเซียนที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศจากหมัดของเขา กุนไท่รั่วหมัดใส่ิเซียนอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ให้อีกฝ่ายลงถึงพื้นเลยแม้แต่ครั้งเดียวเขาใช้ความแข็งแกร่งแค่ 5 ใน 10 ส่วนเท่านั้น เพราะไม่อยากให้ิเซียนต้องตายพอผ่านไปนับสิบหมัดแล้วกุนไท่ก็หยุดการโจมตี
ร่างของิเซียนตกถึงพื้นอย่างแ่เบาเขาหมดสติั้แ่ 3 หมัดแรกแล้ว ส่วนที่เหลือนั้นทำให้เขาถึงกลับตื่นขึ้นมาใหม่และหมดสติลงไปอีกหลายต่อหลายครั้ง!
การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ทุกคนถึงกับลืมหายใจปากของพวกเขานั้นอ้าค้างออกมาอย่างน่าขัน
ผู้ตัดสินได้สติก่อนผู้ใดพลันกล่าวออกมาอย่างตกตะลึงไม่หายว่า
“ผะ....ผู้ชนะ กุนไท่!”
เ หล่าผู้าุโและบิดาของิเซียนต่างรีบเข้าไปหาพลางดูอาการาเ็ของเขาอย่างละเอียดเมื่อไม่เห็นสิ่งใดเป็อันตรายเขาถอดถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะส่งสายตามาที่กุนไท่อย่างขอบคุณที่เขาพลั้งมือกับิเซียน
ที่ด้านหลังของกุนไท่นั้นปรากฏเงาขึ้นอย่างฉับพลันพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ทุกคนในที่นี่ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเงาผู้นั้นแตะไหล่ของกุนไท่ก่อนจะพาร่างของกุนไท่หายไป เงาของคนผู้นั้นคือกุนจวิน!
ห่างจากลานประลองไม่ไกลนัก มีตำหนักที่ใช้สำหรับพักผ่อนหย่อนใจที่เงียบสงบอยู่แห่งหนึ่งกุนจวินพากุนไท่มาที่แห่งนี้ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด และปลดปล่อยแรงกดดันในขอบเขตและระดับที่สูงอย่างยิ่งออกมากุนไท่รู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดเื่เช่นนี้ขึ้น เขาจึงไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใดแต่กลับแสดงรอยยิ้มที่น่าขนลุกออกมาแทน
“เ้าเป็ใครกันแน่! เ้าไม่ใช่ไท่เอ่อร์แล้วเ้ามาจากที่ใดมาอยู่ในร่างบุตรชายข้าได้อย่างไร!”
กุนจวินกล่าวขึ้นอย่างเ็าพลางจับจ้องไปที่ท่าทางของเด็กหนุ่มตรงหน้าของเขาอย่างจับพิรุธให้ได้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายโกหกเขาโดยที่เขาไม่รู้ตัว
“ท่านพ่อ! ท่านกล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูกเพราะข้าเองก็เป็...บุตรชายของท่านเหมือนกัน!”
กุนไท่ตอบกลับไปด้วยท่าทางปลอดโปร่งสบายโดยที่ไม่มีท่าทีโดนกดดันเลยแม้แต่น้อย
“หมายความว่าเช่นไร พูดความจริงมา!!!”
กุนจวินตะคอกออกมาด้วยความโกธรที่อีกฝ่ายใช้คำพูดที่ทำให้เขายิ่งงุนงงและสับสนขึ้นไปอีกแม้ลักษณะนิสัย รวมถึงิญญาที่อยู่ในร่างกุนไท่นั้นให้ความรู้สึกที่อันตรายแต่กลับไม่ได้อันตรายต่อตัวเขา เพราะมันเป็ธรรมชาติของลมปราณและกลิ่นอายพิเศษที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมาเท่านั้นแล้วที่สำคัญมันยังให้ความรู้สึกมีความผูกพันธุ์แบบแปลกๆกับเขา สายสัมพันธ์นี้มันคล้ายกับบิดาและบุตร!
“ข้าจะเล่าให้ท่านฟัง! ข้าจะเริ่มเล่าั้แ่ต้น...
กุนไท่กล่าวมาถึงตรงนี้ก็ทอดถอนหายใจออกมาคราหนึ่งก่อนที่แววตาที่ฉายความดุดันและบ้าคลั่งจะเปลี่ยนเป็เศร้าโศกพลางกล่าวต่อออกมา
“...ที่ข้ากล่าวว่าข้าเป็บุตรของท่านนั้นเป็เื่จริง! แท้จริงแล้วท่านมีบุตรชายสองคน ข้าเป็พี่ชายฝาแฝดของกุนไท่ ในตอนที่ท่านแม่ตั้งครรภ์พวกเราแล้วกำลังจะคลอดท่านจำปรากฏการณ์พิเศษที่พวกเราเกิดได้หรือไม่?ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์! ดวงอาทิตย์คือข้าที่กำเนิดขึ้นส่วนดวงจันทร์คือกุนไท่ ยามที่พวกเรากำลังจะถือกำเนิดขึ้นนั้นเป็สาเหตุที่ทำให้ท่านแม่ต้องตายเนื่องจากการที่พวกเรามีพลังมากจนเกินไปโดยเฉพาะข้า! ที่มีพลังที่น่ากลัวกว่ากุนไท่มากนักเป็เหตุให้ข้าต้องยอมสลายร่างกายเพื่อให้ตนเองตายไป แต่ดวงจิตและิญญายังคงอยู่! ข้าเลยตัดสินใจผสานเข้ากับกายหยาบของกุนไท่เพื่อที่จะได้ไม่ตายไป แล้วยังสามารถปกป้องน้องของข้าได้อีกด้วยข้ามันตัวหายนะ! ข้าทำให้ท่านแม่ตายข้าไม่อยากเกิดมามีพลังนี้เลย ข้าอยากเป็มนุษย์ธรรมดา!”
กุนจวินที่กำลังฟังอย่างตั้งใจและจับพิรุธอยู่นั้น เมื่อฟังไปเรื่อยๆร่างกายก็ยิ่งสั่นสะท้านน้ำตาแห่งความโศกเศร้าเสียใจหลั่งไหลออกมาจากดวงตาที่เผยความเ็ปออกมา กุนจวินนั้นแปลกใจบ้างว่าทำไมตอนที่อีกฝ่ายพึ่งเกิดจะสามารถมีความคิดได้เป็เพราะว่าหากผู้ที่แข็งแกร่งอย่างมากในชาติก่อนหน้าแล้วเมื่อถือกำเนิดใหม่จะมีดวงิญญาที่แข็งแกร่งจนเป็เหตุให้มีปัญญาั้แ่ถือกำเนิดขึ้นมา! และเมื่ออีกฝ่ายเติบโตขึ้นจะมีโอกาสจดจำอดีตชาติได้
เมื่อจดจำได้จะทำให้การบ่มเพาะเพิ่มมากขึ้นจนชาติก่อนเทียบไม่ติดเพราะอีกฝ่ายรู้เคล็ดลับจากชาติก่อนแล้ว!
“ข้า...ข้าผิดไปแล้ว!โปรดยกโทษให้บิดาผู้โง่เง่าผู้นี้ด้วย!”
กุนจวินเข้าไปกอดกุนไท่ด้วยความรักและสำนึกผิดเขาไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะมีเื่แบบนี้เกิดโดยที่เขาไม่รู้ตัวเขาด่าทอตนเองในใจอย่างไม่หยุดหย่อน
กุนไท่ก็กอดรับบิดาตอบเช่นเดียวกันน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตานั้นแสดงออกถึงความสุขที่ได้กอดบิดา และรับรู้ได้ถึงความรักครั้งแรกที่จากผู้เป็พ่อ! ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า
“ท่านพ่อท่านไม่ผิดหรอก เป็ข้าเองที่ไม่ได้บอกความจริงกับท่าน! มีเพียงกุนไท่ที่รู้ว่าข้าเป็พี่ชายของมันแต่ท่านไม่ต้องกังวล เพราะข้ายังไม่ได้บอกเื่ท่านแม่กับมันข้าไม่อยากให้มันเป็ปมในใจแล้วเกิดปัญหาในการบ่มเพาะของมันได้ข้าหวังเพื่อแค่ว่าได้ปกป้องมันและปกป้องท่านก็เพียงพอแล้วยิ่งกุนไท่แข็งแกร่งข้าก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น!ท่านไม่ต้องเป็ห่วงเื่กุนไท่ข้าจะดูแลมันเอง! ท่านก็ดูแลมันอยู่ห่างๆก็พอแล้ว”
“ข้าเข้าใจแล้วการกระทำของเ้าที่ผ่านมานั้นข้ารู้สึกภูมิใจมากที่มีเ้าเป็บุตร! เ้ายอมเสียสละกายหยาบเพื่อช่วยน้องชายของเ้าเองชีวิตของข้ากุนจวินผู้นี้คงตายตาหลับแล้วที่มีบุตรที่ดีเช่นเ้าที่รักครอบครัวของตนเองแม้กระทั้งยอมตายแทนกันได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้ข้ารับรู้แล้วว่าเ้าเป็บุตรของข้าอีกคนหนึ่ง ข้ารักเ้าเฉ่กเช่นเดียวกับที่ข้ารักไท่เอ่อร์แล้ว”
กุนจวินตอบกลับไปด้วยความรักและเอ็นดูด้วยน้ำตาแห่งความสุข
“ขอบคุณท่านพ่อ ข้ารักท่านเช่นกัน!”
หลังจากกล่าวจบร่างกายของกุนไท่ก็กลับมาเป็ดั่งเดิมมันเป็สัญญาณที่บ่งบอกว่าพี่ชายของกุนไท่ได้กลับไปแล้ว!
2K
![[นิยายแปลจีน] 我的印钞机女友 คุณทนายของผมคือเครื่องปั๊มเงินครับ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686037969_43653211.webp)
