Chapter 2
วันไนท์แสตนด์
โรงแรมหรู
อคิณเดินเมาโซซัดโซเซมาพร้อมกับคีย์การ์ดในมือ
เมื่อเข้ามาในห้องได้ก็พบกับหญิงสาวร่างสวยนอนหมดสติอยู่บนที่นอนหนานุ่มของโรงแรม
ไม่รอช้า...เขาจัดการทำเื่อย่างว่ากับเธอให้สมกับเงินที่จะต้องเสียทำเหมือนกับที่เคยทำ...
เื่ผู้หญิงอคิณไม่เคยขาดอยู่แล้วั้แ่เลิกลาไปกับชวนฝันแฟนเก่าที่เขาแสนจะรัก
เขาทำไปก็รู้สึกแปลกๆไปทำไมมันรัดแน่นและเข้ายากขนาดนี้
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง
อคิณได้แต่คิดในใจแล้วทำต่อไปจนเสร็จสมอารมณ์หมาย
"อื้ออ"
เสียงบิดี้เีของสาวสวยอย่างไอวาดังขึ้นทำให้คนข้างกายเริ่มขยับตัว
เดี๋ยวนะ! คนข้างกาย!? เธอมาพักที่โรงแรมนี้คนเดียวแล้วใครกันที่อยู่ข้างๆเธอ
ไอวารู้สึกเนื้อตัวโล่งแบบแปลกๆเธอหันไปดูคนที่นอนอยู่ข้างๆก็พบว่าเป็ผู้ชายหน้าหล่อตี๋คนนึงนอนหลับตาพริ้มอยู่แล้วกอดเธอเอาไว้
"กรี๊ดดดดดดด!ไอ้โรคจิต! แกเป็ใครเนี่ย!?"
เสียงไอวาโวยวายลั่นพร้อมกับทุบตีเนื้อตัวของอคิณเขาได้ยินแบบนั้นก็ขยับตัวแล้วยกมือขึ้นมาอุดหู
"โอย อะไรวะโวยวายทำไมเนี่ย รำคาญ!"
อคิณแม้จะรำคาญแต่ก็ลุกไม่ขึ้นเพราะเมื่อคืนเมาหนักมากแถมยังจัดสาวสวยคนนี้ซะจนช้ำไปทั่วทั้งตัว
"กรี๊ดดดด!แล้วแบบนี้ฉันจะไปทำงานได้ยังไงเนี่ย!"
ไอวาโวยวายลั่นแล้วหยิบหมอนขึ้นมาทุบตีคนตัวใหญ่ที่นอนอยู่ข้างกายวันนี้เธอต้องไปออกรายการร้องเพลงซะด้วยสิ ขืนไปสภาพนี้ได้เป็ข่าวแน่เนื้อตัวมีแต่รอยจ้ำแดง
"โอ๊ย!โวยวายอะไรนักหนาวะน้อง เงินพี่ก็จ่าย!"
เมื่อได้ยินเสียงโวยวายบวกกับโดนทุบตีขนาดนั้นก็ทำให้อคิณต้องฝืนใจตื่นขึ้นแม้จะง่วงขนาดไหนก็ตามแต่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าสาวที่อยู่ข้างกายและเอาหมอนทุบตีเขานั้นหน้าคุ้นๆเหมือนกับนักร้องที่มาร้องในห้างเมื่อวาน
"เอ๊ะเธอนี่..หน้าคุ้นๆ บอกไม่ถูก หน้าเหมือน เอ่อ ชื่ออะไรนะ ไอยราอาร์ดับบลิวอะไรสักอย่าง"
อคิณทำหน้าครุ่นคิดแต่ยิ่งได้ยินแบบนั้นไอวาก็ยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
"ไอยราบ้านแกสิ!ฉันชื่อไอวาย่ะ!"
"อ้าวเฮ้ยพูดแบบนี้ก็สวยสิครับน้อง เล่นถึงโคตรถึงบ้านกันแบบนี้"
อคิณโมโหกระชากข้อมือเรียวเล็กจนร่างเธอเข้ามาชิดใกล้
"นี่แกเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง!?"
ไอวามองเรือนร่างตัวเองที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มสีขาวผืนหนาของโรงแรมก็ถึงกับต้องกัดเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น
"เข้ามาได้ยังไงงั้นเหรอแหกตาดูสิครับน้อง นี่มันห้องพี่ เจ็ดหนึ่งสี่"
อคิณมั่นใจมากว่าเขาไม่ได้เข้าห้องผิดไอวาตาเบิกโพลงโตเมื่อได้ยินแบบนั้น
"จะเจ็ดหนึ่งสามสิ จะเจ็ดหนึ่งสี่ได้ยังไง"
ดวงตากลมโตทำตาปริบๆ
"ไม่เชื่อก็เชิญออกไปดูเลขที่หน้าห้องอ้อ อย่าลืมแต่งเนื้อแต่งตัวให้ดีล่ะ เดี๋ยวคนข้างนอกเห็นเข้าแล้วจะเื่ใหญ่กำลังดังเลยนี่"
อคิณยิ้มกวนๆเขามั่นใจว่าเื่นี้เขาไม่ใช่คนผิด
"หันไปทางนั้นสิฉันจะลุกไปหยิบผ้าคลุมตัว!"
ไอวาออกคำสั่งให้เขาหันไปอีกทางเพื่อที่จะได้ไม่เห็นร่างเปลือยเปล่าของเธอตอนที่ลุกออกจากผ้าห่มหนานุ่ม
"ไม่หันอะทำไมต้องหัน เมื่อคืนก็เห็นไปถึงไส้ถึงพุง ดูจนเบื่อละ"
อคิณยังไม่วายพูดกวนบาทายียวนกวนประสาทไอวาเธออยากจะกรี๊ดดังๆ แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้
"เอาเป็ว่าช่วยหันไปด้านนั้นทีฉันจะลุกขึ้นไปหยิบผ้าคลุมตัว"
"หึ"
อคิณยอมหันไปอีกด้านเมื่อเธอขอร้องออกมาแบบนั้น
ไอวารีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าคลุมตัวมาคลุมเอาไว้แล้วเดินออกไปดูเลขหน้าห้อง
"เจ็ดหนึ่งสี่อ๊า! นี่ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ยยัยไอวา ฮืออเมาไม่มีสติจนเข้าผิดห้องเลยเหรอเนี่ย!"
ไอวาตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติเธอรีบกลับเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูแล้วก้มหยิบเสื้อผ้าตัวเองพร้อมกับกระเป๋าและคีย์การ์ดห้องเจ็ดหนึ่งสามขึ้นมาถือเอาไว้ในมือ
"เื่ทั้งหมดในวันนี้ขอให้คุณลืมมันไปซะนะคะ!อย่ารื้อฟื้นขึ้นมาอีก! อ้อแล้วถ้าเกิดเื่คืนนี้คุณไปหลุดปากเล่าให้ใครฟังแล้วล่ะก็เตรียมตัวตายได้เลย!"
ไอวาขู่อคิณเธอไม่้าให้เขาเอาเื่นี้ไปบอกเล่าเก้าสิบสนุกปากในวงเหล้า ชีวิตของเธอกำลังดีและอยู่ใน่ขาขึ้น
"เดี๋ยวๆสรุปคือคุณเข้าห้องผิดใช่มั้ย"
"..."
ไอวาไม่ตอบอะไร
"แล้วแบบนี้คือยังไง...ผมต้องจ่ายเงินคุณปะ?"
อคิณยังคงสับสนฤทธิ์แอลกอฮอลล์ยังคงอยู่
"ไอ้บ้า! ทุเรศ!พอกันที! คิดซะว่าเื่คืนนี้เป็แค่วันไนท์แสตนด์ ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นเอาเป็ว่าทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย!"
ไอวาพูดทิ้งท้ายแล้วรีบออกจากห้องนั้นไป
อคิณยืนมองเรือนร่างเล็กที่ค่อยๆเดินออกไปไม่รู้ทำไมในใจตอนนี้มันถึงสับสน...ก็แค่ความสัมพันธ์ข้ามคืนแท้ๆ
64
