เรื่องวุ่นๆ กับหนุ่มข้างบ้าน

        13(5)

        พราวขวัญเดินไปเอาสปายขวดใหม่มาเธอกลับมานั่งที่เก้าอี้ผ้าใบตรงข้ามตะวันฉาย เธอหมุนฝาขวดเพื่อจะเปิดขวด แต่พยายามหมุนเท่าไรก็ไม่ขยับ

        ตะวันฉายมองพราวขวัญที่กำลังพยายามเปิดขวดแต่เปิดไม่ได้มุมปากของเขายกขึ้นมาเล็กน้อย เขาคิดในใจว่า ทีนี้พราวขวัญคงจะได้รู้แล้วว่าใครที่จะเป็นที่พึ่งคอยช่วยเหลือเธอ

        เขามองพราวขวัญอย่างรอคอยเขารอคอยให้เธอยอมรับว่าเธอเปิดขวดเองไม่ได้และส่งมาให้เขาช่วยเปิด แววตาของเขาฉายแววกระหยิ่มในใจ

        แต่ไม่นานนักมุมปากที่ยกยิ้มของเขาก็ต้องแข็งค้าง เพราะตกใจกับภาพตรงหน้า

        พราวขวัญกำลังเอาปากกัดฝาขวดไว้แน่น มือก็ออกแรงหมุนขวด และในที่สุดเธอก็สามารถก็เปิดฝาขวดเองได้“เรียบร้อย”

        ตะวันฉายมองภาพตรงหน้าอย่างจนด้วยคำพูดเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้สึกปวดหนึบที่ใจนิดๆ นี่พราวขวัญยอมใช้ปากเปิดฝาขวดแทนที่จะขอให้เขาช่วยเปิดขวดให้งั้นเหรอเธอลืมไปรึไงว่าเมื่อกี้เขาก็เป็นคนเปิดให้เธอ เขาใช้มือเปิดได้อย่างสบายๆ

        “น้องขวัญใช้ปากกัดแบบนั้นมันอันตรายนะคะ”เขาอดที่จะบ่นเธอไม่ได้

        “ไม่เป็นไรหรอกค่ะขวัญทำบ่อย” พราวขวัญยังคงไม่สลด

        “ฝาแบบนี้มันคมจะบาดปากเอาได้ แล้วใช้ฟันกัดแบบนี้ ฟันก็อาจจะบิ่นได้”แม้ว่าเธอจะไม่ฟังแต่เขาก็ยังคงบ่นต่อ รู้สึกหงุดหงิดในใจบ่นเธอบ้างอย่างน้อยก็ได้ระบายออก

        พราวขวัญยกสองมือจับปากตัวเองจะว่าไป เธอก็รู้สึกว่าใช้ฟันทำแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะนัก

        “จริงด้วยค่ะเหมือนฟันจะหลุดออกมาเลยเมื่อกี้”

        “นั่นไงเห็นไหม” เขาได้ทีรีบพูดสำทับ

        พราวขวัญมองหน้าเขาเห็นว่าเขาเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว เลยตามน้ำไป “จริงด้วยค่ะวันหลังคงไม่ทำอีกแล้ว”

        “คงไม่ทำเหรอคะ” เขาถามย้ำ คง นี่หมายความว่าอาจจะทำอีกสินะ

        “ก็ถ้ามันฉุกเฉินก็ต้องใช้บ้างแหละค่ะ”

        “พี่ก็นั่งอยู่ส่งมาให้พี่เปิดก็ได้นี่”

        “อืมจริงด้วยสิ แต่ขวัญกลัวจะรบกวนนี่นา”

        “พี่ยินดีค่ะ”เขาพูดหนักแน่น “คราวหน้าอย่าใช้ปากเปิดขวดอีกนะคะ” พราวขวัญที่ดูเหมือนเรียบร้อยน่ารักทำไมถึงได้ดื้อแบบนี้นะ

        “แฮะๆ อ๊ะนั่นไง  ดาวตก”พราวขวัญชี้มือไปที่ท้องฟ้าอย่างตื่นเต้น

        ตะวันฉายมองตามที่เธอชี้แต่เขาไม่ทันได้เห็นดาวตกอีกแล้ว

        “พี่ฉายไม่ทันเห็นอีกแล้วใช่ไหมคะเรามาตั้งใจดูดาวตกกันเถอะค่ะ” แน่ล่ะ เขาจะเห็นได้ยังไงล่ะ ก็เมื่อกี้มันไม่มีดาวตกซะหน่อยเธอหลอกเขาเพื่อให้เขาเลิกบ่นเธอเท่านั้นเอง

        “อืม”ตะวันฉายส่งเสียง อืม เบาๆ แล้วก็ยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกหนึ่งอึก

        พราวขวัญยกเก้าอี้ไปนั่งข้างๆเขาอย่างเอาใจ ทั้งสองคนนั่งเอนตัวแนบกับเก้าอี้ สายตามองไปบนท้องฟ้า พราวขวัญกำลังคิดว่าจะชวนเขาคุยอะไรดีถึงจะโยงไปเรื่องรัตติกรได้  คิดไปคิดมาหัวก็ตันคิดไม่ออก แล้วเธอก็ยกสปายขึ้นดื่มอีก

        อยู่ๆเธอก็รู้สึกว่านั่งอยู่เฉยๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ความจริงเวลาคนเราเศร้าอาจจะแค่อยากมีคนนั่งอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆแค่นั้น ไม่ได้หวังว่าจะต้องมีใครมาทำอะไรให้ ตะวันฉายอาจจะเป็นคนแบบนั้นก็ได้  

        “น้องขวัญ” อยู่ๆตะวันฉายก็เรียกเธอขึ้นมาหลังจากที่มองท้องฟ้านิ่งๆ อยู่นาน

        “คะ?”

        “ทำไมฝนดาวตกมันถึงตกวันเดิมทุกปีเลยล่ะอย่างอันนี้น้องขวัญบอกว่ามันตกทุกวันที่ 14 ธันวามันรู้ได้ยังไงว่าถึงวันที่ 14 ธันวาแล้ว ได้เวลาที่มันจะต้องตก”

        พราวขวัญได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ“มันไม่ได้เป็นแบบนั้นค่ะพี่ฉาย ฝนดาวตกมันเกิดจากสะเก็ดของกลุ่มดาวปกติมันก็มีสะเก็ดอยู่ตลอดเวลานั่นแหละค่ะ เพียงแต่ว่าเราชาวโลกเนี่ยจะไม่เห็นเพราะโลกไม่ได้โคจรไปใกล้พอที่จะเห็น”

        คราวนี้ตะวันฉายหันมามองหน้าเธอ“หืม? เกี่ยวกับการโคจรของโลกด้วย”

        “โลกเราหมุนรอบดวงอาทิตย์ ในหนึ่งปีโลกจะหมุนเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆตามวงโคจรของมัน  แล้วก็จะมีช่วงที่โคจรเข้าใกล้ดาวดวงนั้นดวงนี้และบางทีโลกก็โคจรเข้าใกล้กลุ่มดาว ถ้ากลุ่มดาวที่โลกโคจรผ่านมีสะเก็ดดาวพวกเราชาวโลกก็จะเห็นฝนดาวตก” พราวขวัญพูดอธิบายอย่างผู้ชำนาญในการดูดาวตก

        “จริงๆฝนดาวตกเจมินิดส์นี่ คนบนโลกสามารถเห็นได้ในช่วงเดือนธันวาประมาณสองอาทิตย์เลยนะคะเพียงแต่ว่าในวันที่ 14 โลกจะเคลื่อนตัวเข้าใกล้จุดกำเนิดของสะเก็ดดาวมากที่สุดทำให้เราสามารถเห็นฝนดาวตกได้ชัดที่สุดและเยอะที่สุดมันไม่ได้เจาะจงตกเฉพาะคืนวันที่ 14 ธันวาค่ะ” ในที่สุดเธอก็อธิบายจบ

        “อ้อ พี่ก็นึกว่ามันตกเฉพาะวันมาตลอดแล้วพี่ก็ไม่เข้าใจเลยว่ามันเลือกมาตกถูกวันได้ยังไง วันนี้กระจ่างเลยค่ะ”เขาพูดจบก็หันมามองหน้าเธอ

        พราวขวัญหันไปยิ้มให้เขามีบางเรื่องที่ตะวันฉายก็ไม่รู้สินะ ถ้าเป็นรัตติกรล่ะจะรู้ไหมนะ เอาเถอะเลิกคิดถึงรัตติกรดีกว่า บางทีตะวันฉายอาจจะแค่ต้องการเวลาในการเยียวยาหัวใจตัวเอง

        เธอมองท้องฟ้าแล้วยกสปายขึ้นดื่มอีก รู้สึกว่าขวดในมือเริ่มเบาลงอีกแล้วเธอยกขวดขึ้นดูก็เห็นว่าสปายในขวดใกล้จะหมดอีกแล้ว

        “กินไปเยอะอย่างนี้เลยเหรอ”พราวขวัญหลุดปากพูดขึ้นมา

        ตะวันฉายหันมามองเธอ“แค่สองขวดเองค่ะ อีกขวดไหม”

        “ไม่ไหวแล้วค่ะเดี๋ยวก็ไม่ได้ดูดาวกันพอดี” พราวขวัญรู้ลิมิตของตัวเองดี เลยบอกปัดไม่กินต่อ

        ตะวันฉายไม่ได้คะยั้นคะยอให้เธอกินอีกเขาเงยหน้ามองฟ้ากวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาดาวตก การรอดูฝนดาวตกครั้งแรกของเขาคงไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เห็นดาวตกสักดวงเลยหรอกนะ

        “นั่นไงๆ”พราวขวัญส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น พร้อมชี้มือให้เขาดู

        ตะวันฉายมองตามไปเขาเห็นดาวตกสองดวงในเวลาไล่เลี่ยกัน เขายิ้มออกมา

        “อืมคืนนี้ได้เห็นดาวตกสักที”เขาพบว่าการได้เห็นดาวตกก็ทำให้เขารู้สึกดีใจได้แบบนี้ด้วย

        “ก็ขวัญบอกแล้วว่าต้องตั้งใจดูเนี่ย นอนเอนแล้วก็มองท้องฟ้าแบบนี้ ไม่เมื่อยคอดี”

        “ค่ะผู้ชำนาญการ” ตะวันฉายพูดสัพยอกเธอ

        พราวขวัญหัวเราะออกมาเบาๆในเมื่อเขาร่าเริงขึ้นมาแล้ว เธอก็ไม่คิดจะถามเรื่องรัตติกรอีก

        สองคนนั่งเงียบๆมองท้องฟ้าด้วยกัน พอตกดึกอากาศเริ่มเย็นขึ้น ตะวันฉายรู้สึกหนาว

        ”อากาศเริ่มหนาวแล้วนะคะเนี่ย”เขาพูดขึ้นมา จะชวนพราวขวัญคุย แต่ว่าเธอไม่ตอบเขา

        เขาหันหน้าไปเพื่อจะเรียกเธอซ้ำ  แต่กลับพบว่าเธอหลับไปแล้ว

        พราวขวัญนอนหลับตาพริ้มมุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ น่าเอ็นดู ตะวันฉายคิดว่าพราวขวัญเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ที่น่ารักเขานั่งมองเธอ

        ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยได้มองหน้าเธอชัดๆ เท่าไรนัก มองเพียงแค่ผ่านๆ เท่านั้นเพราะทุกครั้งที่เขาจ้องมองเธอเขาจะรู้สึกตื่นเต้น เขากลัวว่าเขาจะหลุดเสียฟอร์มต่อหน้าเธอแต่คราวนี้เธอหลับและไม่ได้อยู่ในสภาพที่เขาต้องหลบเลี่ยงเหมือนเมื่อคราวก่อน

        เขานั่งลงมองเธอมองไล่ตั้งแต่ไรผม หน้าผาก คิ้ว จมูก และปากพราวขวัญเป็นผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ยิ่งมองก็ยิ่งเพลินตา  เขามองเธอและอมยิ้ม สายลมเย็นๆ พัดผ่านมาวูบหนึ่งเขาถึงจำได้ว่าอากาศเย็นแล้วและเขากำลังจะไปหยิบผ้าห่ม

        เขาเดินไปหยิบผ้าห่มที่พราวขวัญเตรียมไว้มาบรรจงห่มให้เธอ แต่กลัวว่าเธอจะร้อนเกินไป จึงเอาแขนของเธอออกมานอกผ้าห่มข้างหนึ่งเขาสัมผัสโดนมือของเธอและพบว่ามันเย็นมาก  เขาใช้สองมือกุมมือของเธอไว้เพื่อช่วยให้มือของเธออุ่นขึ้นสายตาของเขายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของเธอ

        เขารู้สึกแปลกๆรู้สึกว่าใจของเขาเริ่มเต้นแรงกว่าปกติ เขารีบวางมือของเธอลงแล้วเอามันไปซุกไว้ในผ้าห่มเหมือนเดิม ทว่าใจของเขากลับยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม

        เขานั่งอยู่ที่เดิมเงยหน้ามองฟ้า สงบจิตใจ เขาคิดว่าวันนี้เขาอาจจะกินเบียร์เยอะไปหน่อยถึงได้มีอาการแบบนี้

        พราวขวัญหลับไปแล้วเขาควรจะอุ้มเธอลงไปไหม แต่ถ้าเขาอุ้มเธออีก จะกลายเป็นว่าอะไรนิดอะไรหน่อยก็หาเรื่องอุ้มเธอหรือเปล่าเธออาจจะคิดว่าเขาฉวยโอกาส  

        หรือจะปล่อยเธอนอนตรงนี้ดีเพราะเท่าที่ดูก็ไม่มียุ่ง แต่ว่าให้เธอนอนตากน้ำค้างแบบนี้มันจะดีเหรอ ถ้าเป็นเจ้าภพมันจะทำยังไงนะ

        “อื้อ”พราวขวัญส่งเสียงครางออกมา

        ตะวันฉายสะดุ้งหันไปมองแต่เห็นเพียงแค่เปลือกตาที่ปิดสนิทของเธอ เขาเริ่มคิดในใจว่า เธอคงไม่ได้แกล้งหลับหรอกใช่ไหม

         จะบ้าเหรอ เธอจะแกล้งหลับทำไมกันล่ะเขาเอานิ้วชี้จิ้มที่แก้มของเธอเบาๆ เห็นว่าเธอยังคงนอนนิ่ง อืม คงจะหลับจริงๆนั่นแหละ

         เขาจิ้มที่แก้มของเธอเบาๆ  อีกครั้ง แล้วเขาก็พบว่าเวลาที่นิ้วชี้ของเขาสัมผัสที่แก้มของเธอเขารู้สึกดีมาก ดังนั้นเขาจึงเอานิ้วจิ้มแก้มของเธออีกที เมื่อเห็นว่าเธอยังนอนนิ่งเขาก็ได้ใจ  นึกสนุกว่าจิ้มอยู่ข้างเดียวเดี๋ยวอีกข้างมันคงน้อยใจเขาจึงเปลี่ยนมาจิ้มแก้มอีกข้างของเธอเล่นบ้าง ข้างนั้นจิ้มไปสามครั้ง  ข้างนี้ก็ต้องจิ้มสามครั้งเหมือนกัน เขายิ้มกว้างอย่างกับเด็กซุกซนที่แอบเล่นอะไรลับหลังผู้ใหญ่

        เขาเลิกจิ้มแก้มพราวขวัญแล้วเปลี่ยนมาเป็นนั่งมองหน้าเธอแทน เขามองเธออย่างพินิจแล้วก็คิดว่าพราวขวัญกับพันภพหน้าคล้ายกันคิ้วของพราวขวัญจะบางกว่า แล้วเขาเริ่มคันไม้คันมืออยากจะสัมผัสคิ้วของเธอขึ้นมา

        ก็แค่จับคิ้วน่าไม่ได้ทำอะไรเกินเลยซะหน่อย

        คิดแล้วก็ใช้นิ้วกลางค่อยๆแตะที่หัวคิ้วของพราวขวัญแล้วไล่ไปตามหางคิ้ว ทำข้างหนึ่งเสร็จ แล้วก็ไปทำอีกข้างหนึ่งราวกับกำลังวาดรูปอยู่ จากนั้นเขาก็อดใจไม่ไหวที่จะเอานิ้วจิ้มปลายจมูกของเธอเบาๆ ปากของเธอยังคงอมยิ้มน้อยๆตะวันฉายเลยคิดไปว่าการที่เขาสัมผัสเธอแบบนี้ทำให้เธอชอบใจ เขาจึงเริ่มใช้หลังมือไล้ไปตามแก้มของเธอเขารู้สึกว่าแก้มของพราวขวัญนุ่มนิ่มจริงๆ เขาใช้หลังถือถูแก้มของเธอไปมาเบาๆอย่าเพลิดเพลิน

        สายลมเบาๆพัดมาอีกครั้ง อาจจะเพราะว่าเขาอยู่ใกล้กับเธอมากเกินไปทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆออกมาจากกายเธอ ใจของเขาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเขาชักมือที่กำลังเล่นแก้มของเธออยู่กลับมา กระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสติตัวเอง

        นี่เขากำลังทำอะไรอยู่นะเขานั่งลงเอาตัวเอนแนบเก้าอี้ มองท้องฟ้า สายลมเบาๆ พัดผ่านมาอีกรอบ กลิ่นหอมจางๆลอยเข้าจมูกของเขา ใจของเขาที่เริ่มสงบลงแล้วเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอีก

        เขาเหลือบมองไปทางพราวขวัญทำไมเขาต้องใจเต้นขนาดนี้เวลาอยู่กับเธอด้วยนะ หรือว่าเขาจะชอบพราวขวัญจริงๆอย่างที่รัตติกรเคยบอก

        ความสงสัยทำให้เขาอยู่ไม่สุขเขาจะสุขอยู่ได้ยังไงในเมื่อใจของเขาเต้นแรงขนาดนี้ เขายืดตัวขึ้นจากเก้าอี้ มองเธอนิ่งๆเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง และจากนั้นเขาก็โน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของพราวขวัญ

        ทันทีที่ริมฝีปากของเขาแตะที่หน้าผากของเธอใจของเขาก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา เขาลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ ยกมือขวาขึ้นทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองเขาชำเลืองมองมาทางพราวขวัญที่กำลังหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาเดินออกไปสูดอากาศเพื่อสงบสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของตัวเอง

        เมื่อกี้เขาอยากพิสูจน์ว่าตัวเองชอบพราวขวัญจริงหรือเปล่าถึงได้ลองจุมพิตที่หน้าผากของเธอดู ปรากฏว่าใจเขาเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา ขนทั่วตัวลุกชันแล้วเขายังรู้สึกแปลกๆ ตรงที่ตรงนั้นของตัวเองด้วย นี่มันคืออารมณ์ทางเพศของผู้ชายไม่ใช่เหรอ หรือว่าเขาจะชอบพราวขวัญแล้วจริงๆ