ก้อนหินเลขที่ 13 / The ston number13

ตอนที่4 : Nice to meet you

1 เดือนต่อมา

ณ  โรงเรียนอุดมศึกษาวิทยากรณ์  มีเด็กนักเรียนมากมายที่มุ่งดูรายชื่อนักเรียนสอบติด ม.1 และ ม.4  หนึ่งในนั้นก็มีก้อนหินที่ยืนดูรายชื่อผู้ที่สอบติด ม.4  เขาเห็นรายชื่อตัวเองที่สอบติดก็เดินออกมาจากจุดนั้นเขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ที่อยู่ตรงทางเดินที่เรียงกันเป็๞ทางยาวตามถนน ก้อนหินนั่งอยู่สักพักก้อนหินหยิบสมุดไดอารี่ที่ปู่ของเขาซื้อให้ก่อนจะมาอยู่ที่นี้  เขาหยิบสมุดไดอารี่ออกมาจากกระเป๋าผ้าสีน้ำตาลอ่อนๆออกมาเขียนระบายความรู้สึกตัวเองที่ไม่ได้อยากเรียนที่นี้จริงๆ เขาไม่เต็มใจอยากจะเรียนสายนี้สักเท่าไรนัก  เอาจริงๆไหม๻ั้๫แ๻่ก้าวเท้าเข้ามาอยู่ที่นี้ผมกับรู้สึกอึดอัดมากมายมีเ๹ื่๪๫ในหัวเยอะมากบ้างที่ก็อยากย้อนกลับไปในเวลานั้นเหมือนกันน่ะจะได้ไม่ต้องมาที่นี่  แถมตอนนี้ผมก็สอบติดที่นี้ตอนนี้ผมยังไม่รู้จักใครสักคนผมหวังว่าเร็วๆนี้คงได้รู้ักเพื่อนใหม่ ก้อนหินเขียนข้อความลงสมุดไดอารี่พร้อมกับปิดสมุดและเก็บใส่กระเป๋าตามเดิม  เขานั่งอยู่สักพักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเดินไปโรงอาหารเพื่อหาข้าวกินในขนาดเดียวกันก็มีคนสะกิดผม ผมหันไปหาเ๯้าของมือเป็๞นักเรียนชายน่ารักผิวสูงยืนยิ้มให้ผม

ก้อนหิน : นายมีไรรึเปล่า

กอดหมอน : สวัสดีเด็กใหม่ เราชื่อกอดหมอนน่ะ  นายชื่อไร

ก้อนหิน : อ้อ ชื่อก้อนหิน

กอดหมอน : จะไปกินข้าว

ก้อนหิน : ใช่ๆ

กอดหมอน : ไปนั่งกินข้าวด้วยกันไหมล่ะ  ไม่ต้องคิดไปเถอะเราสองคนอยู่ห้องเดียวกัน

        ผมได้แต่สงสัยเว่าคนตรงหน้าที่คว้าแขนผมไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้วเขารู้ได้ไงว่าผมอยู่ห้องเดียวกับเขา

กอดหมอน : เฮ้ย!!! พวกมึงนี้เพื่อนใหม่ชื่อก้อนหินนี้แก๊งเพื่อนเราน่ะ

ก้อนหิน : อ้อ เอ่อ สวัสดี

โกโบริ : อ้อคนนี้อ่ะหรอ สวัสดีเราโกโบริน่ะเรียกโกก็ได่

อังอัง : เราอังอังๆน่ะ ระวังมันหน่อยน่ะหยอกๆ

ซากูระ : เราซากูระน่ะมีไรถามเราได้น่ะ

นับทอง : เอ่อ กูต้องแนะนำด้วยกูนับทองน่ะส่วนนู้นที่กำลังเดินมาชื่อปิกม่า ปิกม่านี้เพื่อนใหม่กอดหมอนมัน

ปิกม่า : อ่อ เคๆ กูหิวข้าวอ่ะกินข้าวยังอ่ะร้านแกงร้านข้าวป้าศรีอร่อยน่ะกูแนะนำคนแถวนี้เขาไปกินบ่อยๆ

ก้อนหิน : อ้อ เดี๋ยวไปกิน 

        ผมมองดูเพื่อนใหม่ของผมแต่ละคนที่ผมรู้จักชื่อแปลกๆกันทั้งนั้นเลย ผมมองดูอังอังที่เป็๞ผู้หญิงหน้าคมผมยาวหยิกผอมบางดูเป็๞คนสตอง ส่วนซากูระดูแตกต่างจากอังอังมากเธอดูเป็๞ผู้หญิงหวานๆอ่อนโยนผิวขาวใบหน้าของเธอหวานมากมีผมหน้าม้าปิดคิ้วเธอ ถัดมาปิกม่าผู้ชายที่ดูทรงนาจะสนใจแต่เ๹ื่๪๫กินผิวแทนดูเหมือนเป็๞นักกีฬาเพราะดูจากหุ่นและรูปร่างส่วนโกโปริดูเหมือนคนญี่ปุ่นเลยเหมือนหลุดออกมาจากตัวการ์ตูนในไหนสักเ๹ื่๪๫ดูน่ารักดุ๊กดิ๊กส่วนคนสุดท้ายน่าจะเป็๞นักบาสเพราะใส่เสื้อบาสของโรงเรียนแต่สายตาของผมเหลือบไปเห็นกลุ่มนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งถัดไปอีกโต๊ะมองมาที่ผม ผมมองตอบด้วยความสงสัยผมต้องเป็๞ฝ่ายหลบตากลัวมีเ๹ื่๪๫

วันเปิดเทอมวันแรก

ลาเต้ : สวัสดีตอนเช้าเว้ย!!  ดื่มนมมั้ยจะได้สูงๆ

ก้อนหิน : เรารู้จักกันหรอ

ลาเต้ : ไม่อ่ะเดี๋ยววันนี้ก็รู้จักกันแล้ว ไปล่ะ

        ก้อนหินมองตามคนพูดด้วยเมื่อกี๊ด้วยความสงสัยเขาจำได้เป็๞คนที่เจอกันในโรงอาหารเมื่อตอนมาดูผลสอบติด ม.4  เขามองดูคนที่เดินไปพร้อมกับหันมายิ้มให้

กอดหมอน : ก้อนหิน

ก้อนหิน : อ้าว เป็๲สารวัตนักเรียนหรอ

กอดหมอน : ใช่ๆ  พึ่งมาหรอ

ก้อนหิน : อืมใช่ กินไรยังอ่ะ 

กอดหมอน : เรียบร้อยแล้วป่ะเดี๋ยวพาไปหาเพื่อน

ก้อนหิน : เฮ้ยไม่เป็๲ไรเดี๋ยวไปเองก็ได้นายทำหน้าทีนายเถอะเดี๋ยวโดนว่า

กอดหมอน : ไม่มีใครว่าหรอก ไปเถอะ

ผมเดินไปกับกอดหมอนเพื่อมาเจอเพื่อนที่โต๊ะ

4 วันต่อมา

ก้อนหินกำลังเดินไปหาเพื่อนในห้องชมรมที่นั่งกันประจำเพื่อรอเข้าแถวแต่ต้องชะงัก ก้อนหินแอบฟังอยู่ตรงหน้าประตู

กอดหมอน : ก้อนหินยังไม่มาอีกหรอว่ะ

อังอัง : กูว่าน่ะเว้ย เราไม่เอาก้อนหินเข้ามาในกลุ่มไม่ได้หรอว่ะแม่งดูดิทำไรไม่เป็๞สักอย่างเลย คะแนนกลุ่มกูว่าน่ะตกแน่ะ พรีเซ้นงานจะรอดรึเปล่าก็ไม่รู้

กอดหมอน : มึงไม่ต้องห่วงเ๹ื่๪๫นี้หรอกคะแนนมึงก็ได้ดีตลอดป่ะเดี๋ยววันพรีเซ้นกูออกไปกับก้อนหินเอง

โกโบริ : กูเห็นหลายทีล่ะมึงนี้ประเคนมันทำนู้นนี้ให้มันตลอดเลย 

กอดหมอน : เด็กใหม่ อีกอย่างมากจากต่างจังหวัดด้วยพวกมึงนี้อคติจังว่ะ

ปิกม่า : หรือมึงจะเอาว่ะมึงถึงยอมทุ่มขนาดนี้

กอดหมอน : เอ่อใช่ มึงจะทำไมถ้ากูเอา

อังอัง : กูคิดไว้อยู่แล้ว เพราะคราวนั้นมึงก็ทำแบบนี้

กอดหมอน : มึงนิจำเก่งน่ะ 

อังอัง : แน่นอน  กูว่าน่ะควรคิดเงินให้หนักหน่อยน่ะ

นับทอง : กูไม่เห็นด้วยว่ะที่จะทำแบบนี้ดูไม่ยุติธรรมเลย

ซากูระ : ใช่ จริงๆควรพูดตรงๆน่ะเว้ยไม่ใช่พวกเราเอาแต่ทำอ่ะ

กอดหมอน : จริงๆมันก็ถามกูตลอดแต่กูไม่ให้ทำเองอ่ะ

อังอัง : มึงอีกแล้วหรอ กูว่าน่ะมึงไปเอาให้จบๆไปเลยป่ะ

นับทอง : จริงๆพวกมึงนี้ก็เหี้ยน่ะ

อังอัง : มึงดีตายล่ะมึงก็เอาต่อจากมันนิ

ซากูระ : พอเลยๆพอ เลิกได้ป่ะว่ะทำงานเถอะ

ก้อนหินยืนอยู่ได้สักพัก   ก่อนจะรวบรวมความรู้สึกตัวเองให้เหมือนไม่ได้ยินเขาพยายามตั้งสติและสูดลมหายใจเข้าไปลึกสักพักก็มีมือคว้าไว้และพาวิ่งขึ้นไปที่ด้านฟ้า

ก้อนหิน : พามาทำไมที่นี้ว่ะ มีอะไรรึเปล่าว่ะ

หมูหวาน : ก้อนหินกูว่ามึงตีตัวออกห่างๆพวกนั้นเถอะมึงเชื่อกู

ก้อนหิน : ทำไมกูต้องเชื่อมึงว่ะ

หมูหวาน : มึงไม่ต้องเชื่อกูก็ได้น่ะ  เมื่อกี๊ที่มึงอยู่หน้าห้องกูว่ามึงก็ได้ยินชัดแล้วน่ะ

ก้อนหิน : แล้วมึงไปอยู่ตรงนั้นได้ไง

หมูหวาน : ก็นี่มันห้องชมรมกูและห้องกูก็อยู่ข้างห้องพวกมัน มึงเชื่อกูเถอะ บางคนดูที่เปลือกนอกไม่ได้หรอกน่ะว่านิสัยข้างในเป็๞แบบไหน 

ก้อนหิน : กูว่ากูตัดสินใจเองได้ กูขอบใจล่ะกันที่เตือน

หมูหวาน : อีกห้านาทีเข้าแถว มึงไม่ต้องลงไปก็ได้น่ะอ

ก้อนหิน : ทำไมว่ะ 

หมูหวาน : กูรู้ตอนนี้มึงคงยังไม่อยากเจอพวกมันหรอกจริงไหม

ก้อนหิน : อืมก็จริง สารวัตรนักเรียนไม่มาตรวจหรอว่ะ

หมูหวาน : ไม่มีใครกล้าเข้ามาในห้องชมรมกูหรอก

ก้อนหิน : ทำไมว่ะ

หมูหวาน : มึงไม่ต้องรู้หรอก

ก้อนหิน : ว่าแต่นี้ห้องชมรมอะไรว่ะ

หมูหวาน : นั่งเล่น  ดูไม่ออกหรอ

ก้อนหิน : อ้อ ก็กูดูไม่เห็นเหมือนห้องชมรมมันเกี่ยวกับอะไรอ่ะ

หมูหวาน : เข้าไป  อย่าถามเยอะ

ก้อนหิน : เข้าไปทำไมในตูว่ะ

หมูหวาน : เข้าๆไป

ก้อนหิน : โหว้ห้องลับหรอว่ะ

หมูหวาน : เอ่อ

ก้อนหิน : ว่าแต่ชมรมมึงเต็มยัง

หมูหวาน : เต็มแล้ว

ก้อนหิน : ชมรมมึงมีกี่คนว่ะ

หมูหวาน : คนเดียวกูมีแค่กูก็พอ

ก้อนหิน : โหว้ พ่อมึงเป็๲เ๽้าของหรือไง

หมูหวาน : ใช่

ก้อนหิน : อย่ากวนตีน

หมูหวาน : กูไม่ได้กวนกูพูดจริง ว่าแต่มึงจะเอาไงต่อ

ก้อนหิน : ไม่รู้ว่ะ พรุ่งนี้กูมีพรีเซ้นงานด้วย

หมูหวาน : ยังไงก็สู้ๆน่ะ  

ก้อนหิน : มึงว่ากูทำไงดีว่ะ

หมูหวาน : กูตอบแทนมึงไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็๲กูจะอกมา

ก้อนหิน : มึงมีปัญหาไรกับพวกกอดหมอนป่ะเนี้ย

หมูหวาน : ใช่กูมีไม่ถูกกัน

ก้อนหิน : โหว้

ก้อนหินนั่งคุยกับหมูหวานจนเคารพธงชาติเสร็จถึงออกจากห้องชมรมแยกกันไปเข้าห้องเรียน

ห้องเรียน

กอดหมอน : ทำไมพึ่งมาว่ะ

ก้อนหิน : ตื่นสายอ่ะ

กอดหมอน : มึงเป็๲ไรรึเปล่าว่ะ

ก้อนหิน : เปล่าอ่ะกูไม่ได้เป็๲ไร ว่าแต่รายงานทำเสร็จยัง ทำถึงไหนแล้วมีไรให้ช่วยไหม

กอดหมอน : เสร็จหมดแล้วเหลือแต่ปริ้นและพรีเซ้น พรีเซ้นได้ใช่ไหมเดี๋ยวพรุ่งนี้ออกไปเป็๲เพื่อน

ก้อนหิน : ได้ 

กอดหมอน : เดี๋ยวส่งสคิปให้จะได้ท่องแล้วพรุ่งนี้มาพรีเซ้น

ก้อนหิน : อ้อๆเคๆ ส่งมาเลยก็ได้น่ะ

กอดหมอน : ส่งไปให้แล้วน่ะในเฟสอย่าลืมท่องล่ะ

ก้อนหิน : ได้ๆ

1 อาทิตย์ผ่านไป

        หลังจากพรีเซ้นงานในวันนั้นจนเวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์  จากที่ก้อนหินรู้สึกสนิทด้วยกับกอดหมอน  ก้อนหินค่อยๆปลีกตัวออกมาอยู่คนเดียวทำอะไรก็ทำคนเดียว จนเห็นได้ชัดว่าอึดอัดทุกครั้งที่อยู่ในกลุ่มแก๊งเพื่อนของกอดหมอน ก้อนหินนั่งครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างนั่งกินข้าวไปด้วยคนเดียว  

        ติ๊ง!          ติ๊ง!          ติ๊ง!

ก้อนหินเปิดดูข้อความของกอดหมอนเขานั่งอ่านข้อความ

กอดหมอนอุ่นไหม

: เป็๞อะไรทำไมดูเงียบๆ

: ไม่มากินข้าวด้วยกันอ่ะ

: มีไรบอกหรือคุยกันได้น่ะไม่ใช่อยูๆก็เงียบและหนีไปนั่งที่อื่นมีไรก็คุย

ผมเปิดแชทที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับอ่านข้อความใช้มือกดปิดไม่ตอบกลับผมแค่รู้สึกว่าตอนนี้ผมยังไม่อยากคุยด้วย 

         ในระหว่างที่ก้อนหินกำลังกินข้าวอยู่สายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนในห้องที่เป็๞กลุ่มเกเรเดินตรงมาที่โต๊ะที่ก้อนหินนั่ง เขาเลยเลือกที่จะลุกหนีไม่อยากมีเ๹ื่๪๫ด้วยอีกอย่างเขาเองก็ไม่ชอบกลุ่มนี้สักเท่าไร  ผมกำลังจะลุกหนีออกจากโต๊ะ  ก้อนหินมองหน้าคนที่ชื่อลาเต้เป็๞หัวโจกของกลุ่ม เพราะมันตอนนี้กอดคอผมพร้อมกับกดผมลงไปนั่งกับเก้าอี้  ผมต้องฝืนใจนั่งกับพวกนี้ต่อ