ตอนที่6 :สินค้ามาใหม่
“ระดับพลังของเ้าของร้านเกี่ยวข้องกับปริมาณผลึกิญญาที่ได้รับ
ระบบผลึกิญญาจะได้รับก็หลังจากเ้าของร้านทำธุรกรรม และเมื่อนั้นจะส่งตรงเข้าสู่พื้นฐานการฝึกฝนพลังิญญาเ้าของร้านตามแต่ละระดับพลัง”
เสียงอันจริงจังของระบบดังภายในใจลั่วฉวน
“เ้าของร้านขณะนี้คือเ้าของร้านหนึ่งดาว และมีอัตราหุ้นส่วนที่หนึ่งในสิบเมื่อระดับดาวเพิ่มขึ้น เมื่อนั้นสิทธิ์การเข้าถึงจะคลายออก และอัตราหุ้นส่วนจะเพิ่มขึ้น”
ลั่วฉวนนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เพราะผลึกิญญาถึงกับใช้งานเช่นนี้ได้!
แต่พอคิดให้ดีแล้ว นอกจากเป็เงินตราแล้ว ผลึกิญญาเดิมยังเป็สิ่งที่ผู้ฝึกตน้า
ตัวระบบก็เพียงช่วยลั่วฉวนให้การฝึกฝนคืบหน้าได้
“ก็ไม่เลว ไม่ใช่หมายความถึงยิ่งขายได้มากก็แข็งแกร่งงั้นหรือ?”
ลั่วฉวนอ้าปากเล็กน้อย จากนั้นดวงตาจึงเริ่มเป็ประกาย
“พัฒนาสู่ขั้นที่สองต้องใช้หนึ่งร้อยผลึกิญญา ขั้นที่สามใช้หนึ่งหมื่นผลึกิญญาและขั้นที่สี่ใช้หนึ่งแสนผลึกิญญา” เสียงระบบตอบกลับมา
ลั่วฉวนถึงกับพูดกล่าวไม่ออก
คล้ายว่าเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งจะยังอีกยาวไกล
ถัดจากนั้น ระบบจึงอธิบายเื่ราวพื้นฐาน ลั่วฉวนจึงได้ทราบว่าขั้นแรกนี้มันหมายความถึงอะไรของโลกใบนี้
“แล้วระดับดาวคืออะไร?”
“เ้าของร้านสามารถสำเร็จภารกิจเพิ่มดาวพิเศษได้ ซึ่งทางระบบจะเป็คนกำหนดอัตราที่ได้รับ” ระบบตอบกลับมา
“ภารกิจเพิ่มดาวพิเศษนั้นจะได้รับก็ต่อเมื่อระบบประเมินผลแล้วว่าเ้าของร้านผ่านระดับมาตรฐาน”
ด้วยเสียงถอนหายใจ ลั่วฉวนเผยสีหน้าคาดหวังต่ออนาคตของตน
เขานำเอาแท่งเครื่องเทศออกมา ข้อมูลเกี่ยวข้องสำหรับใช้แนะนำจึงปรากฏภายในใจ
“แท่งเครื่องเทศ เมื่อกินเข้าไปแล้วจะสามารถเพิ่มพลังงานในร่างกายเล็กน้อยในระยะเวลาหนึ่ง สามารถใช้งานรวมกันได้ห้าครั้ง ไม่อาจใช้เกินกว่านั้นได้ ระยะเวลาคือหนึ่งนาที มูลค่าหนึ่งร้อยผลึกิญญา”
สีหน้าลั่วฉวนไม่แปรเปลี่ยน จิตใจยังคงสงบ ตัวเขามีภูมิต้านทานต่อของประหลาดที่ระบบเสนอให้ไม่ใช่น้อยแล้ว
ลั่วฉวนรู้สึกคิดอยากทดลองทราบผลของแท่งเครื่องเทศนี้ดู
ห่อเครื่องเทศถูกแกะออก กลิ่นอันคุ้นเคยเข้าปะทะเต็มจมูก
เพียงนำแท่งเครื่องเทศจรดปาก ลั่วฉวนรู้สึกถึงเพียงแต่ความร้อนแรงที่ภายในช่องปาก
เฮ้อ!
เขาถอนหายใจเสียงเบาจากนั้นความประหลาดใจจึงฉายผ่านดวงตา
ในห้วงการรับรู้ของลั่วฉวน พลังงานจำนวนหนึ่งภายในร่างได้แข็งแกร่งขึ้นหลังกินแท่งเครื่องเทศเข้าไป!
“กลิ่นแรงมาก!”
ลั่วฉวนพยักหน้าพร้อมติชม จากนั้นจึงนำแท่งเครื่องเทศที่เหลือทั้งหมดเข้าปาก
เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ลั่วฉวนจึงพบว่าพลังงานภายในร่างกลับคืนเป็ปกติหลังผ่านไปหนึ่งนาที
และ... และมันก็ไม่มีอะไรจากนั้นอีกแล้ว
“ระบบ มันมีผลข้างเคียงหรือไม่?” ลั่วฉวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เท่าที่จำได้ วิธีการในนิยายคือมันสามารถเพิ่มกำลังได้ชั่วครู่ และมันจะส่งผลข้างเคียงเป็อาการาเ็แก่ร่างกาย
“สินค้าของระบบไม่มีผลข้างเคียง นอกจากนี้แล้วกรุณาอย่าเทียบเปรียบสินค้าของระบบกับเศษขยะที่ท่านรู้จัก” ระบบตอบกลับมา
ลั่วฉวนจึงพยักหน้ารับ
ด้วยเพราะไม่มีผลข้างเคียง ดังนั้นมันจึงเป็วัตถุที่น่ากลัว
“ส่งมอบภารกิจ จำหน่ายโคล่าหนึ่งร้อยขวด และแท่งเครื่องเทศหนึ่งร้อยแท่ง รางวัลคือโอกาสได้รับการเสี่ยงโชค สถานะปัจจุบัน:โคล่า0/100และ แท่งเครื่องเทศ0/100”
ระบบได้แจ้งบอกต่อลั่วฉวนดังภายในใจ
ขณะนี้เองที่ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ผู้คนซึ่งสัญจรก็เริ่มน้อยลง แสงสว่างในนครจิ่วเหยาก็หม่นลง ไม่ช้าจึงถูกแทนที่ด้วยแสงดาว
หลังจากหาวไปครั้งหนึ่งเขารู้สึกง่วงงุน ลั่วฉวนปิดประตูร้านก่อนจะขึ้นไปชั้นสอง เมื่อชำระกายเรียบร้อยจึงค่อยขึ้นบนที่นอน
ปู้หลี่เกอที่ออกจากร้านของลั่วฉวน ตัวเขามุ่งตรงกลับคฤหาสน์ขุนนางใต้
แม้เป็เวลานี้ ปู้หลี่เกอก็ยังคงมีความรู้สึกอร่อยที่ติดค้างของโคล่าในปาก าแสีดำตามร่างกายที่เคยมีเลือนหายไปหมดสิ้นแล้ว ดังนั้นตลอดทางเขาจึงเผยยิ้มเป็ครั้งคราว
แน่นอนว่าเหล่าข้ารับใช้ในคฤหาสน์ต้องให้ความสนใจ ทว่าพวกเขาก็รู้ตัวดีเื่ต้องถอยหลังและโค้งกายให้แก่ปู้หลี่เกอที่เดินผ่าน
นับเป็โชคดีที่ปู้หลี่เกออารมณ์ดีเกินจะกล่าว ตัวเขาหาได้ใส่ใจเื่ราวเล็กน้อยไม่
เมื่อปู้หลี่เกอไปลับสายตาแล้ว บรรดาข้ารับใช้ต่างรวมตัวกันพูดคุยกันเสียงเบา
“นายน้อยวันนี้เป็อะไรไป? น่าแปลกนัก!”
“ใช่แล้ว โดยเฉพาะสีหน้านั่น นี่ออกจะแปลกเกินไปแล้ว!”
“พวกเ้า! ภาพลักษณ์นายน้อยอันหล่อเหลาของข้าพังทลายหมดแล้ว...”
......
3K
