ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

เตรียมตัวเข้าหน้าหนาว(1)

           เข้าเดือนสิบใบไม้ร่วงล่นลงจากต้นจนเหลือแต่กิ่งก้านสาขาให้ได้พบเห็นส่วนสภาพอากาศก็ถือว่ามีลมหนาวพัดมาให้ได้เตรียมร่างกายก่อนที่จะเข้าหน้าหนาวอย่างเต็มตัวแต่ถึงจะหน้าไหนๆ ร้านอาหารของครอบครัวเจี้ยนเฉิงก็ยังแน่นขนัดไปด้วยลูกค้าอยู่ดีแถมตอนนี้ยังมียอดการสั่งจองห้องพิเศษล่วงหน้าจนถึงปีหน้าด้วยซ้ำไป

“คุณหนูขอรับช่วงหน้าหนาวเราจะมีปลาพอขายหรือไม่ขอรับ”หวงลู่ผู้เป็นหัวหน้าพ่อครัวเอ่ยปรึกษากับชิงเถาออกมาเนื่องด้วยจานที่ใช้ปลาประกอบนั้นถือว่าได้รับความนิยมสูงเช่นกัน อย่างน้อยๆก็มีขึ้นโต๊ะหนึ่งจานต่อการสั่งในแต่ละโต๊ะที่เขากังวลก็เพราะว่าฤดูหนาวนั้นจะหนาวเย็นมากจนแม่น้ำต่างๆกลายเป็นน้ำแข็งบางที่ก็ถ้าน้ำตื้นหน่อยก็กลายเป็นน้ำแข็งทั้งหมดแต่ก็ยังดีที่บางที่เป็นน้ำแข็งเพียงผิวน้ำไม่หนานักแต่ก็นั่นหล่ะนี่คือปัญหาเพราะปลานั้นก็จะหายากและมีราคาสูงขึ้นนั่นเอง

“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะเรื่องนั้นข้าเตรียมการไว้แล้วเรามีปลาพอไว้ทำอาหารขึ้นโต๊ะตลอดช่วงหน้าหนาวแน่นอน” ชิงเถาตอบออกมาอย่างยิ้มๆสร้างความมั่นใจให้แก่พ่อครัวได้เป็นอย่างดีเพราะตอนนี้ที่สวนของตระกูลเจี้ยนเฉิงชิงเถาได้นำปลาเนื้อดีหลายชนิดมาเลี้ยงไว้แล้วอีกเดือนก็คงจับขึ้นมากินได้

“เช่นนั้นก็เป็นการดีขอรับข้าน้อยคงไม่มีเรื่องอันใดกังวลแล้ว เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวไปทำงานต่อแล้ว”หวงลู่เอ่ยออกมาอีกความก่อนจะขอตัวไปจัดการเรื่องในครัวต่อ เพราะแค่ขาดคนไปหนึ่งคนก็ถือว่าช้าไปมากทีเดียว

 “จะหนาวแล้วเราคงต้องคิดหาอาหารที่เหมาะกับหน้าหนาวดีกว่า” ชิงเถานางเอ่ยออกมากับตัวเองเบาๆพร้อมขาที่ก็ก้าวเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องครัว

“พี่เยว่ซินแล้วพี่ใหญ่ล่ะเจ้าคะ”ชิงเถาที่เข้ามาในห้องเจอแต่เพียงเยว่ซินนั่งคำคำนวณบัญชีอยู่คนเดียวจึงถามหาอีกคน

“เห็นนางบอกว่าร้านสมุนไพรใกล้ๆมีสินค้าใหม่ๆ มาขายหลายชนิดนางเลยชวนสองแฝดไปดูกันน่ะ”เยว่ซินเงยหน้าขึ้นมาตอบเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ สงสัยนางจะกลัวว่าตัวเองจะคิดผิดถ้าปล่อยไว้นาน

“เจ้าค่ะเช่นนั้นข้าฝากพี่เยว่ซินด้วย ข้าจะไปเดินดูข้าวของในตลาดเสียหน่อย”นางเอ่ยบอกออกมาจากนั้นจึงเดินละไปเตรียมรถม้าเพื่อมุ่งตรงสู่ตลาดศูนย์รวมสินค้าใจกลางเมืองหลวงทันที

           วันนี้ชิงเถามาเดินตลาดด้วยคาดหวังถึงสินค้าหลายอย่างที่ต้องการจะหาซื้อหากลับไปด้วยยิ่งช่วงนี้อะไรที่พอจะกักตุนไว้ก็ควรซื้อไว้เยอะๆเพราะเข้าหน้าหนาวแล้วข้าวของต่างๆ ราคาก็ขึ้นสูงเป็นเท่าสองเท่าตัวเลยทีเดียว

 “ผลไม้จ้า ผลไม้สดๆ”เสียงแม่ค้าผู้หนึ่งร้องตะโกนขายผลไม้ที่แผงขายของเล็กๆ ตามข้างทางที่ทั้งสองฝั่งใช้ประโยชน์เป็นตลาดแหล่งเศรษฐกิจอีกที่หนึ่ง

“หืมผลไม้หรือ ทั้งๆ ที่ยังพึ่งจะใบไม้ร่วงหมดต้นแท้ๆ” ชิงเถาเอ่ยกับตัวเองอย่างสงสัยแต่สองเท้าของนางก็เดินตามเสียงแม่ค้าเข้าไปดูอยู่ดี

“ผลไม้ผลไม้สดๆ พ่อหนุ่มสนใจไหม ฮูหยินผลไม้สดๆ จากต้นสนใจไหมเจ้าคะ”เสียงนางเอ่ยถามผู้คนที่เดินผ่านไปมา แต่ก็มีคนเข้าไปหาซื้อไปมากนัก ทั้งๆที่แม่ค้าสูงวัยคนนี้นางก็สู้กัดฟันขนสินค้ากับสามีและหลานชายตัวน้อยมาขายที่ตลาดใหญ่แห่งนี้เพราะคิดว่ามีคนเยอะก็น่าจะขายได้ดีตามไปด้วยแต่ตอนนี้คงมิใช่เช่นนั้น นางขายมาตั้งแต่เช้าจนบ่ายคล้อยแล้วยังขายได้เพียงนิดเพียงแค่พอจ่ายค่าเช่าแผงเท่านั้นเอง

“แม่หนูสนใจผลไม้ของยายหรือไม่สดๆ ทั้งนั้นเลยนะ” นางเอ่ยถามชิงเถาที่เดินตรงเข้ามาดูของในร้านนาง

“ขอข้าดูก่อนสักครู่นะเจ้าค่ะ”ชิงเถาตอบออกมาด้วยเสียงนุ่มนวลพร้อมรอยยิ้มน้อยๆที่ส่งไปก่อนจะหันมาสนใจผลไม้ตรงหน้าต่อ

“เชิญๆเชิญแม่หนูตามสบาย”ชิงเถาตรวจดูผลไม้ของแม่ค้าผู้นี้แล้วพบว่ามันสดใหม่ดังที่นางว่าแต่ที่ดูไม่น่ากินอาจจะเพราะขนาดของผลไม้ที่ดูจะเล็กกว่าปกติไปมากหน่อยคนถึงไม่ให้สนใจแต่ดูแล้วก็มีทั้งแอปเปิ้ล บ๊วย สาลี่ และลูกพลับ ซึ่งทุกอย่างดูลูกเล็กๆแคระแกรนไปหมด

“ท่านยายทำไมผลไม้ถึงได้มีออกมาขายตั้งแต่ตอนนี้เจ้าคะแล้วทำไมมันถึงได้ลูกเล็กนัก” ชิงเถาถามออกมาอย่างสงสัย

“ผลไม้พวกนี้ข้ากับครอบครัวพากันไปเก็บจากบนภูเขาที่นั่นอากาศเย็นกว่าในเมืองนักผลไม้พวกนี้ก็เลยออกผลเร็วกว่าปกติส่วนที่มันมีลูกเล็กนั้นข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันปีไหนๆที่ไปเก็บมันก็มีขนาดผลเท่านี้แหล่ะ แต่ข้ารับรองเลยว่ารสชาตินั้นหวานฉ่ำแน่นอน”

“ถ้าเป็นเช่นที่ท่านยายว่าข้าซื้ออย่างละลูกเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยออกมา ก่อนจะหยิบผลไม้มาอย่างล่ะลูก นางจ่ายเงินแล้ว แต่ว่าไม่เดินหนีไปไหนนางกัดชิมพวกมันเสียซะตรงหน้าร้านกันเลยทีเดียว

“อืมมม”ชิงเถาที่ได้กัดกินเนื้อผลไม้เข้าไปแล้วนางรู้สึกว่ามันหวานมากหวานอย่างกับเอาไปแช่น้ำเชื่อมก่อนมาขายอย่างไรอย่างนั้นแบบนี้แล้วนางคงปล่อยผ่านไปไม่ได้แล้ว ของอร่อยมองเพียงภายนอกไม่ได้จริงๆ

“ยายมีมีดนะแม่หนู”ผู้เป็นแม่ค้านางเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าชิงเถากัดกินทันทีอย่างไม่ห่วงใยท่าทีตัวเองเท่าไหร่

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้าได้ชิมแล้วหวานดังท่านว่า เช่นนั้นแล้วข้าซื้อทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ” ชิงเถาตอบออกมาเสียงใสพร้อมควักเงินออกมาเตรียมจ่ายทันที

“ซะซื้อหมดนี่เลยหรือ” แม่ค้าสูงวัยถามออกมาอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก นางไม่คิดว่านั่งๆยืน ร้องขายมาทั้งวัน แต่จะหมดก็หมดเพียงคุณหนูผู้นี้เหมาไปทั้งหมด

“เจ้าค่ะหมดนี่เลย หรือว่าท่านมีอีกก็เอามาขายให้ข้าได้นะเจ้าคะ” ชิงเถาเอ่ยออกมาพร้อมจ่ายค่าผลไม้ไปอย่างไม่คิดจะต่อราคาเพราะนางรู้ดีว่าพ่อค้าแม่ค้าต้องรำบากใจแค่ไหนเมื่อมีคนมาขอต่อราคาโดยเฉพาะร้านจากชาวบ้านแบบนี้ที่จะถูกต่อราคาแล้วต่อราคาอีกถึงแม้ว่าเมื่อก่อนนางจะเป็นเช่นนั้นก็เถอะ แต่นั่นนางไม่มีทางเลือกแต่ตอนนี้นางมีกำลังจ่ายแล้ว นางจะไม่เอารัดเอาเปรียบอีกเด็ดขาดยกเว้นพวกพ่อค้าแม่ค้าที่รวยๆ น่ะนะ

“ขอบใจมากแม่หนูมากพวกข้าจะนำไปส่งให้เองนะ” แม่ค้าสูงวัยเอ่ยออกมาอย่างดีอกดีใจนางจึงมีบริการเล็กๆเช่นส่งของถึงที่ให้แก่ชิงเถาเป็นการตอบแทน

“เช่นนั้นข้ารบกวนท่านไปส่งที่ร้านเจี้ยนเฉิงที่ถนนทางใต้นะเจ้าคะบอกพวกเขาว่าข้าชิงเถาเป็นคนซื้อไว้ แล้วถ้าหากมีผลไม้หรือว่าอย่างอื่นๆก็ลองเอาไปขายที่ร้านก่อนก็ได้เจ้าค่ะข้าจะแจ้งทางหลงจู๊ไว้เอง(หานตงเป็นหลงจู๊นั่นแหล่ะจ้า)” 

“ขอบคุณคุณหนูมากเจ้าค่ะ”แม่ค้าสูงวัยพร้อมสามีและหลายชายเอ่ยออกมาอย่างดีใจที่ได้ลูกค้าใจดีมีเมตตาอย่างนี้

“เช่นนั้นก็เดินต่อได้แล้ว”ชิงเถาเอ่ยกับตัวเองแล้วออกเดินดูอย่างอื่นที่น่าสนใจทันทีแต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่นางสนใจนั้นคนอื่นจะไม่ค่อยสนใจเสียเท่าไหร่สงสัยเป็นเพราะว่านางและพวกเขามาจากคนละยุคคนละสมัยกันความชอบถึงต่างกันไป